Friday, August 11, 2017
စာတစ္ပုဒ္ေရးမယ္ဗ်ာ
ဖတ္တ့ဲသူမ်ားအဆံုးအထိဖတ္ၾကပါေစ
ဖတ္ေနရင္းမွန္ကန္စြာသေဘာေပါက္ပါေစသေဘာေပါက္ၿပီးနားလည္ပါေစ
😀😀😀😀နားလည္ၿပီးအားလံုးဂတံုးတံုးဘုန္းႀကီးမယ္သီလဝတ္ၾကပါေစသား
အေနာ္ဟာအိမ္ေထာင္ေရးကေမာက္ကမျဖစ္ၿပီးသည္ႏွင့္ဒယ္ဆီအိုးထ
ဲအေၾကာ္ခံရသည့္ႏွယ္၊ပူလွသည္ျဖစ္ရကား
ေအးရာၿငိမ္းရာအလိုဆႏၵ႐ွိသည္ကတစ္
ေၾကာင္းစိတ္ေတေလျဖစ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္းေက်းလက္ရြာတစ္ရြာတြင္
သၾကၤန္ကာလတိုင္းသြားေရာက္တရားအားထုတ္ခ့ဲပါသည္။
ထို႔အခ်ိ္ကအေနာ္သည္ ေယာဂီဆိုသည္မွာ၏က်င့္ဝတ္စည္းကမ္းဘာဘာမွနားမလည္ပါ။အေနာ့သမီးႏွင့္အေနာ္အတူတရားစခန္းဝင္ၾကသည္ျဖစ္ရာအေနာ္တို႔ႏွစ္ဦး
သည္ရြာသားတို႔အတြက္ထူးဆန္းေထြလာျဖစ္ေနေပသည္။အေနာ္တို႔ေနပံုထိုင္ပံုကိုၾကည့္၍အေနာ္တို႔အားညီအစ္မဟုတစ္မ်ိဳးသူငယ္ခ်င္းဟုတစ္ဖံုထင္ၾကပါသည္တ့ဲ။
😀😀😀
အေနာ့မွာသြားေလရာ႐ူပါလန္းခ်က္ခ္ခ္
ထိုသို႔ေျမန႔ံသာဟုေခၚေသာရြာကေလးတြင္သၾကၤန္ရက္ေရာက္တိုင္းသံုးႀကိမ္တိတိအားထုတ္ခ့ဲပါေသာ္လည္းထိုသံုး
ႏွစ္သာကုန္လြန္ခ့ဲေလသည္အေနာ့မွာ
အာနာပါန သာသိခ့ဲရပါသည္။
ဘုန္း ဘုန္းႀကီးမွဝိပႆနာကို႐ွင္းျပပါ
ေသာ္လည္းေရးေတးေယာင္ေတာင္ျဖင့္
တရားပြဲသာၿပီးသြားဘာဘာမွနားမလည္ဘာတရားအသိမွမဝင္။
သို႔ပါေသာ္လည္းအေနာ္သည္ပုတီးကုန္းၿမိဳ႕ မိုးကုတ္ဝိပႆနာအဖြဲ႔ခြဲ၄၈၁မွာ
အေမ့ ၏လမ္းျပမႈႏွင့္ဆရာႀကီးဦးေက်ာ္စိန္
တရားျပဥည့္ရက္ပတ္တိုင္းအာ႐ုဏ္ဆြမ္းေကြၽးေမြးသည္အေလ့အထဒါနအလွဴကိုမူအေမႏွင့္အတူလွဴဒါန္း၍လာသည္မွာႏွစ္မ်ားစြာပင္႐ွိခ့ဲေခ်ၿပီ။
မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္မ်ားကိုေရြးထုတ္ျပသရပါလ်င္ရိပ္သာတည္ေထာင္စလယ္ေျမကန္သင္း
တြင္မိုးကာစမ်ားခင္း၍ဆြမ္းေကြၽးခ့ဲရပံု
မည္သည့္ႏွစ္မည္သည့္အခ်ိန္အေနာ္ကားမမွတ္မိ။ေနာက္တစ္ခုကရိပ္သာေဘာဇနေဆာင္ေဆာက္လုပ္ၿပီးစအခ်ိန္ေနာက္တစ္ခ်ိန္ကားအေနာ္ေျမန႔ံသာရြာတြင္သံုးႏွစ္တရားစခန္းဝင္ၿပီးစဆရာႀကီးသက္ေတာ္႐ွစ္ဆယ္႐ွစ္အခ်ိန္ကာလ
ဟုတ္ပါတယ္ အ့ဲသည့္အခ်ိန္မွာအေနာ္ဟာဆရာေတြ႔
အေၾကာင္းစံု တရားအသိမွန္ျဖစ္ေပၚလာရန္ခ်ည္းကပ္လာခ်ိန္ဟုဆိုရေသာ္မမွား။
ထိုအခ်ိန္ကအေနာ္ထိုင္ေနစဥ္ေက်ာင္းေပၚသို႔ေယာဂီမ်ားကိုတက္ၾကည့္ရန္
ခိုင္းေစလိုက္ေသာအမႈေဆာင္အစ္မ
ယခုအေနာ့၏ဆရာမ ၊ ဆရာမ၏လမ္း
ၫႊန္ခ်က္ေၾကာင့္အေနာ္ဟာဓမၼာရံုေပၚသို႔အေလးအနက္မ႐ွိတက္လာခ့ဲသည္တြင္တံခါးဝမွအတြင္းဖက္သို႔လွမ္းေမ်ွာ္အၾကည့္တရားအားထုတ္ေနေသာေယာဂီမ်ား စၾကံေလ်ာက္ေနေသာေယာဂီမ်ား
ကိုျမင္ရသည့္အခိုက္အတန္႔သည္
အေနာ့ဘဝ၏ေျပာင္းလဲခ်က္ကို
စည္တီး၍ေပးသည္ႏွယ္ခြန္အားတို႔တိုးပြားဖို႔ရာျဖစ္လာပါေတာ့သည္။
ဆက္ရန္
ဖတ္တ့ဲသူမ်ားအဆံုးအထိဖတ္ၾကပါေစ
ဖတ္ေနရင္းမွန္ကန္စြာသေဘာေပါက္ပါေစသေဘာေပါက္ၿပီးနားလည္ပါေစ
😀😀😀😀နားလည္ၿပီးအားလံုးဂတံုးတံုးဘုန္းႀကီးမယ္သီလဝတ္ၾကပါေစသား
အေနာ္ဟာအိမ္ေထာင္ေရးကေမာက္ကမျဖစ္ၿပီးသည္ႏွင့္ဒယ္ဆီအိုးထ
ဲအေၾကာ္ခံရသည့္ႏွယ္၊ပူလွသည္ျဖစ္ရကား
ေအးရာၿငိမ္းရာအလိုဆႏၵ႐ွိသည္ကတစ္
ေၾကာင္းစိတ္ေတေလျဖစ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္းေက်းလက္ရြာတစ္ရြာတြင္
သၾကၤန္ကာလတိုင္းသြားေရာက္တရားအားထုတ္ခ့ဲပါသည္။
ထို႔အခ်ိ္ကအေနာ္သည္ ေယာဂီဆိုသည္မွာ၏က်င့္ဝတ္စည္းကမ္းဘာဘာမွနားမလည္ပါ။အေနာ့သမီးႏွင့္အေနာ္အတူတရားစခန္းဝင္ၾကသည္ျဖစ္ရာအေနာ္တို႔ႏွစ္ဦး
သည္ရြာသားတို႔အတြက္ထူးဆန္းေထြလာျဖစ္ေနေပသည္။အေနာ္တို႔ေနပံုထိုင္ပံုကိုၾကည့္၍အေနာ္တို႔အားညီအစ္မဟုတစ္မ်ိဳးသူငယ္ခ်င္းဟုတစ္ဖံုထင္ၾကပါသည္တ့ဲ။
😀😀😀
အေနာ့မွာသြားေလရာ႐ူပါလန္းခ်က္ခ္ခ္
ထိုသို႔ေျမန႔ံသာဟုေခၚေသာရြာကေလးတြင္သၾကၤန္ရက္ေရာက္တိုင္းသံုးႀကိမ္တိတိအားထုတ္ခ့ဲပါေသာ္လည္းထိုသံုး
ႏွစ္သာကုန္လြန္ခ့ဲေလသည္အေနာ့မွာ
အာနာပါန သာသိခ့ဲရပါသည္။
ဘုန္း ဘုန္းႀကီးမွဝိပႆနာကို႐ွင္းျပပါ
ေသာ္လည္းေရးေတးေယာင္ေတာင္ျဖင့္
တရားပြဲသာၿပီးသြားဘာဘာမွနားမလည္ဘာတရားအသိမွမဝင္။
သို႔ပါေသာ္လည္းအေနာ္သည္ပုတီးကုန္းၿမိဳ႕ မိုးကုတ္ဝိပႆနာအဖြဲ႔ခြဲ၄၈၁မွာ
အေမ့ ၏လမ္းျပမႈႏွင့္ဆရာႀကီးဦးေက်ာ္စိန္
တရားျပဥည့္ရက္ပတ္တိုင္းအာ႐ုဏ္ဆြမ္းေကြၽးေမြးသည္အေလ့အထဒါနအလွဴကိုမူအေမႏွင့္အတူလွဴဒါန္း၍လာသည္မွာႏွစ္မ်ားစြာပင္႐ွိခ့ဲေခ်ၿပီ။
မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္မ်ားကိုေရြးထုတ္ျပသရပါလ်င္ရိပ္သာတည္ေထာင္စလယ္ေျမကန္သင္း
တြင္မိုးကာစမ်ားခင္း၍ဆြမ္းေကြၽးခ့ဲရပံု
မည္သည့္ႏွစ္မည္သည့္အခ်ိန္အေနာ္ကားမမွတ္မိ။ေနာက္တစ္ခုကရိပ္သာေဘာဇနေဆာင္ေဆာက္လုပ္ၿပီးစအခ်ိန္ေနာက္တစ္ခ်ိန္ကားအေနာ္ေျမန႔ံသာရြာတြင္သံုးႏွစ္တရားစခန္းဝင္ၿပီးစဆရာႀကီးသက္ေတာ္႐ွစ္ဆယ္႐ွစ္အခ်ိန္ကာလ
ဟုတ္ပါတယ္ အ့ဲသည့္အခ်ိန္မွာအေနာ္ဟာဆရာေတြ႔
အေၾကာင္းစံု တရားအသိမွန္ျဖစ္ေပၚလာရန္ခ်ည္းကပ္လာခ်ိန္ဟုဆိုရေသာ္မမွား။
ထိုအခ်ိန္ကအေနာ္ထိုင္ေနစဥ္ေက်ာင္းေပၚသို႔ေယာဂီမ်ားကိုတက္ၾကည့္ရန္
ခိုင္းေစလိုက္ေသာအမႈေဆာင္အစ္မ
ယခုအေနာ့၏ဆရာမ ၊ ဆရာမ၏လမ္း
ၫႊန္ခ်က္ေၾကာင့္အေနာ္ဟာဓမၼာရံုေပၚသို႔အေလးအနက္မ႐ွိတက္လာခ့ဲသည္တြင္တံခါးဝမွအတြင္းဖက္သို႔လွမ္းေမ်ွာ္အၾကည့္တရားအားထုတ္ေနေသာေယာဂီမ်ား စၾကံေလ်ာက္ေနေသာေယာဂီမ်ား
ကိုျမင္ရသည့္အခိုက္အတန္႔သည္
အေနာ့ဘဝ၏ေျပာင္းလဲခ်က္ကို
စည္တီး၍ေပးသည္ႏွယ္ခြန္အားတို႔တိုးပြားဖို႔ရာျဖစ္လာပါေတာ့သည္။
ဆက္ရန္
အရိပ္လည္းခိုအိပ္လိုလည္းအိပ္ပါ
===================
ကြၽန္မသည္ယခုကြၽန္မေနထိုင္ရာၿမိဳ႕ငယ္ေလးမွ
က်မအားခ်စ္ေသာမခ်စ္ေသာလူမ်ားကိုခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမည္ဆိုပါလ်င္က်မအားမုန္းသူကပိုမ်ားမည္ထင္
မိပါသည္။အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ၿပီးခဲ့သည့္သၾကၤန္
ကာလဝယ္တရားစခန္း၌အရာရာအားေမ့ထားလ်က္
တရားကို႐ွာေဖြေနပါေသာက်မသည္၊က်မပင္မသိလိုက္ေသာအ့ံျသစရာ၊အစြပ္အစြဲကိုခံစားလိုက္ရပါသည္။
တိုက္ဆိုင္လြန္းလွေသာကံၾကမၼာကိုပို၍ပင္အ့ံျသမိေသး
သည္။
ထိုေန႔ကေန႔လည္တစ္နာရီကမၼဌာနစရိယမွဣႆာ
မိစၧရိယ်ကိုဘယ္ကစတင္ေပၚေပါက္သည္ဟုအေသး
စိတ္႐ွင္းလင္းေဟာၾကားရာ၊က်မသည္ေကာင္းစြာနာယူ
မွတ္သားလ်က္တရားကိုႏွလံုးဝမ္း၌သိမ္းဆည္းကာ
တရားကိန္း၍၊ဆရာေတာ္တရားျဖဳတ္လ်င္စၾကၤံေလ်ာက္လ်က္႐ွိေနသည္။ထိုစဥ္သမီးငယ္ေရာက္႐ွိလာရာ😔
"အေမ..စိတ္မေကာင္းေတာ့မျဖစ္နဲ႔ေနာ္..အေမ့ကိုေျပာျပစရာ႐ွိတယ္"ဟုအစခ်ီလာေဠ်င္က်မသည္အ
ဘယ္အေၾကာင္းအရာကိုသူမေျပာမွာပါလိမ့္ဟုေစာင့္
စားလိုက္သည္။😞"အျပင္မွာေလေျပာေနၾကတယ္အေမအေမ့ဆိုင္မွာတဲ့ဆံပင္လုပ္ရင္းလူေသတယ္ဆိုၿပီး"
"""ဒိန္!"""က်မသည္ေလာကဓံတရားတို႔ကိုအမ်ားဆံုး
ရင္ဆိုင္ရသူျဖစ္ေပလင့္ကာသာက်မသည္အျပင္႐ုပ္သ႑န္သည္တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္သည္ဟုထင္ရသည္ပမာျဖစ္လင့္ကာသာမူ၊က်မသည္အင္တာနက္အြန္လိုင္း
၌႐ွဳပ္ေနာက္စလိုက္ေျပာင္လိုက္လည္းေနတတ္ေသးသည္။ဤသည္ကိုက်မႏွင့္friျဖစ္ဖူးသူတို႔သိၾကဆံုး
ပင္အခါအယံစေနာက္လြန္မိ၍က်မမွျပန္ေတာင္းပန္ရသည္မ်ားလည္း႐ွိဖူးပါသည္။ဆိုလိုခ်င္သည္မွာက်မ
သည္ေပ်ာ္ေပ်ာေနခ်င္သည္ေအးခ်မ္းမႈ့ကိုႏွစ္သက္သည္။ဆူပူေသာအာ႐ုဏ္အနိဌာတို႔ကိုေဝးေဝးမွ
ေ႐ွာင္သည္(အခါအယံရစ္တတ္သည္ကလြဲလ်င္)
က်မသည္ေအးစက္ရက္စက္မေကာင္းေသာစိတ္
ႏွလံုးတို႔ကိုေၾကာက္သည္။စကားစျမည္ေျပာဆိုၾကသည့္အရာတြင္၅ခြန္းမ်ွေျပာၾက၍ ေနာက္ကာလတြင္လူဆိုးေလာလူေကာင္းေလာခြဲခါးတတ္ပါသျဖင့္လူဆိုးႏွလံုး
သားဆိုးသူတို႔အားေၾကာက္လွေသာေၾကာင့္ေဝးကေ႐ွာင္မေပါင္းဖက္ပါ။
😄ဒါေလးမ်ားသမီးရယ္..အေမတရားစခန္းကထြက္ရင္အားလံုး႐ွင္းသြားပါလိမ့္မယ္😀😃
မလြယ္ဘူးအေမ..😓သူတို႔ကေလအင္တာနက္မ်ားတင္လိုက္လားမသိဘူး😥😪သမီးကိုအင္းမတို႔
ေပါင္းတည္တို႔ကေတာင္ဖုန္းဆက္ၿပီးေမးၾကတယ္😙
ေလးေလးေက်ာ္သူစိုးကေတာင္နင့္အေမတရားစခန္းမွာတကယ္ေရာ႐ွိလားသြားၾကည့္ပါအုန္းငါၾကားတာရဲဖမ္းသြားၿပီဆိုလား😳😳😳
"""Cင့္"""
အဲ့လိုအဲ့လို လာေျပာတာအေမ...😦😦
ေျသာ္ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ..😖😖😖ေအးပါသမီးရာေျပာၾကပါေစ😠😠ေျပာတဲ့သူစိတ္ခ်မ္းသာသြားရင္
အေမတို႔ကုသိုလ္ရတာေပါ့သမီးကာ..ကဲကဲျပန္ေတာ့
😪😪
က်မသည္စၾကၤန္ေလ်ာက္ရင္းေတြးမိသည္ကအဘယ့္
ေၾကာင့္ထိုသိုစြပ္စြဲသလဲ..ငါဘယ္သူ႔ကိုမ်ားမေက်မနပ္
ျဖစ္ေအာင္လုပ္မိပါလိမ့္😗😙
ကဲ႐ွိေစေတာ့အ့ံျသမိသည္မွတစ္ပါးေဒါသေဒါမနႆ
မ်ားမျဖစ္ေပၚပဲတည္ၿငိမ္ေနေသာစိတ္ကိုေက်းဌဴးပင္တင္မိပါေသး
ေျသာ😨😨😨ဟိုဘက္ရက္ကဆြမ္းလာေကြၽးတဲ့ဒကာမေတြငါ့ကိုျမင္ၿပီးအ့ံျသေနၾကတာ
ဒါ့ေၾကာင့္ကိုး😋😋
သို႔ေသာ္ဤေလာကဓံအကုသိုလ္၏အက်ိဳးအဆက္ကိုက်မသည္အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာခံစားလိုက္ရပါေသး
သည္။
ယခုထိုအေၾကာင္းတရားအားအျမစ္ျပဳလ်က္က်မေရး
ခ်င္ၿပီးေရးခဲ့ဖူးသည့္က်မတို႔ၿမိဳးကေလးအေၾကာင္း
ၿမိဳ႕ကေလးမွၿမိဳ႕ခံမ်ားၿမိဳ႕ခံမ်ားထက္အရင္းပိုက်ေသာ
သူမ်ားမွာက်မတို႔ၿမိဳ႕ကေလးစတင္ေပၚေပါက္ရာဓားမဦးခ်ေနလယၾကသူမ်ားကိုဆိုလိုသည္။
က်မတို႔ၿမိဳ႕ကေလးၿမိဳ႕ငယ္ေလးမွၿမိဳ႕၏ဓားမဦးခ်ေနခဲ့သူမ်ားကားယခုေသာ္႐ွားပါးေလၿပီ။ေႏွာင္းလူတို႔လဲလွယ္လယခဲ့ရာၿမိဳ႕ခံမ်ားထက္အျခားရပ္ရြာနယ္ေျမၿမိဳ႕ေတြကေရၾကည္ျမက္ႏုေရာက္လာသူမ်ားကပိုမ်ားေနေပၿပီ။
ထို႔ေၾကာင့္က်မေရးလိုေသာအေၾကာင္းတရားမွာျမက္ႏုေရၾကည္လာ႐ွာရင္းက်မတို႔ၿမိဳ႕ကဟုနာမည္ခံကာျဖစ္ေပၚလာသည့္အေၾကာင္းတရားမ်ားသာတည္းးးးး
😡😡😤ဆက္ေရးပါဦးမည္😡😡😤
Coming soon
===================
ကြၽန္မသည္ယခုကြၽန္မေနထိုင္ရာၿမိဳ႕ငယ္ေလးမွ
က်မအားခ်စ္ေသာမခ်စ္ေသာလူမ်ားကိုခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမည္ဆိုပါလ်င္က်မအားမုန္းသူကပိုမ်ားမည္ထင္
မိပါသည္။အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ၿပီးခဲ့သည့္သၾကၤန္
ကာလဝယ္တရားစခန္း၌အရာရာအားေမ့ထားလ်က္
တရားကို႐ွာေဖြေနပါေသာက်မသည္၊က်မပင္မသိလိုက္ေသာအ့ံျသစရာ၊အစြပ္အစြဲကိုခံစားလိုက္ရပါသည္။
တိုက္ဆိုင္လြန္းလွေသာကံၾကမၼာကိုပို၍ပင္အ့ံျသမိေသး
သည္။
ထိုေန႔ကေန႔လည္တစ္နာရီကမၼဌာနစရိယမွဣႆာ
မိစၧရိယ်ကိုဘယ္ကစတင္ေပၚေပါက္သည္ဟုအေသး
စိတ္႐ွင္းလင္းေဟာၾကားရာ၊က်မသည္ေကာင္းစြာနာယူ
မွတ္သားလ်က္တရားကိုႏွလံုးဝမ္း၌သိမ္းဆည္းကာ
တရားကိန္း၍၊ဆရာေတာ္တရားျဖဳတ္လ်င္စၾကၤံေလ်ာက္လ်က္႐ွိေနသည္။ထိုစဥ္သမီးငယ္ေရာက္႐ွိလာရာ😔
"အေမ..စိတ္မေကာင္းေတာ့မျဖစ္နဲ႔ေနာ္..အေမ့ကိုေျပာျပစရာ႐ွိတယ္"ဟုအစခ်ီလာေဠ်င္က်မသည္အ
ဘယ္အေၾကာင္းအရာကိုသူမေျပာမွာပါလိမ့္ဟုေစာင့္
စားလိုက္သည္။😞"အျပင္မွာေလေျပာေနၾကတယ္အေမအေမ့ဆိုင္မွာတဲ့ဆံပင္လုပ္ရင္းလူေသတယ္ဆိုၿပီး"
"""ဒိန္!"""က်မသည္ေလာကဓံတရားတို႔ကိုအမ်ားဆံုး
ရင္ဆိုင္ရသူျဖစ္ေပလင့္ကာသာက်မသည္အျပင္႐ုပ္သ႑န္သည္တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္သည္ဟုထင္ရသည္ပမာျဖစ္လင့္ကာသာမူ၊က်မသည္အင္တာနက္အြန္လိုင္း
၌႐ွဳပ္ေနာက္စလိုက္ေျပာင္လိုက္လည္းေနတတ္ေသးသည္။ဤသည္ကိုက်မႏွင့္friျဖစ္ဖူးသူတို႔သိၾကဆံုး
ပင္အခါအယံစေနာက္လြန္မိ၍က်မမွျပန္ေတာင္းပန္ရသည္မ်ားလည္း႐ွိဖူးပါသည္။ဆိုလိုခ်င္သည္မွာက်မ
သည္ေပ်ာ္ေပ်ာေနခ်င္သည္ေအးခ်မ္းမႈ့ကိုႏွစ္သက္သည္။ဆူပူေသာအာ႐ုဏ္အနိဌာတို႔ကိုေဝးေဝးမွ
ေ႐ွာင္သည္(အခါအယံရစ္တတ္သည္ကလြဲလ်င္)
က်မသည္ေအးစက္ရက္စက္မေကာင္းေသာစိတ္
ႏွလံုးတို႔ကိုေၾကာက္သည္။စကားစျမည္ေျပာဆိုၾကသည့္အရာတြင္၅ခြန္းမ်ွေျပာၾက၍ ေနာက္ကာလတြင္လူဆိုးေလာလူေကာင္းေလာခြဲခါးတတ္ပါသျဖင့္လူဆိုးႏွလံုး
သားဆိုးသူတို႔အားေၾကာက္လွေသာေၾကာင့္ေဝးကေ႐ွာင္မေပါင္းဖက္ပါ။
😄ဒါေလးမ်ားသမီးရယ္..အေမတရားစခန္းကထြက္ရင္အားလံုး႐ွင္းသြားပါလိမ့္မယ္😀😃
မလြယ္ဘူးအေမ..😓သူတို႔ကေလအင္တာနက္မ်ားတင္လိုက္လားမသိဘူး😥😪သမီးကိုအင္းမတို႔
ေပါင္းတည္တို႔ကေတာင္ဖုန္းဆက္ၿပီးေမးၾကတယ္😙
ေလးေလးေက်ာ္သူစိုးကေတာင္နင့္အေမတရားစခန္းမွာတကယ္ေရာ႐ွိလားသြားၾကည့္ပါအုန္းငါၾကားတာရဲဖမ္းသြားၿပီဆိုလား😳😳😳
"""Cင့္"""
အဲ့လိုအဲ့လို လာေျပာတာအေမ...😦😦
ေျသာ္ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ..😖😖😖ေအးပါသမီးရာေျပာၾကပါေစ😠😠ေျပာတဲ့သူစိတ္ခ်မ္းသာသြားရင္
အေမတို႔ကုသိုလ္ရတာေပါ့သမီးကာ..ကဲကဲျပန္ေတာ့
😪😪
က်မသည္စၾကၤန္ေလ်ာက္ရင္းေတြးမိသည္ကအဘယ့္
ေၾကာင့္ထိုသိုစြပ္စြဲသလဲ..ငါဘယ္သူ႔ကိုမ်ားမေက်မနပ္
ျဖစ္ေအာင္လုပ္မိပါလိမ့္😗😙
ကဲ႐ွိေစေတာ့အ့ံျသမိသည္မွတစ္ပါးေဒါသေဒါမနႆ
မ်ားမျဖစ္ေပၚပဲတည္ၿငိမ္ေနေသာစိတ္ကိုေက်းဌဴးပင္တင္မိပါေသး
ေျသာ😨😨😨ဟိုဘက္ရက္ကဆြမ္းလာေကြၽးတဲ့ဒကာမေတြငါ့ကိုျမင္ၿပီးအ့ံျသေနၾကတာ
ဒါ့ေၾကာင့္ကိုး😋😋
သို႔ေသာ္ဤေလာကဓံအကုသိုလ္၏အက်ိဳးအဆက္ကိုက်မသည္အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာခံစားလိုက္ရပါေသး
သည္။
ယခုထိုအေၾကာင္းတရားအားအျမစ္ျပဳလ်က္က်မေရး
ခ်င္ၿပီးေရးခဲ့ဖူးသည့္က်မတို႔ၿမိဳးကေလးအေၾကာင္း
ၿမိဳ႕ကေလးမွၿမိဳ႕ခံမ်ားၿမိဳ႕ခံမ်ားထက္အရင္းပိုက်ေသာ
သူမ်ားမွာက်မတို႔ၿမိဳ႕ကေလးစတင္ေပၚေပါက္ရာဓားမဦးခ်ေနလယၾကသူမ်ားကိုဆိုလိုသည္။
က်မတို႔ၿမိဳ႕ကေလးၿမိဳ႕ငယ္ေလးမွၿမိဳ႕၏ဓားမဦးခ်ေနခဲ့သူမ်ားကားယခုေသာ္႐ွားပါးေလၿပီ။ေႏွာင္းလူတို႔လဲလွယ္လယခဲ့ရာၿမိဳ႕ခံမ်ားထက္အျခားရပ္ရြာနယ္ေျမၿမိဳ႕ေတြကေရၾကည္ျမက္ႏုေရာက္လာသူမ်ားကပိုမ်ားေနေပၿပီ။
ထို႔ေၾကာင့္က်မေရးလိုေသာအေၾကာင္းတရားမွာျမက္ႏုေရၾကည္လာ႐ွာရင္းက်မတို႔ၿမိဳ႕ကဟုနာမည္ခံကာျဖစ္ေပၚလာသည့္အေၾကာင္းတရားမ်ားသာတည္းးးးး
😡😡😤ဆက္ေရးပါဦးမည္😡😡😤
Coming soon
ခပ္သင္းသင္းအားျပင္းေဆာ္ေသာအေဖ
======================
ယခုတစ္ေလာေရးခ်င္ေနသဘ္ကအေမ့အေၾကာင္း၊
ေဟာၾကည့္အခုေရးေနတာကအေဖ့အေၾကာင္းျဖစ္ရျပန္သည္။အေဖ့အေၾကာင္းေရးရတာက၊ခပ္သင္းသင္းအားျပင္းေဆာ္တတ္ေသာေၾကာင့္ဟုဆိုလ်င္မမွား။
အေဖသည္ကြၽန္မအားေစာင့္ၾကည့္ေနလ်င္မခ်စ္သလိုထင္ရသည္။သို႔ေပသည့္ သူ၏အားျပင္းေသာ
ေဆာ္ခ်က္တိုက္ခ်က္ေတြက ကြၽန္မအား ဂ႐ုစိုက္ေနသည္မွာသိသာလွသည္။
ကြၽန္မဆယ္ေက်ာ္သက္ကျဖစ္ပါသည္၊သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးအိမ္သို႔ေရာက္လာ၍ စႏၵာေထြးေရ ငါ့ရဲ႕ဒီ Note-bookထဲမွာ မွတ္ခ်က္ေလးေရးေပးပါလား။
"ေဟ😙ေျသာ္ေအးေပးေပးေရးေပးမယ္"ကြၽန္မသည္မွတ္ခ်က္ေရးၿပီးလက္မွတ္ထိုး၍သူငယ္ခ်င္းအားျပန္ေပးလိုက္ၿပီးထိုသူငယ္ခ်င္းႏွင့္ဆက္လက္၍ စကားစျမည္ေျပာဆိုေနခိုက္အေဖသည္ဤကဲ့သ္ို႔
လွမ္းေျပာေလသည္။
"အဟြန္႔~အေဖထက္သားတစ္လႀကီး😂ျဖစ္ေနပါလား
ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္နဲ႔"
ဟုသင္းလိုက္ေလရာက်မ မွာသူငယ္ခ်င္းေ႐ွ႕ဝယ္႐ွက္တက္ႏွင့္ရယ္ခ်င္ေယာင္ပၚေဆာင္ခဲ့ရေလသည္။စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ႏႈတ္ခမ္းက႐ွစ္ေတာင္ေလာက္ျဖင့္ဆူေန
ေခ်သည္။
လူငယ္သဘာဝေပမို႔😚ဂစ္တာေလးတီးေယာင္ေယာင္သီခ်င္းေလးညည္းေယာင္ေယာင္မ်ားမလုပ္ေလႏွင့္ဘယ္က႐ွာလာမွန္းမသိေသာခြက္တစ္လံုးေ႐ွ႕သို့
ေရာက္လာေပမည္။
ကြၽန္မအသက္အရြယ္၃၅ ဝန္းက်င္ကျဖစ္ေပမည္။တစ္
ေန႔ေသာအခါအေဖ့အားခပ္ႂကြားႂကြားက်မဆိုပါသည္၊
အေဖ..အေဖ့..က်မကိုေလ..လမ္းသြားရင္ေလ..လူေတြ
ကအရမ္းၾကည့္ၾကတာပဲသိလားအေဖ...
က်မဆိုလိုသည္က က်မေခ်ာလြန္း၍ လူေတြေငးၾကသည္ဟု။သို႔ေသာ္အေဖသင္းလိုက္သည္က
..ေအးေပါ့ဟယ္..ေကာင္းေကာင္းၾကည့္တာဆို..
ဲေတာ္ေသးတာေပါ့...အၾကည္ရဆိုးလို႔ၾကည့္တာဆိုရင္
ေသဖို႔သာေကာင္းေသး...တဲ့ေလ။
တစ္ခါကအေဖႏွင့္က်မTVအတူၾကည့္ၾကစဥ္TVအစီအစဥ္မွ ျမစ္ကမ္းနေဘးေနေသာရြာမွရြာသူတို႔
လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခက္ၾကရပံုတို႔ကိုတင္ဆက္ေနေလရာ အေဖမ႐ွိအေမမ႐ွိအဖြားသာ႐ွိ၍ခက္ရင္းေသာစားေသာက္ေရးျဖင့္ေမာင္ႏွမငယ္ေတြကို႐ွာေဖြေကြၽးေနရေသာတံငါသယ္မေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပင္တည္း..က်မၾကည့္ရင္းမ်က္ရည္ဝဲလာသည္။
အေဖ့ဘက္လွည့္၍..😰😥😥😥ၾကည့္ပါအုန္းအေဖရယ္..သူကသမီးထက္ေတာင္ဆိုးေသးတယ္ေနာ္လို႔
ေျပာေတာ့အေဖသည္က်မအားခပ္တည္တည္ျပန္
ၾကည့္ကာ..😒😠😠ဟဲ့ေကာင္မေမာ့မၾကည့္ရဘူးဟဲ့
ငုံ႔ၾကည့္ရတယ္ဟ😀😃😄ထိုသို႔ေျပာေသာေၾကာင့္
ေမာင္ႏွမေတြဝိုင္းရယ္ၾကေလသည္။
ယခုလည္းအေၾကာင္းတရားကတိုက္ဆိုင္ျပန္ၿပီ..အမွတ္
မ႐ွိေသာက်မပင္လ်င္အမွားေပတည့္။..အေဖေရခုတစ္
ေလာေလၿမိဳ႕ထဲကလူေတြက်မကိုေျပာၾကတယ္အေဖ..
ဆိုစမ္းပါအုန္းဘာတဲ့တုန္း..မစႏၵာေထြးေရးတဲ့စာေတြဖတ္ရတယ္..အရမ္းေကာင္းတာပဲ..ဆက္ေရးပါအမ..အားေပးေနမယ္ေနာ္တဲ့ေလ..ဟီဟီ..
အေဖသည္ခပ္ျပံဳးျပံဳးအမူအရာျဖင့္..နင္ကဘာစာေတြ
ေရးေနလို႔တုန္း..ကြၽန္မသည္ ကြၽန္မေရးေနေသာစာကို
ဖြင့္မေျပာလိုကြယ္ဝွက္၍၊ဒီလိုပဲေလဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းေပါ့..
ေအးဟယ္..ငါဟိုဟာသြားသတိရတယ္ဟ...ဘယ္ဟာတုနိးအေဖရ..ကြၽန္မနဲနဲရိပ္မိခ်င္လာၿပီ..အေဖကြၽန္မအားကဲ့ရယ္ေတာ့မည္။
မင္းတုန္းမင္းႀကီးလက္ထက္ကဟယ္ဟိုအမတ္ႀကီး.
သိၿပီအေဖ..ေယာမင္းႀကီးဦးဖိုးလိႈင္ကိုေျပာေနတာမို႔လား..အေဖက.ျပန္မေျပာရယ္ေနသည္..
ကြၽန္မကပင္ဆက္ေျပာလိုက္သည္..ေယာမင္းႀကီး
ဦးဖိုးလိႈင္ကဥတုေဘာဇနက်မ္းကိုေရးေတာ့
ျမင္းထိမ္းသည္ကခ်ီးမြမ္းတာေလ...ေယာမင္းႀကီးက
အႆျပာတစ္ေထာင္ေပးၿပီးတားခဲ့တာမို႔လား...
အေဖကား😀ေအးဟုတ္တယ္ေလ..နင္အဲ့လိုလည္း
ျဖစ္ေနအုန္းမယ္..
ကြၽန္မသည္ငိုမယ့္မယ့္မ်က္ႏွာျဖင့္😢😢😢.
အေဖရယ္အေဖေျပာလိုက္ရင္ေလ..ကြၽန္မမွာမပဋာလည္းျဖစ္ရလိုျဖစ္ရ..ခုလည္းပဲ😗😚😪😪သမီးပရိတ္သတ္ေတြကစာတတ္
ေပတတ္ဘြဲ႔ရေတြပါအေဖရ..ဟုကြၽန္မျပန္ေခ်ပရေလ
သည္။
အေဖကားျပံဳးရင္းျဖင့္.."ေအးပါဟယ္အဲ့သလိုဆိုရင္ေတာ္
ေသးသာပ..".အေဖ့ကိုၾကညSandar Htweိတ္ထဲကေျပာလိုက္သည္..အမယ္မယ္မယ္ဒSandar Htweပတာ
ေတာင္လက္ခံခ်င္ပံုမရ ..အာဂအေေဖေဖ။ ။
Sun7August😀😜
======================
ယခုတစ္ေလာေရးခ်င္ေနသဘ္ကအေမ့အေၾကာင္း၊
ေဟာၾကည့္အခုေရးေနတာကအေဖ့အေၾကာင္းျဖစ္ရျပန္သည္။အေဖ့အေၾကာင္းေရးရတာက၊ခပ္သင္းသင္းအားျပင္းေဆာ္တတ္ေသာေၾကာင့္ဟုဆိုလ်င္မမွား။
အေဖသည္ကြၽန္မအားေစာင့္ၾကည့္ေနလ်င္မခ်စ္သလိုထင္ရသည္။သို႔ေပသည့္ သူ၏အားျပင္းေသာ
ေဆာ္ခ်က္တိုက္ခ်က္ေတြက ကြၽန္မအား ဂ႐ုစိုက္ေနသည္မွာသိသာလွသည္။
ကြၽန္မဆယ္ေက်ာ္သက္ကျဖစ္ပါသည္၊သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးအိမ္သို႔ေရာက္လာ၍ စႏၵာေထြးေရ ငါ့ရဲ႕ဒီ Note-bookထဲမွာ မွတ္ခ်က္ေလးေရးေပးပါလား။
"ေဟ😙ေျသာ္ေအးေပးေပးေရးေပးမယ္"ကြၽန္မသည္မွတ္ခ်က္ေရးၿပီးလက္မွတ္ထိုး၍သူငယ္ခ်င္းအားျပန္ေပးလိုက္ၿပီးထိုသူငယ္ခ်င္းႏွင့္ဆက္လက္၍ စကားစျမည္ေျပာဆိုေနခိုက္အေဖသည္ဤကဲ့သ္ို႔
လွမ္းေျပာေလသည္။
"အဟြန္႔~အေဖထက္သားတစ္လႀကီး😂ျဖစ္ေနပါလား
ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္နဲ႔"
ဟုသင္းလိုက္ေလရာက်မ မွာသူငယ္ခ်င္းေ႐ွ႕ဝယ္႐ွက္တက္ႏွင့္ရယ္ခ်င္ေယာင္ပၚေဆာင္ခဲ့ရေလသည္။စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ႏႈတ္ခမ္းက႐ွစ္ေတာင္ေလာက္ျဖင့္ဆူေန
ေခ်သည္။
လူငယ္သဘာဝေပမို႔😚ဂစ္တာေလးတီးေယာင္ေယာင္သီခ်င္းေလးညည္းေယာင္ေယာင္မ်ားမလုပ္ေလႏွင့္ဘယ္က႐ွာလာမွန္းမသိေသာခြက္တစ္လံုးေ႐ွ႕သို့
ေရာက္လာေပမည္။
ကြၽန္မအသက္အရြယ္၃၅ ဝန္းက်င္ကျဖစ္ေပမည္။တစ္
ေန႔ေသာအခါအေဖ့အားခပ္ႂကြားႂကြားက်မဆိုပါသည္၊
အေဖ..အေဖ့..က်မကိုေလ..လမ္းသြားရင္ေလ..လူေတြ
ကအရမ္းၾကည့္ၾကတာပဲသိလားအေဖ...
က်မဆိုလိုသည္က က်မေခ်ာလြန္း၍ လူေတြေငးၾကသည္ဟု။သို႔ေသာ္အေဖသင္းလိုက္သည္က
..ေအးေပါ့ဟယ္..ေကာင္းေကာင္းၾကည့္တာဆို..
ဲေတာ္ေသးတာေပါ့...အၾကည္ရဆိုးလို႔ၾကည့္တာဆိုရင္
ေသဖို႔သာေကာင္းေသး...တဲ့ေလ။
တစ္ခါကအေဖႏွင့္က်မTVအတူၾကည့္ၾကစဥ္TVအစီအစဥ္မွ ျမစ္ကမ္းနေဘးေနေသာရြာမွရြာသူတို႔
လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခက္ၾကရပံုတို႔ကိုတင္ဆက္ေနေလရာ အေဖမ႐ွိအေမမ႐ွိအဖြားသာ႐ွိ၍ခက္ရင္းေသာစားေသာက္ေရးျဖင့္ေမာင္ႏွမငယ္ေတြကို႐ွာေဖြေကြၽးေနရေသာတံငါသယ္မေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပင္တည္း..က်မၾကည့္ရင္းမ်က္ရည္ဝဲလာသည္။
အေဖ့ဘက္လွည့္၍..😰😥😥😥ၾကည့္ပါအုန္းအေဖရယ္..သူကသမီးထက္ေတာင္ဆိုးေသးတယ္ေနာ္လို႔
ေျပာေတာ့အေဖသည္က်မအားခပ္တည္တည္ျပန္
ၾကည့္ကာ..😒😠😠ဟဲ့ေကာင္မေမာ့မၾကည့္ရဘူးဟဲ့
ငုံ႔ၾကည့္ရတယ္ဟ😀😃😄ထိုသို႔ေျပာေသာေၾကာင့္
ေမာင္ႏွမေတြဝိုင္းရယ္ၾကေလသည္။
ယခုလည္းအေၾကာင္းတရားကတိုက္ဆိုင္ျပန္ၿပီ..အမွတ္
မ႐ွိေသာက်မပင္လ်င္အမွားေပတည့္။..အေဖေရခုတစ္
ေလာေလၿမိဳ႕ထဲကလူေတြက်မကိုေျပာၾကတယ္အေဖ..
ဆိုစမ္းပါအုန္းဘာတဲ့တုန္း..မစႏၵာေထြးေရးတဲ့စာေတြဖတ္ရတယ္..အရမ္းေကာင္းတာပဲ..ဆက္ေရးပါအမ..အားေပးေနမယ္ေနာ္တဲ့ေလ..ဟီဟီ..
အေဖသည္ခပ္ျပံဳးျပံဳးအမူအရာျဖင့္..နင္ကဘာစာေတြ
ေရးေနလို႔တုန္း..ကြၽန္မသည္ ကြၽန္မေရးေနေသာစာကို
ဖြင့္မေျပာလိုကြယ္ဝွက္၍၊ဒီလိုပဲေလဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းေပါ့..
ေအးဟယ္..ငါဟိုဟာသြားသတိရတယ္ဟ...ဘယ္ဟာတုနိးအေဖရ..ကြၽန္မနဲနဲရိပ္မိခ်င္လာၿပီ..အေဖကြၽန္မအားကဲ့ရယ္ေတာ့မည္။
မင္းတုန္းမင္းႀကီးလက္ထက္ကဟယ္ဟိုအမတ္ႀကီး.
သိၿပီအေဖ..ေယာမင္းႀကီးဦးဖိုးလိႈင္ကိုေျပာေနတာမို႔လား..အေဖက.ျပန္မေျပာရယ္ေနသည္..
ကြၽန္မကပင္ဆက္ေျပာလိုက္သည္..ေယာမင္းႀကီး
ဦးဖိုးလိႈင္ကဥတုေဘာဇနက်မ္းကိုေရးေတာ့
ျမင္းထိမ္းသည္ကခ်ီးမြမ္းတာေလ...ေယာမင္းႀကီးက
အႆျပာတစ္ေထာင္ေပးၿပီးတားခဲ့တာမို႔လား...
အေဖကား😀ေအးဟုတ္တယ္ေလ..နင္အဲ့လိုလည္း
ျဖစ္ေနအုန္းမယ္..
ကြၽန္မသည္ငိုမယ့္မယ့္မ်က္ႏွာျဖင့္😢😢😢.
အေဖရယ္အေဖေျပာလိုက္ရင္ေလ..ကြၽန္မမွာမပဋာလည္းျဖစ္ရလိုျဖစ္ရ..ခုလည္းပဲ😗😚😪😪သမီးပရိတ္သတ္ေတြကစာတတ္
ေပတတ္ဘြဲ႔ရေတြပါအေဖရ..ဟုကြၽန္မျပန္ေခ်ပရေလ
သည္။
အေဖကားျပံဳးရင္းျဖင့္.."ေအးပါဟယ္အဲ့သလိုဆိုရင္ေတာ္
ေသးသာပ..".အေဖ့ကိုၾကညSandar Htweိတ္ထဲကေျပာလိုက္သည္..အမယ္မယ္မယ္ဒSandar Htweပတာ
ေတာင္လက္ခံခ်င္ပံုမရ ..အာဂအေေဖေဖ။ ။
Sun7August😀😜
Sunday, August 6, 2017
အေနာ္ေျပာျပပါရေစေနာ္တရားေတြကိုေလ့လာလိုက္စားတယ္ဆိုေပမယ့္အေနာ္ျမတ္ႏိုးသူေရာနားရင္းပါးရင္း႐ိုက္ခ်င္သူေရာ႐ွိတယ္ဗ်တရားကိုေဆာင္ေပမယ့္မဂ္မျမင္ေသးဘူးေလဗ်ာကိေလသာ႐ွိေနတာေပါ့၊ကဲေျပာျပမယ္၊အေနာ့ဆိုင္ကိုအသက္သံုးဆယ္အရြယ္ေကာင္မေလးတစ္ဦးေရာက္လာတယ္။႐ုပ္ရည္ေလးကအသင့္အတင့္ေလးအေနာ္နဲ႔မိတ္ဆက္စကားေျပာၾကရင္ခင္တာရင္းနီးတာပိုလာပါတယ္။မ်ားေသာအားျဖင့္ဘုရားတရားအေၾကာင္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ျဖစ္ေနတတ္သူကအေနာ္ပါ။ဟိုးအရင္အေနာ့ေယာက္်ားနဲ႔မကြဲကြာခင္တုန္းကလည္းဧည့္သည္နဲ႔အေနာ္နဲ႔ဘုရားတရားအေၾကာင္းေျပာလ်င္အေနာ့ေယာက္်ားကအေနာ့ကိုအျမင္ကတ္တယ္တ့ဲဗ်။အခုလည္းအေနာ့သမီးကအေနာ့ကိုအျမင္ကတ္တယ္တ့ဲေလ။အေနာ္ကေမးတယ္ေကာင္းတဲ့စကားေျပာတာဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္အျမင္ကတ္ပါသနည္း။စကားေျပာဆိုရာတြင္မ်က္ႏွာကို႐ႈံ ့လိုက္တြန္႔လိုက္လုပ္ေနတာကိုလည္းၾကည့္မရဘူးတဲ့ေနာက္တစ္ခုကအရာရာသူမ်ားထက္ေက်ာ္သိေနၿပီးပံုစံကဆရာႀကီးပံုစံမို႔ပါတဲ့ေလ။ဒါေပါ့ေလ ေဝဖန္သူ႐ွိလာေတာ့လည္းဆင္ျခင္ရမွာေပါ့၊အခုေျပာခ်င္တာကအ့ဲဒီ့အေနာ္နဲ႔ခင္တဲ့ေကာင္မေလးကေျပာလာတယ္။သူ႔ႀကီးႀကီး(အေဒၚ) တရားစခန္း ဝင္ေနပါတယ္တ့ဲ။ေျသာ္ဟုတ္လားဘာလားေပါ့အလာဘသလာဘေျပာဆိုၿပီးသကာလေနာက္ရက္အတန္ၾကာေသာအခါသူမႏွင့္အေနာ္ထပ္မံဆံုၾကျပန္ေလသည္။ဟုတ္က့ဲ အေနာ့ခ်စ္ျခင္း အေနာ့ေဒါသအ့ဲဒီမွာစတာဗ်၊ဒီေကာင္မေလးဟာအေတာ္ကိုအေျပာအဆိုမတတ္တဲ့ေကာင္မေလးပါလားလို႔အေနာ္ေဒါသထြက္မိတယ္ေလ။ဒါေပမယ့္သူ႔ရဲ႕ႀကီးႀကီးဆိုတာဘယ္သူဘယ္ဝါအေနာ္မသိလိုက္ေပမယ့္ရင္ထဲကေန လွမ္းၿပီးအာဘြားေတြအခါတစ္ရာမကေပးမိပါရဲ႕..ေကာင္မေလးေျပာပံုကၾကည့္အုန္းသူ႔ႀကီးႀကီးတရားစခန္းကေနျပန္လာၿပီတဲ့နင္ေျပာေျပာေနတဲ့မစႏၵာေထြးဆိုတာညေနဆိုေရာက္လာၿပီး မနက္အာ႐ုဏ္ဆြမ္းေကြၽးၿပီးခ်ိန္အိတ္ေသးေသးေလးလြယ္လ်က္စက္ဘီးေလးနဲ႔ျပန္သြားတဲ့ေကာင္မေလးလားတဲ့ဒီေတာ့သူကဟုတ္တာ္ဟုတ္တယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့လ်င္သူ႔ႀကီးႀကီးက...😮ဟယ္ 😮😮နင္ေျပာေတာ့အသက္ႀကီးေနၿပီဆိုငါျမင္ရတာေတာ့ငယ္ငယ္ေလးပါလား🤣😄😄😄တ့ဲဟဟားအေနာ္ပီတိျဖစ္သြားတာေလ😫😫😫ဒါေပမယ့္သူမေျပာလိုက္တာကဘာဘယ္ကလာငယ္ရမွာလဲသူ႔သားသမီးေတြေတာင္အႀကီးႀကီးေတြျဖစ္ကုန္ၿပီ.😠😠😠မငယ္ဘူးအသက္ႀကီးၿပီလို႔ျပန္ေျပာလိုက္ပါသတဲ့ေလ😒😒😒😒ကဲကဲ အ့ဲသဟာပဲဗ်ေတာ္အလိုက္ကန္းဆိုးမသိတဲ့ေကာင္မေလး။။
Tuesday, August 1, 2017
စိတ္ေတေလႏွင့္အင္းဝိဇၨာ(7)
==================
အေမအင္းဝိဇၨာသည္အသက္အရြယ္ကား႐ွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ခန္႔႐ွိၿပီထင္ပါသည္။က်မ၏ေ႐ွ႕တြင္စစ္ဗိုလ္လင္မယား႐ွိ
ေနေလရာ ၎တို႔သည္အသက္အရြယ္၂၇ခန္႔သာ႐ွိၾကေပလိမ့္ရာ
အေမအင္းဝိဇၨာ၏အေပၚတြင္အလြန္အမင္းယံုၾကည္ကိုးစားဟန္႐ွိေလသည္။ က်မကေတာ့ ေလ့လာမွဳသက္သက္သာျဖစ္၍နားလည္ႏိုင္ေအာင္က်ိဳးပမ္းေနဆဲအဆင့္သာျဖစ္ပါသည္။က်မသည္မည္သည့္အရာတြင္မဆိုေ႐ွ႕ေနာက္ေၾကာင္း
က်ိဳးစပ္ဆက္၍ စဥ္းစားသည္ကမ်ားေလရာ အမွားၾကံဳ
၍သင္ခန္းစာရခဲ့သည္လည္း႐ွိဖူးပါသည္။
ကိုးကြယ္မွား၍ဖြတ္ထြက္မွေတာင္ပို႔မွန္းသိခဲ့ရသည္လည္း႐ွိပါသည္။ စစ္ဗိုလ္ လင္မယားတို႔ျပန္ခါ နီးအခ်ိန္ အေမ့အား႐ွိခိုးကန္ေတာ့ၾကေလသည္။
ထိုသို႔႐ွိခိုးကန္ေတာ့ရာ ဗိုလ္ ကေတာ္ေလးသည္ အေမ့၏
ေျခအစံုကိုဆုပ္ကိုင္၍ဦးတိုက္ေလသည္။
ထိုအခါ အေမသည္အ့ံျသ၍ ”ဟယ္…ၾကည့္ၾကစမ္းပါ
ကြယ္႐ို႔ ဒီကေလးမေလးက ငါ့ကို ေျခကိုထိၿပီး႐ွိခိုးတယ္
ဒါဟာ သားတပည့္ေတြလုပ္ၾကရတဲ့ထံုးတမ္းအစဥ္အလာျဖစ္
တယ္ကြယ္”
”ဒီေတာ့…သူဟာငါ့တပည့္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ…ဒီေတာ့ငါကဂါထာစုပ္
ရေပလိမ့္မည္။ဒီဂါထာက…အရမ္းအစြမ္းႀကီးတယ္ကြယ္
ရြတ္ရတဲ့အတူတူ…ငါဟာမင္းတို႔ကိုပါရြတ္ဖတ္စုပ္ခ်ေပးမယ္…ကဲ…အားလံုးငါ့ေ႐ွ႕လာၾကကြာ”
ဟုေျပာဆိုၿပီးအေမသည္ဂါထာစုပ္ေလသည္။အေမစုပ္ေသာဂါထာသည္အခ်ိန္ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ၾကာရာ
ေအာင္ျခင္း႐ွစ္ပါးဂါထာကိုအက်ယ္ဖြဲ႔သီထားျခင္းျဖစ္ေပသည္။အေမ့တြင္႐ွိေသာအျခားအစြမ္းထက္ျမက္မႈမ်ားမွာ
သားခ်ည္းေမြးေနတာေျခာက္ေယာက္ျဖစ္၍သမီးရတနာလိုခ်င္သူကိုရေအာင္လုပ္ေပးျခင္း၊ေလမုန္တိုင္းကိုရေအာင္တားဆီးႏိုင္ျခင္း(ထိုအေၾကာင္းအရာကိုvideoျဖင့္မွတ္တမ္းတင္)ထားသည္ကိုေတြ႔ရပါသည္။
ေငြေရးေၾကးေရးအခက္ခဲဖစ္ေနသူကိုေျပလည္ေအာင္
စာေမးပြဲေျဖသူကိုေအာင္ ေအာင္ ျပန္မရေသာေႂကြးေျမမ်ားျပန္ရေအာင္၊ရာထူးတက္ေအာင္
အလုပ္အကိုင္အဆင္ေျပေအာင္၊ပညာျဖင့္ျပဳစားထားသည္ကိုေျဖေအာင္စသည္စသည္ျဖင့္
စံုလြန္းေသာလူ႔ေလာကဓံမ်ားကိုသဘာဝကိုေက်ာ္၍အင္းအိုင္လက္ဘြဲ႔ခလွဲ႔တို႔ျဖင့္ေစစားကာကြၽမ္းဝင္ထက္ျမက္မွဳမ်ားဟုကြၽန္မေကာက္ခ်က္ခ်မိပါသည္။
အေမကိုယ္တိုင္က သူသည္အင္းေပါင္းေျခာက္ရာေက်ာ္ကို
ထံုကူးကာကစားႏိုင္သည္ဟုေျပာပါသည္။
ေနာက္ထပ္မည္သည့္အရပ္မွာေနသည္မသိရေသာမိန္းမ
တစ္ဦး သူ႔ေယာက်ားက မယားအငယ္ထံမွျပန္မလာ၍
လာေအာင္လုပ္ေပးရန္ ေစစားေနသည္ကိုေတြ႔ရပါသည္။
ေနာက္တစ္ေယာက္က စီးပြားေငြမစုမိ၍စုမိေအာင္ဟုေစလာပါသည္။
ထိုတြင္အေမေျပာေသာစကားမ်ားကိုက်မႏွစ္သက္မိပါသည္”မင္းတို႔ကိုငါေျပာမယ္…ငဒို႔ရဲ႕အိမ္နီးနားခ်င္းႏိုင္ငံေတြဟာငဒို႔ႏိုင္ငံကေရႊေငြေက်ာက္သံပတၱျမားေတြကိုလိုခ်င္ၾကတယ္…သူတို႔ဟာငဒို႔ႏိုင္ငံ
သားေတြရဲ႕မသိမွဳကိုအခြင့္ယူၿပီးခ်ဲႏွစ္လံုးေလာင္းကစား
ထီကိုတီထြင္ၿပီးငဒို႔ႏိုင္ငံထဲပို႔ထားတာ…မင္းတို႔ကခ်ဲေတြ
ထိုးေနေတာ့မင္း႐ွာတဲ့ေငြစုမိပါ့မလား”
”ငါေျပာတာမွန္ရဲ႕လား·မင္းခ်ဲထိုးေနတာရပ္လိုက္ပါ”
ထိုအခါထိုမိန္းမက”ဟုတ္ကဲ့…က်မကိုေငြစုမိေအာင္လုပ္ေပးပါ”ဟုထပ္မံ၍ေတာင္းဆိုေလသည္အေမက”ငါဘာလုပ္ေပးစရာ…လိုလို႔လဲေညး.ခ်ဲမထိုးပဲေနရင္စုမိၿပီပဲ”ဟုျပန္ဆိုေလသည္။
က်မအေမ့အားႏွစ္သက္ေသညအရာမ်ား႐ွိသလိုမႏွစ္သက္ေသာအရာမ်ားလည္း႐ွိရာဆက္လက္၍တင္ျပပါမည္။
ဆက္ရန္
ျမေကသီလြင္၊ေစာေနျခည္၊စႏၵာေထြး(ျမတ္ေလး)
==================
အေမအင္းဝိဇၨာသည္အသက္အရြယ္ကား႐ွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ခန္႔႐ွိၿပီထင္ပါသည္။က်မ၏ေ႐ွ႕တြင္စစ္ဗိုလ္လင္မယား႐ွိ
ေနေလရာ ၎တို႔သည္အသက္အရြယ္၂၇ခန္႔သာ႐ွိၾကေပလိမ့္ရာ
အေမအင္းဝိဇၨာ၏အေပၚတြင္အလြန္အမင္းယံုၾကည္ကိုးစားဟန္႐ွိေလသည္။ က်မကေတာ့ ေလ့လာမွဳသက္သက္သာျဖစ္၍နားလည္ႏိုင္ေအာင္က်ိဳးပမ္းေနဆဲအဆင့္သာျဖစ္ပါသည္။က်မသည္မည္သည့္အရာတြင္မဆိုေ႐ွ႕ေနာက္ေၾကာင္း
က်ိဳးစပ္ဆက္၍ စဥ္းစားသည္ကမ်ားေလရာ အမွားၾကံဳ
၍သင္ခန္းစာရခဲ့သည္လည္း႐ွိဖူးပါသည္။
ကိုးကြယ္မွား၍ဖြတ္ထြက္မွေတာင္ပို႔မွန္းသိခဲ့ရသည္လည္း႐ွိပါသည္။ စစ္ဗိုလ္ လင္မယားတို႔ျပန္ခါ နီးအခ်ိန္ အေမ့အား႐ွိခိုးကန္ေတာ့ၾကေလသည္။
ထိုသို႔႐ွိခိုးကန္ေတာ့ရာ ဗိုလ္ ကေတာ္ေလးသည္ အေမ့၏
ေျခအစံုကိုဆုပ္ကိုင္၍ဦးတိုက္ေလသည္။
ထိုအခါ အေမသည္အ့ံျသ၍ ”ဟယ္…ၾကည့္ၾကစမ္းပါ
ကြယ္႐ို႔ ဒီကေလးမေလးက ငါ့ကို ေျခကိုထိၿပီး႐ွိခိုးတယ္
ဒါဟာ သားတပည့္ေတြလုပ္ၾကရတဲ့ထံုးတမ္းအစဥ္အလာျဖစ္
တယ္ကြယ္”
”ဒီေတာ့…သူဟာငါ့တပည့္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ…ဒီေတာ့ငါကဂါထာစုပ္
ရေပလိမ့္မည္။ဒီဂါထာက…အရမ္းအစြမ္းႀကီးတယ္ကြယ္
ရြတ္ရတဲ့အတူတူ…ငါဟာမင္းတို႔ကိုပါရြတ္ဖတ္စုပ္ခ်ေပးမယ္…ကဲ…အားလံုးငါ့ေ႐ွ႕လာၾကကြာ”
ဟုေျပာဆိုၿပီးအေမသည္ဂါထာစုပ္ေလသည္။အေမစုပ္ေသာဂါထာသည္အခ်ိန္ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ၾကာရာ
ေအာင္ျခင္း႐ွစ္ပါးဂါထာကိုအက်ယ္ဖြဲ႔သီထားျခင္းျဖစ္ေပသည္။အေမ့တြင္႐ွိေသာအျခားအစြမ္းထက္ျမက္မႈမ်ားမွာ
သားခ်ည္းေမြးေနတာေျခာက္ေယာက္ျဖစ္၍သမီးရတနာလိုခ်င္သူကိုရေအာင္လုပ္ေပးျခင္း၊ေလမုန္တိုင္းကိုရေအာင္တားဆီးႏိုင္ျခင္း(ထိုအေၾကာင္းအရာကိုvideoျဖင့္မွတ္တမ္းတင္)ထားသည္ကိုေတြ႔ရပါသည္။
ေငြေရးေၾကးေရးအခက္ခဲဖစ္ေနသူကိုေျပလည္ေအာင္
စာေမးပြဲေျဖသူကိုေအာင္ ေအာင္ ျပန္မရေသာေႂကြးေျမမ်ားျပန္ရေအာင္၊ရာထူးတက္ေအာင္
အလုပ္အကိုင္အဆင္ေျပေအာင္၊ပညာျဖင့္ျပဳစားထားသည္ကိုေျဖေအာင္စသည္စသည္ျဖင့္
စံုလြန္းေသာလူ႔ေလာကဓံမ်ားကိုသဘာဝကိုေက်ာ္၍အင္းအိုင္လက္ဘြဲ႔ခလွဲ႔တို႔ျဖင့္ေစစားကာကြၽမ္းဝင္ထက္ျမက္မွဳမ်ားဟုကြၽန္မေကာက္ခ်က္ခ်မိပါသည္။
အေမကိုယ္တိုင္က သူသည္အင္းေပါင္းေျခာက္ရာေက်ာ္ကို
ထံုကူးကာကစားႏိုင္သည္ဟုေျပာပါသည္။
ေနာက္ထပ္မည္သည့္အရပ္မွာေနသည္မသိရေသာမိန္းမ
တစ္ဦး သူ႔ေယာက်ားက မယားအငယ္ထံမွျပန္မလာ၍
လာေအာင္လုပ္ေပးရန္ ေစစားေနသည္ကိုေတြ႔ရပါသည္။
ေနာက္တစ္ေယာက္က စီးပြားေငြမစုမိ၍စုမိေအာင္ဟုေစလာပါသည္။
ထိုတြင္အေမေျပာေသာစကားမ်ားကိုက်မႏွစ္သက္မိပါသည္”မင္းတို႔ကိုငါေျပာမယ္…ငဒို႔ရဲ႕အိမ္နီးနားခ်င္းႏိုင္ငံေတြဟာငဒို႔ႏိုင္ငံကေရႊေငြေက်ာက္သံပတၱျမားေတြကိုလိုခ်င္ၾကတယ္…သူတို႔ဟာငဒို႔ႏိုင္ငံ
သားေတြရဲ႕မသိမွဳကိုအခြင့္ယူၿပီးခ်ဲႏွစ္လံုးေလာင္းကစား
ထီကိုတီထြင္ၿပီးငဒို႔ႏိုင္ငံထဲပို႔ထားတာ…မင္းတို႔ကခ်ဲေတြ
ထိုးေနေတာ့မင္း႐ွာတဲ့ေငြစုမိပါ့မလား”
”ငါေျပာတာမွန္ရဲ႕လား·မင္းခ်ဲထိုးေနတာရပ္လိုက္ပါ”
ထိုအခါထိုမိန္းမက”ဟုတ္ကဲ့…က်မကိုေငြစုမိေအာင္လုပ္ေပးပါ”ဟုထပ္မံ၍ေတာင္းဆိုေလသည္အေမက”ငါဘာလုပ္ေပးစရာ…လိုလို႔လဲေညး.ခ်ဲမထိုးပဲေနရင္စုမိၿပီပဲ”ဟုျပန္ဆိုေလသည္။
က်မအေမ့အားႏွစ္သက္ေသညအရာမ်ား႐ွိသလိုမႏွစ္သက္ေသာအရာမ်ားလည္း႐ွိရာဆက္လက္၍တင္ျပပါမည္။
ဆက္ရန္
ျမေကသီလြင္၊ေစာေနျခည္၊စႏၵာေထြး(ျမတ္ေလး)
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ - အပိုင္း (၁)
စာေရးျခင္းဆိုသည္မွာ စိတ္ကူးမ်ားကိုပံုေဖာ္ျခင္းသာျဖစ္သည္ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိသိရွိေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တစ္စံုတစ္ဦးထံ ေရာက္ေစခ်င္သည္ ။ သိေစခ်င္သည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္ စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ အကၡရာစာလံုးမ်ားျဖင့္ စကားေျပာဆိုၾကျခင္းကို စာေရးျခင္းဟု ဆိုခ်င္ပါသည္ ။
စာေရးသားၾကရာတြင္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ေရးသားၾကျပီး ကဗ်ာ ၊ ဝတၳဳ ၊ ေဆာင္းပါးႏွင့္ အျခားေရးသားသည့္ပံုစံမ်ားစြာရွိေပသည္ ။ ယခုေရးသားသည့္ ကြ်န္ေတာ့္ေဆာင္းပါးတြင္ ဝတၳဳေရးသားမည့္ ဝါသနာရွင္ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္မ်ားအတြက္ သိသင့္ သိထိုက္သည့္ သေဘာတရားမ်ားကို မိမိေလ့လာမိသမွ်အား ေျပာျပလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ေရးသားျခင္းသာျဖစ္ေပသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ စာေပပညာရွင္မဟုတ္သည့္အတြက္ ေဆာင္းပါးတြင္ပါရွိေသာ တစ္ခ်ိဳ႕အခ်က္မ်ားသည္ ျပည့္စံုမႈမရွိျခင္း ၊ လိုအပ္ခ်က္ရွိျခင္း ၊ မွားယြင္းေနျခင္းရွိပါက ေဝဖန္ေထာက္ျပေပးေစခ်င္ပါသည္ ။
စာေရးသားမည္ဆိုလွ်င္ ေဆာင္းပါးဘယ္လိုပံုစံေရးရသည္ ၊ ဝတၳဳ ဘယ္လိုမ်ိဳးေရး၍ရသည္ စသည့္တို႔ကို ေလ့လာသင္ယူႏူိင္ေသာ္လည္း စာေရးဆရာ/ဆရာမျဖစ္ရန္မလြယ္ကူေပ ။ စာေရးသားမည့္သူသည္ စာမ်ားမ်ားဖတ္ရန္လိုအပ္ျပီး စာေရးသားျခင္းကိုလဲ ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ရန္လိုပါသည္ ။ ဆရာႀကီးပီမိုးနင္းသည္လည္း စာဖတ္ဝါသနာႀကီး၏ ။ စိတ္ေလ၍ ဟိုဟိုသည္သည္သြားသည့္အခါမ်ိဳးမွာပင္လွ်င္ စာအုပ္ေသတၲာတစ္လံုး သူႏွင့္အတူ အျမဲကပ္ပါလွ်က္ စာဖတ္ မပ်က္ခဲ့ေပ ။ နည္းပညာထြန္းကားေသာ ယေန႔ေခတ္ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အေနႏွင့္ ဆရာႀကီးပီမိုးနင္းကဲ့သို႔ စာအုပ္ေသတၲာဆြဲစရာမလိုပါ ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိမိကိုင္ေဆာင္ေသာ စမတ္ဖုန္းမ်ားတြင္ Ebook စာအုပ္မ်ားကို အေျမာက္အမ်ားထည့္၍ ေလ့လာဖတ္ရႈ႕ႏူိင္သည္ ။ မိမိဖတ္ခ်င္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို အခမဲ့ေပးေသာ web page မ်ားတြင္ download လုပ္၍ ရွာေဖြရယူႏူိင္သည္ ။ စာဖတ္ခ်င္းႏွင့္ပါတ္သက္၍ ဆရာႀကီးေဇယ်ကလည္း " မည္မွ်ေကာင္းေသာဓါး ျဖစ္ေစကာမူ ဓါးေသြးေက်ာက္ေပၚသို႔ မတင္လွ်င္ ဓါးသြားမထက္၊ ဓါးေကာင္းတစ္လက္မျဖစ္ႏူိင္ ။ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္သည္ ဓားႏွင့္တူသည္ ။ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္မည္မွ်ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ စာဖတ္ျခင္းတည္းဟူေသာ ဓားေသြးေက်ာက္ေပၚသို႔ မတင္လွ်င္ ဓားေကာင္းမျဖစ္ႏူိင္ " ဟု သိေပးစကားဆိုခဲ့ေလသည္ ။
ဝတၳဳေရးသားမည့္သူသည္ စာဖတ္ေနရုံႏွင့္မျပီး မွတ္သင့္သည္ကို မွတ္၍ ေတြးသင့္သည္ကို ေတြးရေပမည္ ။ ထို႔အတူ ေရးဖို႔လည္း လိုအပ္သည္ ။ မိမိေရးေသာစာကို ခြန္အားရွိေသာစာျဖစ္ေစရန္ ႀကံ့ခိုင္က်စ္လစ္ေသာဝါက် တည္ေဆာက္ဖို႔လည္းလိုသည္ ။ သင့္ေလ်ာ္ေသာ စကားလံုးမ်ားေရြးခ်ယ္၍ အခ်က္က်က်လည္း ေရးတတ္ရမည္ ။ စာေရးသာရာ၌ ဝါက်ရွည္ႀကီးပဲ မေရးသင့္ ။ မလိုအပ္ပဲ ဝါက်ရွည္ေနလွ်င္ ဆိုလိုရင္းကိုေတာ္ေတာ္ႏွင့္္မေရာက္သည့္အျပင္ စာဖတ္သူျငီးေငြ႔သြားမည္ျဖစ္သည္ ။ ဝါက်အတိုေတြခ်ည္းလဲ မသံုးသင့္ ။ စာတစ္ပုဒ္၏ က်ိဳးေၾကာင္းဆက္စပ္မႈ တင္ျပပံုအေနအထားအေပၚ မူတည္၍ ဝါက်ကို ရွည္သင့္လွ်င္ ရွည္ျပီး တိုသင့္ပါလွ်င္ တိုဖို႔လိုအပ္သည္ ။
ဝတၳဳေရးလိုသူသည္ စာေရးရာ၌ စာလံုးေပါင္းမွန္ေအာင္ ၊ သဒၵါနည္းက်ေအာင္ ၊ဗဟုသုတစံုေအာင္ ၊ လူႏွင့္ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္စ႐ုိက္မ်ား နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္ ။ မိမိပတ္ဝန္းက်င္က အားေပးေကာင္း အားေပးမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ႀကိဳးပမ္းရမည္မွာ မိမိ၏တာဝန္အလုပ္ျဖစ္သည္ ။ ဝတၳဳေရးသားလွ်င္ စာဖတ္သူသိေစလိုေသာအေၾကာင္းကို သိလြယ္ေအာင္ ေရးႏူိင္ေလေလ စာေရးေကာင္းေလေလ ျဖစ္ျပီး စာဖတ္ပရိတ္သတ္ ႏွစ္သက္ေလေလျဖစ္သည္ ။ အခ်ိဳ႕က အထင္ႀကီးေအာင္ သေဘာမ်ိဳးျဖင့္ ပါ႒ိပါဌ္သားေတြထည့္ ၊ အဂၤလိပ္စကားလံုးေတြသံုးတတ္ၾကသည္ ။ အခ်ိဳ႕မွာ အရွိအတိုင္း အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ေရးသလို ဗဟုသုတမ်ားကို အရန္ကာေရား ျပြတ္သိပ္ထိုးထည့္တတ္ၾကသည္ ။ အခ်ိဳ႕မွာ လြမ္းဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ေရးၾကသည္ ။ မည္ကဲ့သို႔ ေရးၾကသည္ျဖစ္ေစ စာဖတ္သူနားလည္ဖို႔ႏွင့္ ေတြးေတာဆင္ျခင္စရာ မွတ္သားစရာျဖစ္ေနဖို႔က ဝတၳဳေရးသားသူတစ္ဦး၏ အဓိကအခ်က္ျဖစ္ေပသည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
္ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း (၂)
ဝတၳဳေရးလိုသူ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔ကို ပထမပိုင္းတြင္ စာဖတ္ဖို႔ႏွင့္ ေရးရန္ ေတြးရန္ မွတ္ရန္ စသည္တို႔ကို ေျပာခဲ့ျပီးျဖစ္သည္ ။ ယခုအခါ စာေပေလာက၌ စာေပပံုသဏၭာန္တစ္ခုအျဖစ္ အခိုင္အမာရပ္တည္ေနေသာ "စာတမ္းငယ္" အေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္ပါသည္။ ဝတၳဳေရးမွာ စာတမ္းငယ္ ဆိုတာကို ေလ့လာဖို႔လိုလို႔လားဟု ေမးစရာရွိပါလိမ့္မည္ ။ အျခားေသာ ဆရာမ်ားသည္ မည္သို႔ေကာက္ခ်က္ဆြဲမည္ကိုမူ မသိေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အေနျဖင့္ လိုသည္ဟုဆိုခ်င္ပါသည္။ အေၾကာင္းက စာတမ္းငယ္ဆိုသည္မွာ အျခားမဟုတ္ေပ ။ ၁၆ရာစုတြင္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ၌ ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္ အက္ေဆး (essai) ဟု စတင္အမည္ရခဲ့ျပီး မၾကာမီပင္ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ၌ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ အက္ေဆး (essay) ဟု ဆက္လက္အမည္တြင္ကာ တစ္စတစ္စ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေသာ စာေပအဖြဲ႔ ေရးသားနည္းတစ္ခုျဖစ္ပါသည္ ။ ျမန္မာစာေပေလာကတြင္ အခ်ိဳ႕က ေဆာင္းပါးႏွင့္မကြဲမျပားမွတ္ယူျပီး ေဆာင္းပါးဟုပင္ ေရာေႏွာေခၚဆိုၾကသည္ကို ေတြ႔ရွိရျပီး အမ်ားအားျဖင့္ ထိုစာေပေရးေသာစနစ္ကို "အစမ္းစာ ၊ စာတမ္း ၊ စာမြန္ ၊ စာတန္း ၊ အက္ေဆး ၊ ရသစာတမ္းငယ္ " ဟုေခၚဆိုၾကေပသည္ ။
အစမ္းစာ ၊ စာတမ္း ၊ စာမြန္ ၊ စာတန္း ၊ အက္ေဆး ၊ ရသစာတမ္းငယ္ ကြ်န္ေတာ္အထက္မွာေရးခဲ့သလို စာတမ္းငယ္ အစရွိသည္တို႔ကို ဘယ္လိုေခၚေခၚ ဘယ္လိုသတ္မွတ္သတ္မွတ္ ကိစၥမရွိေပ ။ စာတမ္းငယ္၏ ေနာက္ခံသမိုင္းအခ်ိဳ႕ကို ဗဟုသုတအလို႔ငွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပေပးခ်င္သည္ ။ ဝါသနာရွင္ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ ကိုယ္စီးေသာျမင္း အထီအမကြဲေစခ်င္သည့္ ဆႏၵျဖင့္ ထည့္သြင္းျခင္းလဲျဖစ္ပါသည္ ။
ေနာက္ခံသမိုင္းအက်ဥ္း
အက္ေဆးဟူေသာအမည္ မေပၚေပါက္မီ ဂရိ ေရာမေခတ္ကတည္းကပင္ အက္ေဆးအဖြဲ႔မ်ိဳး ေပၚေပါက္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ပညာရွင္တို႔က စူးစမ္းေဖာ္ထုတ္ျပၾကပါသည္။ ပေလတို (Plato) ၊ သီယိုဖရက္တပ္ (Theophrastus) ၊ ပလင္နီ (Pliny) ၊ ဆီေနကာ (Seneca) ၊ ပလူးတပ္ (Plutarch) ၊ ဆီဆ႐ုိ (Cicero) ၊ မားကပ္ေအာ္ေရးလီးယပ္ (Marcus Aurelius) ၊ အရစၥတိုတယ္ (Aristotle) စေသာ ဂရိ ေရာမပညာရွင္တို႔သည္ အက္ေဆးသေဘာေဆာင္ေသာ ေရးသားနည္းမ်ားကို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ၾကေၾကာင္း မိန္႔ဆိုၾကသည္ ။
ထိုစာေပေရးသားနည္း အဖြဲ႔ပံုစံကိုျပင္သစ္စာေရးဆရာ မြန္တိန္း ( Michael de Montaigne )က အက္ေဆးဟု အမည္ေပးျပီး ၁၅၈၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝရာမွ အက္ေဆးဟု အမည္ေပၚထြက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ မြန္တိန္း၏စာမ်ားသည္ သူ႔စ႐ုိက္သဘာဝ ၊ သူ႔အေတြးအျမင္ ခံစားမႈမ်ားကို အေျချပဳ၍ စကားေျပျဖင့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေရးဖြဲ႔ေသာ စာမ်ားျဖစ္သည္ ။ ( စကားေျပအေၾကာင္းကို ယခုေဆာင္းပါးတစ္ေနရာတြင္ သီးျခားေဖာ္ျပေပးပါမည္) ၁၅၉၇ ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလန္ႏူိင္ငံ ေဘကြန္ ( Francis Bacon) က အက္ေဆးဟူေသာအမည္ကိုခံယူအသံုးျပဳဳၿပီး သူ႔အေတြးျမင္မ်ားကို ေရးဖြဲ႔ခဲ့သည္ ။ ထိုပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦး၏ ေနာက္တြင္ ကမၻာ့စာေပ၌ အက္ေဆးအေျမာက္အမ်ားေပၚထြန္းလာခဲ့သည္မွာ ယခုဆိုလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀၀ နီးပါးပင္ သက္တမ္းရွိေပသည္ ။ အက္ေဆးကို စကားေျပျဖင့္ေရးဖြဲ႔သည္ဆိုေသာ္လည္း အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာ ပုပ္ ( Alexander Pope) က သူ႔၏ကဗ်ာရွည္မ်ားကို အက္ေဆးဟု တင္စားေခၚသည္အထိ အက္ေဆး၏ အသံုး က်ယ္ဝန္းလာေပသည္ ။ အက္ေဆး တစ္နည္းစာတမ္းငယ္ ဟူေသာနယ္ပယ္ထဲတြင္ တစ္ဖက္စြန္း၌ ဓမၼဓိ႒ာန္က်က် ပညာရပ္ဆန္ဆန္ ျပဳစုေသာ သုေတသနက်မ္းမ်ားအထိ ထည့္သြင္းျပီး အျခားတစ္ဖက္စြန္း၌ ပုဂၢလိကဓိ႒ာန္သေဘာျဖင့္ ရႊင္ရႊင္သြက္သြက္ ေရးဖြဲ႔ေသာ အက္ေဆးမ်ား ၊ သရုပ္ေဖာ္သေဘာပါေသာ အက္ေဆးမ်ားအထိ ထည့္သြင္းကာ ေခါင္းႀကီးပိုင္းမ်ား ၊ စာအုပ္စာေပ ေဝဖန္ခ်က္မ်ား ၊ သတင္းစာ ၊ မဂၢဇင္း ၊ ေဆာင္းပါးမ်ားအထိ ထည့္သြင္းၾကပါသည္ ။
ဤမွ်နယ္ပယ္က်ယ္ဝန္းေသာ အယ္ေဆးကို ဝတၴဳေရးလိုသူ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ ဦးစြာေလ့လာသင့္သည္ ။ အစမ္းေရးၾကည့္သင့္သည္ ။ ဖတ္ျခင္း မွတ္ျခင္း လုပ္သင့္ေပသည္ ။ သတိျပဳရမည္မွာ အက္ေဆးသည္ ဝတၳဳမဟုတ္သည္ကို သတိျပဳရန္ လိုေပမည္။ ထိုစကားသည္ နားလည္ခက္မည္ကို သိပါသည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္ အက္ေဆးႏွင့္ ဝတၴဳ ကြာျခားပံုကို ေနာက္ေရးမည့္အပိုဒ္မ်ားတြင္ အလွ်င္းသင့္သလို ေဖာ္ျပေပပါမည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း (၃)
အက္ေဆးဟုေခၚေသာ စာတမ္းငယ္ကို စာေပအဖြဲ႔အျဖစ္သာမက ေက်ာင္းတြင္းေလ့က်င့္ခန္းျဖစ္ေသာ စာစီစာကံုးအျဖစ္လည္း အမ်ားနားလည္ေနၾကသည္ကိုေတြ႔ရပါသည္ ။ ယခုအပိုင္းတြင္း အက္ေဆးႏွင့္စာစီစာကံုးကြဲျပားမႈကို ေလ့လာတင္ျပေပးမည္ျဖစ္ပါသည္။ စာစီစာကံုးဟူသည္ ေပးထားေသာ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္အညီ ေက်ာင္းသားမ်ားဆည္းပူးထားေသာဗဟုသုတမ်ား ၊ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို အစ ၊ အလယ္ ၊ အဆံုး အစီအစဥ္တက် ေရးသားတင္ျပတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးေသာ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ စည္းကမ္း အထိန္းအကြပ္ျဖင့္ေရးရေသာ သေဘာကိုေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ စင္စစ္ စာစီစာကံုးႏွင့္ အက္ေဆးသည္ အႏုအရင့္ကြာပါသည္။ စာစီစာကံုးသည္ ေလ့က်င့္ခန္းအဆင့္တြင္သာရွိ၍ ရသစာေပအဖြဲ႔တစ္ခုအျဖစ္ ေကာင္းမြန္ေသာ အဆင့္သို႔မေရာက္ေပ ။ အက္ေဆးေလာက္ ကေလာင္လူးလြန္႔ခြင့္မရ ။ စာေရးသူ၏ အေတြးအျမင္ ၊ ခံစားပံုမ်ားကို ထည့္ခ်င္တိုင္း ထည့္ခြင့္မရေပ ။
" ေက်ာင္းတြင္းမွ ေလ့က်င့္ေသာ စာစီစာကံုးမည္သည္ စာေပ အပ်ံသင္စ ေက်ာင္းသားလူမမယ္တို႔အတြက္ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳးရသည့္ စာစမ္းတစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ပါသည္။ အေလ့အက်င့္ခံသည့္ ၊ အမွားခံသည့္ ၊ အျပင္ခံသည့္ ၊ တန္ဖိုးျဖတ္ အမွတ္ေပးခံသည့္ စာစမ္းတစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသားလူငယ္တို႔ ေက်ာင္းသက္ကုန္ျပီး ေက်ာင္းျပင္ပေရာက္၍ စာေပေလာကတြင္ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ၊ ဒဂုန္တာရာသစ္ေတြ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏူိင္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းတြင္း၌မူ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ၊ ဒဂုန္တာရာအခ်ိဳးမ်ိဳးခ်ိဳး႐ုံမွ်ကိုပင္ လက္မခံႏူိင္ပါ " ဟူေသာ ပညာေရးပိုင္းဆိုင္ရာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ အဆိုအမိန္႔ကိုၾကည့္လွ်င္ အက္ေဆးအဆင့္ကို မေရာက္ေသးေသာ စာစီစာကံုးအေျခအေနကို နားလည္ႏူိင္ပါလိမ့္မည္။
ဆရာသိန္းေဖျမင့္ေရးသည့္ "အေမ" ဟူေသာ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္မွ အခ်ိဳ႕ကို ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပ၍ ထပ္မံသက္ေသထူလိုပါေသးသည္။
'အေမ' တြင္ ဆရာသိန္းေဖျမင့္က အေမ့အေၾကာင္းကို တရင္းတႏွီးေျပာျပသည္။ သူငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ႏုိ႔မျပတ္သျဖင့္ အေမက ႏွမ္းလံုးကေလးေတြေကြ်းျပီး ပါစပ္ထဲက ႏွမ္းလံုးကေလးတစ္လံုး ဆြဲယူျပကာ 'ၾကည့္စမ္း ငါ့သား ၊ ခုအရြယ္အထိ ႏုိ႔စို႔ေတာ့ သြားပိုးကေလးေတြက်ေနျပီ ။ ေနာက္ မစို႔နဲ႔ေတာ့ေနာ္ ' ဟုေျပာျပ၍ ႏုိ႔ျဖတ္ခိုင္းပံု ၊ သူက ႏွမ္းလံုးကေလးမွန္းသိေသာ္လည္း အေမ့ကို ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ႏုိ႔ျဖတ္လိုက္ပံုမ်ားလည္းပါသည္။ သူမံုရြာမွာ ေက်ာင္းသြားေနစဥ္ တစ္ခါတြင္ ဆရာ့ကို စာကူစစ္ေပးေနရသျဖင့္ ေက်ာင္းပိတ္ပိတ္ခ်င္း အိမ္ျပန္မလာႏုိင္ ။ အေမက ေန႔တိုင္းထြက္ေမွ်ာ္သည္။ သူျပန္လာေသာအခါ အေမက ခပ္ေသာ့ေသာ့ ထြက္ႀကိဳေသာ္လည္း မ်က္ႏွာမၾကည့္ ။ သူ႔ကိုလည္း စကားမေျပာ ။ ၾကည့္လည္း မၾကည့္ ။ မီးဖိုေပၚက ႏြားႏုိ႔အိုးကို ေယာက္မႀကီးႏွင့္ ေမႊေနသည္ ။ မ်က္ရည္ေဝ့ေနသည္။ သူတတြတ္တြတ္ရွင္းျပသည္ကို အေမေက်နပ္ပံုမရ။ ႏြားႏုိ႔ကို ပန္းကန္ထဲေလာင္းထည့္သည္။ ဆရာသိန္းေဖျမင့္က ဤအေၾကာင္းကို ေျပာျပျပီး ဤသို႔ဆက္ဖြဲ႔ပါသည္ ။
အေမရယ္ . . . ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းေျပးရင္ အေမ စိတ္ေကာက္ႏုိင္တယ္။ အခုဘာလို႔ စိတ္ေကာက္တာလဲဟု ေၾကကြဲသံႏွင့္ ေမးလိုက္ေလသည္။
အေမက ကြ်န္ေတာ္ေရွ႔ ႏြားႏုိ႔ပန္းကန္ခ်ေပးျပီး ေရာ့ေသာက္ဟု ဆိုပါသည္။ ၎ေနာက္ အေမ့မ်က္ႏွာမွာ စမ္းေရလို ၾကည္လင္လာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အား လျပည့္ဝန္းႀကီးလို ျပံဳး၍ၾကည့္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို အေမ့အား ဖက္ခ်င္၏။ နမ္းခ်င္၏။ အေမ့ရင္ခြင္ဝယ္ ရင္ေငြ႔လႈံလို၏ ။
ဤအဖြဲ႔တြင္ စာဖတ္သူက အေမ့ကိုလည္း ျမင္လိုက္ရပါသည္ ။ အေမ့အေၾကာင္းကိုေျပာေသာ သားကိုလည္း ျမင္လိုက္ရပါသည္။ စိတ္ကို လွစ္ခနဲျမင္လိုက္ရသကဲ့သို႔ ေရးႏူိင္သည္။ ေက်ာင္းမွာ အေမ့အေၾကာင္း စာစီစာကံုးေရးသည့္ ေက်ာင္းသားသည္ ဆရာသိန္းေဖျမင့္ကဲ့သို႔ ေရးႏူိင္ဖို႔ရန္မလြယ္ေပ ။ ထို႔ေၾကာင့္ စာစီစာကံုးႏွင့္ စာတမ္းငယ္ (အက္ေဆး)သည္ ရသေပးႏူိင္ေသာ အတိုင္းအဆလည္း အႏုအရင့္ကြာျခားသြားမည္သာျဖစ္ပါသည္ ။
စာစီစာကံုးႏွင့္ အက္ေဆး ကြဲျပားသကဲ့သို႔ အက္ေဆးႏွင့္ ဝတၳဳသည္လဲ ကြဲျပားေပသည္ ။ သို႔ေသာ္ ဝတၳဳေရးလိုသူ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ စာေပသည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု အခ်ိတ္အဆက္ရွိသည္ကို သိရွိေစလိုသည္ ။ ေလွကားကို တစ္ဆင့္ျခင္း တက္ရသကဲ့သို႔ စာေပေရးသားရာတြင္လဲ စာစီစာကံုး ၊ အက္ေဆး ၊ ဝတၳဳတို ၊ ဝတၴဳရွည္ဟု အဆင့္ဆင့္ေလ့လာ၍ ေရးေစခ်င္ပါသည္ ။ ျမန္မာ့စကားပံုတြင္ " အလွမ္းက်ယ္ အလယ္လတ္ " ဆိုေသာစကားအတိုင္း စာစတင္ေရးသားရာ၌ ဝတၳဳကိုေရးပါက အစီအစဥ္မက် ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ႏွင့္ အခ်ိတ္အဆက္ေပ်ာက္တတ္ပါသည္ ။ ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္မ်ားအေနျဖင့္ အက္ေဆးမွအစျပဳ၍ တစ္ဆင့္ခ်င္း လွမ္းတက္ ေရးသားၾကေစလ္ိုပါသည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပုိင္း (၄)
အထက္တြင္ဆိုခဲ့ေသာ စာတမ္းငယ္ ( အက္ေဆး ) ႏွင့္ ဝတၴဳ ျခားနားပံုကို ယခုအပိုင္းမွာ ေျပာျပေပးမွာျဖစ္ပါတယ္ ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဝတၳဳတိုသည္ စိတ္ကူးတီထြင္ထားေသာ စာေပအဖြဲ႔ ( ထိုးဇာတ္အဖြဲ႔ ) မ်ိဳးျဖစ္၍ အက္ေဆးမွာမူ ထိုမွအပျဖစ္ေသာ စာေပအဖြဲ႕ ( ထိုးဇာတ္မဟုတ္ေသာအဖြဲ႔) မ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု ပညာရွင္တို႔ ခြဲျခားျပေလ့ရွိၾကပါသည္။ *( ထိုးဇာတ္ ၊ န - ႀကံဖန္တီထြင္ ေရးသားေသာ ဇာတ္ )*
၎အဆိုရ အက္ေဆးႏွင့္ ဝတၳဳတိုသည္ စည္းျခားျပီးျဖစ္၍ ေရာေထြးဖြယ္မရွိဟု ဆိုႏူိင္ပါလိမ့္မည္ ။ သို႔ေသာ္ အက္ေဆးတြင္ စိတ္ကူးဥာဏ္ကြန္႔သည့္သေဘာလည္း ပါႏူိင္သည့္အတြက္ ဝတၳဳတိုႏွင့္ ေရာေထြးဖြယ္ရွိႏူိင္ပါသည္ ။ ဝတၳဳတိုဆိုသည္မွာ ေရးတဲ့သူက ေရးခ်င္တာ ေရးလိုက္ျခင္းသည္ ဝတၳဳတိုျဖစ္သည္ ။ ထိုသို႔ဆို၍ ဝတၳဳတို၏ နယ္နိမိတ္ကိုခ်ဲ႕ျဖန္႔လိုက္ျခင္းျဖင့္လည္း အက္ေဆးႏွင့္ေရာေထြးဖြယ္ရွိပါသည္။ အက္ေဆးတြင္လည္း ဝတၳဳတိုမွာကဲ့သို႔ ျဖစ္စဥ္မ်ားပါႏူိင္သည့္အတြက္ ျဖစ္စဥ္ပါမႈ ၊ မပါမႈကိုၾကည့္ျပီး ခြဲျခား၍မခိုင္လံုပါ ။
အက္ေဆးႏွင့္ ဝတၳဳတို၏ ျခားနားခ်က္မွာ စာေရးသူႏွင့္ စာဖတ္သူတို႔၏ အေနအထားျဖစ္သည္။ အက္ေဆးတြင္ စာေရးသူက တကယ္ရွိေသာ လူတစ္ေယာက္အေနအထားျဖင့္ သူ႔အေတြးအျမင္ ၊ အေတြ႔ႀကံဳမ်ားကို စာဖတ္သူအား တိုက္႐ုိက္ဆက္သြယ္ေျပာျပေနဟန္ ေရးသည္။ ဝတၳဳတိုတြင္ စိတ္ကူးတီထြင္ ဖန္တီးေသာဇာတ္လမ္း ၊ ဇာတ္ေဆာင္တို႔ကို အားျပဳ၍ေရးသည္ ။ အက္ေဆးႏွင့္ အျခားအေရးသားမ်ား ျခားနားပံုကို ျခံဳ၍ဆိုရပါလွ်င္ အျခားအေရးသားမ်ားတြင္ ေရးဖြဲ႔သည့္ အေၾကာင္းအရာကို အားျပဳေလ့ရွိသည္ ။ အက္ေဆးတြင္ အေၾကာင္းအရာထက္ ထိုအေၾကာင္းအရာကို ေျပာျပေနသည့္ စာေရးသူႏွင့္စာဖတ္သူတို႔၏ စိတ္ခ်င္းတိုက္႐ုိက္ထိေတြ႔ ဆက္သြယ္မႈကို အားျပဳသည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္ ။ ဝတၳဳႏွင့္အက္ေဆး မတူညီဟု ဆိုခဲ့ျခင္းကို နားလည္ႏူိင္မည္ဟု ထင္ပါသည္ ။
ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္၊ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခခံအရည္အခ်င္းကို သိရွိထားဖို႔လိုမည္ထင္သည္ ။ထိုအေၾကာင္းကို ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အတြက္ အနည္းငယ္မွ် ေျပာျပခ်င္သည္ ။
၁။ All round Education (ဘက္စံုပညာေရး)
၂။ Aesthetic ( ရသ ပညာ )
၃။ Philosophical Competence ( အေတြးအျမင္ ဒႆန ) ဟူေသာ အခ်က္သံုးခ်က္သည္ စာေရးဆရာတိုင္းအတြက္ မရွိမျဖစ္အရည္အခ်င္းမ်ားလို႔ " အက္တမားေတာ့(ဖ္)က ဆိုထားသည္ ။
All Around Education
ဘက္စံုပညာေရး
ေက်ာင္းပညာကိုခ်ည္းေျပာေနျခင္းမဟုတ္ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳစံုဖို႔
လည္းလိုသည္။ စာဖတ္လည္း မ်ားဖို႔လိုသည္ ။
Aesthetic
ရသ ပညာ
အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို အေျခခံ၍ ရသပညာကို ဖန္တီးယူျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ဖန္တီးရာ၌ မိမိေရးေသာစာသည္ မိမိခံစားရသကဲ့သို႔ စာဖတ္သူမွာလည္း ခံစားရသည္ဆိုလွ်င္ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ ရသေျမာက္သည္ဟု ဆိုႏူိင္သည္။ စာဖတ္သူသည္ လြတ္လပ္စြာေတြးေခၚ ဆံုးျဖတ္ႏူိင္ခြင့္ရွိျခင္းေၾကာင့္ မိမိထင္ျမင္ ယူဆခ်က္အတိုင္း စာဖတ္သူ၌ ရွိခ်င္မွရွိေပမည္ ။
Philosophical Competence
အေတြးအျမင္ ဒႆန
ရသစာေပတစ္ခု၌ ဒႆနပါရေပသည္ ။ ဒႆနမပါလွ်င္ အဓိပၸါယ္မရွိေပ ။ ဒႆနဆိုသည္မွာ အျမင္ျဖစ္သည္ ။ ထိုအျမင္သည္ မွန္ခ်င္လည္းမွန္မည္ ။ မွားခ်င္လည္းမွားမည္။ ေဖာက္ျပန္ခ်င္လည္း ေဖာက္ျပန္မည္ ။ မည္သို႔ျဖစ္ေစ စာတစ္ပုဒ္ ၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၌ ဒႆန ( အျမင္) တစ္ခုခုေတာ့ ပါရေပမည္ ။
အက္တမားေတာ့(ဖ္)က စာေရးဆရာအရည္အခ်င္းကို ေဖာ္ျပပါအတိုင္း ညႊန္ျပခဲ့သည္ ။ အရည္အခ်င္းရွိေနယံုႏွင့္ စာေရးဆရာမျဖစ္ႏူိင္ ။ ေစတနာ ၊ ဝါသနာ ၊ အနစ္နာ ၊ နည္းနာ ဟုဆိုေသာ နာေလးနာ လိုအပ္ေပသည္ ။ နည္းနာဆိုသည္မွာ စည္းကမ္း ၊ ဥပေဒသ ၊ လိုက္နာဖြယ္မ်ားကို ေျပာခ်င္ျဖစ္သည္ ။
ေနာက္လာမည့္အပိုင္းတြင္ ဝါက် တိုရွည္အေၾကာင္း ေဖာ္ျပေပပါမည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း(၅)
ဝါက်ထည္ေဆာက္ ေရးသားရာ၌ တိုသင့္သည္ကိုတို၍ ရွည္သင့္သည္ကို ရွည္ရမည္ဟု အထက္၌ဆိုခဲ့ပါသည္။ ညီငယ္တစ္ဦးသည္ message box မွာ ေမးလာသည္မွာ " အကို ဘယ္လိုဝါက်က တိုသင့္ျပီး ဘယ္လိုဝါက်က ရွည္သင့္လဲ " ဟုဆိုသည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရးသားေဖာ္ျပရန္ အေၾကာင္းဖန္လာေပသည္ ။ ဝတၳဳေရးမည့္ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္မ်ားအတြက္ ရသတစ္ခုကို သတိမူမိေစရန္ ဝါက်တိုရွည္ ဘယ္လိုရွိသည္ကို ေခတ္စမ္းစာေပအေထြေထြမွ ဆရာသိပၸံေမာင္ဝ၏ စာေပေဝဖန္ေရးေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ျဖင့္ ဥပမာထုတ္၍ ေဝဖန္ေရးရသကိုပါ ေဖာ္ျပခ်င္ပါသည္ ။
" ေမလ ၁၂ရက္ေန႔ထုတ္ သူရိယ ေန႔စဥ္သတင္းစာတြင္ ပုဇြန္ေတာင္ ေမာင္ထြန္းစိန္ဆိုသူက ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို ၃တန္း ၄တန္းသား ကေလးမ်ားပင္ ေရးသားႏူိင္ေသာေၾကာင့္ အသံုးမက် ။ ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို အသံုးျပဳလွ်က္ ျမန္မာစာေပ ကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားမည္ဟု ေရးသားလိုက္သည္ကို ဖတ္လိုက္ရေသာအခါ ေတာ္ေတာ္ပင္ အံ့ၾသမိပါသည္ ။ အမွတ္တမဲ့ ေရးသားလိုက္မိဟန္ တူေပသည္ ။ "
ဆရာသိပၸံေမာင္ဝသည္ ေဆာင္းပါးအစတြင္ ယခုကဲ့သို႔ အစခ်ီျပီး ေဆာင္းပါးတစ္ေနရာတြင္ -
" ဝါက်တိုတိုကေလးမ်ားကို ၃တန္း ၄တန္းသား ကေလးမ်ား ေရးသားႏူိင္သည္ကား မွန္လွေပ၏။ သို႔ရာတြင္ ထိုဝါက်တိုကေလးမ်ားကို ေနရာတက် သင့္ေတာ္ေအာင္ သံုးသြားရန္ကား ေမာင္ထြန္းစိန္ ထင္သေလာက္ လြယ္ကူမည္မဟုတ္ေပ ။ ေမာင္ထြန္းစိန္က ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို ေရးလွ်င္ ျမန္မာစာေပကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားမည္ဟု ဆိုျပန္၏။ အသို႔ဆိုပါသနည္း ။ မွန္နန္းရာဇဝင္ ၊ ဦးကုလားရာဇဝင္ ၊ လႊတ္ေတာ္ အမွတ္အသားမ်ားကို မဖတ္မိပါသေလာ ။ ၎ရာဇဝင္အမွတ္အသားတို႔တြင္ ေနရာအေလ်ာက္ ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို အသံုးျပဳထားေသာ ေနရာမ်ားကို ဖတ္ရပါလိမ့္မည္ ။ တစ္ခါေလာက္ ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါဘိ ။ ၎ရာဇဝင္ဆရာႀကီးမ်ားသည္ ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို ေရးသားေသာေၾကာင့္ ျမန္မာစာေပကို ကေမာက္ကမျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကသည္ဟူ၍ မစြပ္စြဲႏူိင္ေပ။ "
ဤအခ်က္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေဝဖန္ေရးသားသူသည္ အခ်က္က်က် ပိုင္ပိုင္ႏူိင္ ေထာက္ျပတတ္ရမည္ကို ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔ သတိျပဳရမည္ျဖစ္သည္ ။
ဆရာသိပၸံေမာင္ဝ၏ ေဆာင္းပါး၌ ဝါက်အတိုမ်ားျဖင့္ ေရးသားျခင္းကို ယခုလိုေဖာ္ျပထားပါေသးသည္ ။
" ေခတ္စမ္း စာမ်က္ႏွာ ၅၂ 'ေမာင္သံ' ဆိုေသာ ေဆာင္းပါးတြင္ ဤသို႔ေရးသားထားေပသည္ ( လက္ဦးတစ္ခ်က္ ၾကား၏။ နားစြင့္ကာ ေထာင္ေလသည္။ ၂ခ်က္ ၾကား၏ ။ ထ၍ ထိုင္ေလသည္ ။ ၃ခ်က္ ၾကား၏။ ဦးဘေမာ္ကိုေခၚေလသည္ ။ ၄ခ်က္ၾကား၏ ။ ဦးဘေမာ္မွ ထူးေလသည္။ ၅ခ်က္ၾကား၏ ။ အိပ္ရာမွ ထေလသည္။ ၆ခ်က္ၾကား၏ ။ တစ္အိမ္လံုး ႏုိးေလျပီ။ ေနာက္ ေမာင္းအခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာပင္ ။ အေရးမလုပ္ႏူိင္။ ေသနတ္ထုတ္သူ ထုတ္။ ေဘာင္းဘီဝတ္သူဝတ္ ။ ယမ္းေတာင့္ ရွာသူရွာ ။ မီးထြန္းသူ ထြန္း ။ ဖိနပ္စီးသူ စီး ။ အိမ္ႏွင့္ တ္ိုက္မိသူ တိုက္မိ ။ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး ထုတ္သူထုတ္ ။ ) ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔သည္ အထက္စာပိုဒ္ကို ဂ႐ုျပဳသင့္သည္ ။ ေရးသားခ်က္တြင္ ဝါက်တိုေတြခ်ည္းျဖစ္သည္ ။ ဓားျပတိုက္ေသာအခါ ေမာင္းထုေသာေၾကာင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေပြေနၾကပံုကို အျဖစ္အပ်က္ တစ္ကြက္စီေရးသားသြားသည္မွာ လြန္စြာေကာင္းလွေပသည္။ ဆရာသိပၸံေမာင္ဝသည္ ဝါက်အတို၏ အသံုးဝင္ပံုကို ထုတ္ႏူတ္ျပ၍ " ဤလိုအခါမ်ိဳးတြင္ မဂၤလာေဆာင္ ၾသဘာစာ ေရးသကဲ့သို႔ အသိုင္းအဝိုင္း အဖြဲ႔အႏြဲ႕ေတြႏွင့္ ေရးမည္ဆိုပါက ရယ္စရာပင္ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ " ဟု ပိုင္ႏူိင္စြာ ေဝဖန္ေထာက္ျပသြားသည္မွာ အတုယူဖြယ္ျဖစ္သည္ဟုဆိုက လြန္မည္မထင္ ။
သြား ၊ လာ ၊ ထိုင္ စသည္ျဖင့္ ကတၲားျမွဳပ္ကာ ႀကိယာတစ္ခုတည္းျဖင့္ ေျပာဆိုေရးသားရေသာ ဝါက်တိုကေလးမွသည္ အတိုင္းအဆမရွိေအာင္ အလြန္႔အလြန္ရွည္လ်ားသည့္ ဝါက်ရွည္ႀကီးအထိ အတိုအရွည္ပမာဏ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိႏူိင္ပါသည္။ ဝါက်တိုထဲက နာမ္ကိုလည္း အထူးျပဳႏူိင္ပါသည္။ ႀကိယာကိုလည္း အထူးျပဳႏူိင္ပါသည္။ ထိုသို႔ အထူးျပဳျခင္းျဖင့္ ဝါက်တိုသည္ တျဖည္းျဖည္း ရွည္သြားႏူိင္ပါသည္။ ဥပမာထုတ္ျပပါမည္ ။
" ကေလး ငိုေနသည္ "ဆိုေသာ ဝါက်သည္ ဝါက်တိုသာျဖစ္ပါသည္ ။ ဤဝါက်ထဲမွ 'ကေလး' ဆိုေသာ နာမ္ႏွင့္ 'ငို' ဟူေသာ ႀကိယာကို အထူးျပဳစကားမ်ားဆင့္ကာ ထည့္လိုက္မည္ဆိုပါက -
( ေစ်းထဲမွာ ဘဲဥေရာင္းေနေသာ အဘြားႀကီး၏ ေျမး ဟင္းရြက္သည္ မေလး၏သား ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး တစ္တစ္ရစ္ရစ္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သံုးလအရြယ္ ကေလးငယ္သည္ သူလိုခ်င္သည့္ ကစားစရာကို မရသည့္အတြက္ ေျမႀကီးေပၚတြင္ လူးလွိမ့္ျပီး ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကိုပြတ္ကာ အာေခါင္ကို ျခစ္၍ က်ယ္ေလာင္စြာ ငိုေနသည္ ) ကေလးဆိုေသာ နာမ္ကို ဝိေသသနအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အထူးျပဳျခင္း ၊ ငို ဟူေသာႀကိယာကို ငိုသည့္အေၾကာင္း ၊ ငိုသည့္ေနရာ ၊ ငိုသည့္အမူအရာ စသည္တို႔ျဖင့္ အထူးျပဳျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဝါက် ရွည္သြားရျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။
ဝါက် အတိုအရွည္ကိစၥကို ေခတ္ႏွင့္ယွဥ္၍ ဆင္ျခင္စရာတစ္ခု ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ေရွးေခတ္စကားေျပမ်ားတြင္ ဝါက်ရွည္ အေတြ႔ရမ်ားျပီး ယခုေခတ္စကားေျပမ်ားတြင္ ေရွးကေလာက္ဝါက်မရွည္ေတာ့ဟု ေယဘုယ်အားျဖင့္ဆိုႏူိင္ပါသည္။ အခ်ိန္လုျပီး သြက္သြက္ျမန္ျမန္ ျပဳမူလႈပ္ရွာရေသာ ယခုေခတ္တြင္ ဝါက်ရွည္အသံုးနည္းသြားျခင္းသည္လည္း ေခတ္ကာလႏွင့္ လိုက္ဖက္ဆီေလ်ာ္ေသာ လကၡဏာတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏူိင္မည္ထင္ပါသည္ ။ ဝါက် တိုရွည္သည္ ေရးသူ၏ စိတ္ကူးႀကံစည္မႈျဖင့္သာ သက္ဆိုင္ျခင္းေၾကာင့္ တိုသင့္ပါလွ်င္ တို၍ ရွည္သင့္ပါလွ်င္ ရွည္ရမည္ဟု ဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္ ။
ယခုေဆာင္းပါးတြင္ ဝါက်အတိုအရွည္ ကိစၥကို ဤမွ်ေလာက္သာ ေရးသားပါရေစ ။ အခါအခြင့္သင့္ပါလွ်င္ သီးသန္႔ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ပိုမိုျပည့္ေအာင္ ေရးသားေပးပါမည္ ။ ေမးခြန္ရွင္ ညီငယ္လည္း ေက်နပ္ႏူိင္မည္ထင္ပါသည္ ။
ေနာက္အပိုင္းတြင္ စကားေျပအေၾကာင္းကို ေရးသားေပးပါမည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း(၆)
ဝတၳဳေရးသားျခင္းသည္ စကားေျပအေရးအသားျဖစ္သည္ ။ စကားေျပ ေရးသားရာတြင္ သုတစကားေျပႏွင့္ ရသစကားေျပဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္ ။ အမ်ားအားျဖင့္ သုတ ၊ ရသကို မကြဲျပားပဲ ေရာေယာင္ေျပာဆိုေနသည္ကို ေတြ႔ရေပသည္ ။ ထိုသို႔ျဖစ္ျခင္းမွာ စာေပဝမ္းစာ မျပည့္ဝ၍ဟု ဆိုႏူိင္မည္ထင္သည္ ။ သုတ စကားေျပသည္ အဘယ္နည္း ။ ရသစကားေျပသည္ အဘယ္နည္း ။ အေျခခံအားျဖင့္ စာေရးသားရာတြင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္ဟု ပညာရွင္မ်ားဆိုၾကပါသည္ ။ တစ္မ်ိဳးသည္ စာေရးသူ သိထားေသာ အေၾကာင္းအရာ ၊ အခ်က္အလက္တို႔ကို စာဖတ္သူလည္း သိလာေအာင္ အသိပညာဗဟုသုတ ေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ "အသိေပး ရည္ရြယ္ခ်က္"
ဟု ေခၚႏူိင္ပါသည္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးမွာ စာေရးသူ၏စိတ္တြင္ ေပၚေပါက္လာေသာ ခ်စ္ခင္မႈ ၊ ရႊင္ျမဴးသနားမႈ ၊ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈစသည့္ ေစတနာတို႔ကို အေျခခံ၍ စာဖတ္သူ၏စိတ္တြင္ အလားတူ ေစတနာမ်ိဳး ေပၚေပါက္လာေအာင္ ႏႈိးေဆာ္ေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္ ။ ထိုသည္ကို "ေစတနာရည္ရြယ္ခ်က္"ဟု ေခၚႏူိင္ပါသည္ ။
အသိေပးရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေရးေသာစာကို "သုတစကားေျပ" ဟုေခၚ၍ ေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ေရးေသာ စာကို " ရသစကားေျပ" ဟုေခၚပါသည္ ။ သုတစကားေျပထဲတြင္ ေဆးပညာ ၊ သိပၸံ ပညာ ၊ ပထဝီဝင္ ၊ ေဘာဂေဗဒ ၊ ဥပေဒပညာ ၊ ေဗဒင္နကၡတ္ပညာ ၊ ဥယ်ာဥ္စိုက္ပ်ိဳးနည္း ၊ အလွျပင္နည္း စသည္ျဖင့္ သိမွတ္စရာမ်ားကို ေရးသားေသာ စကားေျပအားလံုး အက်ံဳးဝင္ပါသည္ ။ ရသစကားေျပထဲတြင္ အဓိကအားျဖင့္ ဝတၳဳျပဇာတ္တို႔အက်ံဳးဝင္သည္ ။ ဝတၳဳ ၊ ျပဇာတ္တို႔ကဲ့သို႔ စာဖတ္သူကို ရသ (ႏွစ္သက္မႈ) ေပးႏုိင္ေသာ စာတမ္း ၊ အတၳဳပၸတၲိ ၊ မွတ္တမ္း စသည္တို႔ကို ရသစကားေျပထဲတြင္ ထည့္ႏူိင္ပါသည္ ။
ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္၊ညီမငယ္မ်ားသည္ သုတစကားေျပ ၊ ရသစကားေျပကို သိရွိျပီးျဖစ္ရာ စကားေျပဖြဲ႔စည္းပံုကို ဆက္၍ေျပာျပေပးပါမည္ ။ စကားေျပ ဖြဲ႔စည္းပံုကို (၁) အခ်ိန္ကာလ အစဥ္အတိုင္း စီစဥ္ေဖာ္ျပျခင္း ၊ (၂) အႏုစိတ္မႈန္းျပျခင္း ၊ (၃) အဓိကအခ်က္မ်ား တစ္ခ်က္စီခြဲကာ ရွင္းျပျခင္း ၊ (၄) ႏႈိင္းယွဥ္ေဖာ္ျပျခင္း ၊ (၅) သာဓကေဆာင္ျပျခင္း ၊ (၆) အဓိက အေၾကာင္းအရာဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္း ဆြဲယူေဖာ္ျပျခင္း ၊ (၇) အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ေဖာ္ျပျခင္းစသည္တို႔ျဖစ္ၾကေပသည္ ။ ပိုမိုရွင္းလင္းနားလည္ေစရန္ ေအာက္တြင္ တစ္ခ်က္ျခင္းကိုေရးသားေပးပါမည္ ။
(၁) အခ်ိန္ကာလ အစဥ္အတိုင္း စီစဥ္ေဖာ္ျပျခင္း
အခ်ိန္ကာလေရြ႕လ်ားေနေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား ၊ အမူအရာမ်ား ၊ သေဘာမ်ားကို ေဖာ္ျပလိုေသာအခါ ျဖစ္ပ်က္ ေရြ႕လ်ားေနသည့္ ကာလအစဥ္အတိုင္း ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိသည္ ။ ဝတၴဳ ၊ ပံုျပင္ ၊ ျဖစ္ရပ္တို႔ကို အစီအစဥ္အတိုင္း ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိသည္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတာင္ေျခရင္းဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြား
ၾကတယ္ ။ ေတာင္ေျခမွ ဆင္ေျခေလွ်ာလမ္းက်ယ္အတိုင္း
ေတာင္ေပၚသို႔တက္သည္ ။ လမ္းခုလတ္ အုတ္ေက်ာင္းဇရပ္
တစ္ေထာက္နားသည္ ။ ေရေအးေအးၾကည္ၾကည္ကို ေရအို
စင္မွ ယူေသာက္သည္ ။ တစ္ဖန္ ဆက္၍ လူသြားလမ္းအ
တိုင္း ေတာင္ေပၚသို႔ တက္ၾကသည္ ။ ေတာင္ရုိးေတာင္ထိပ္
ကို ျမင္ရသည္ ။ "
(တကၠသိုလ္ေမာင္ေမာင္ႀကီး - ျမကန္ )
(၂) အႏုစိတ္မႈန္းျပျခင္း
ပံုပန္းသြင္ျပင္တို႔ကိုေပၚေအာင္ ေဖာ္ျပလိုေသာအခါ ဤနည္းျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိသည္။ အေသးစိတ္အခ်က္လက္မ်ားပါေလေလ ၊ ပံုေပၚေလေလျဖစ္သည္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" ဆရာေစာ၏ ပံုပန္းကား အသားနက္နက္ ၊ မ်က္ခံုးက်ယ္
က်ယ္ ၊ ႏႈတ္ခမ္းတြဲတြဲ ၊ ႏွာတံေကာက္ေကာက္ ၊ သို႔ေသာ္
ေၾကာက္စရာကားမေကာင္းေပ ။ တစ္ထြာခန္႔ရွည္ေသာ
ဆံတိုမ်ားကို သိမ္း႐ုံးကာ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါျဖင့္ ေပါင္း၍
ထား၏ ။ အက်ႌကား မရွိ ။ လံုကြင္းမွာ လက္ႏွီးေရာင္ ၊ ဖာ
ေထးရာေတြမွာ အနႏၲ ၊ ေအာက္ဖက္အစတြင္ အကြဲက
ႏွစ္ကြဲ ၊ လက္ထဲတြင္ကား ႀကိမ္လံုးတစ္လံုးကိုင္လ်က္ ပါး
စပ္တြင္မူ ေဆးတံႀကီးကို ခဲထားေလသည္ ။
( သိပၸံေမာင္ဝ - ရြာ႔က်က္သေရ )
(၃) အဓိကအခ်က္မ်ား တစ္ခ်က္စီခြဲကာ ရွင္းျပျခင္း
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း(၇)
(၃) အဓိကအခ်က္မ်ား တစ္ခ်က္စီခြဲကာ ရွင္းျပျခင္း
အဂၤါလကၡဏာမ်ား ၊ အက်ိဳးတရားမ်ား စသည္ျဖင့္အခ်က္အလက္မ်ား ေပါင္းဖြဲ႔ေနသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးအတြက္ ပထမဦးစြာ အဓိကအခ်က္မ်ားကို တစ္ခ်က္စီ ခြဲျခားေဖာ္ျပျပီးမွ ထိုအခ်က္မ်ားကို အစဥ္အတိုင္း အက်ယ္ရွင္းျပမည့္နည္းျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိသည္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" ခြန္အားရွိေသာ စာမ်ိဳးေရးတတ္ဖို႔မွာ (၁)ေရးလိုသည့္အ
ေၾကာင္းအရာကို ေကာင္းစြာနားလည္ျခင္း ။ (၂) အခ်က္
က်က်ေရးတတ္ျခင္း (ဝါ) သင့္ေတာ္ေသာ စကားလံုးကိုေရြး
ခ်ယ္တတ္ျခင္း ။ (၃) ႀကံ့ခိုင္က်စ္လစ္ေသာဝါက်မ်ိဳးတည္
ေဆာက္ျခင္းတို႔ လိုအပ္ေပသည္ ။ "
( ေရႊဥေဒါင္း - ခြန္အားရွိေသာစာ )
(၄) ႏႈိင္းယွဥ္ေဖာ္ျပျခင္း
တူညီပံု ၊ ျခားနားပံုမ်ား ထင္ရွားေစလိုေသာအခါ ႏႈိင္းယွဥ္ေဖာ္ျပေလ့ရွိသည္ ။ အစီအစဥ္တက်ႏႈိင္းယွဥ္ျပျခင္းျဖင့္ တူညီမႈ ျခားနားမႈမ်ား ထင္ရွားေစႏူိင္ပါသည္။
ဥပမာ - ပံုစံ
" အမ်ားအားျဖင့္ လကၤာျဖစ္႐ုံေလာက္ ေရးသားစပ္ဆိုတတ္
ၾကေသာ္လည္း လကၤာေကာင္းျဖစ္ရန္ ဖြဲ႔ဆိုတတ္သူကား
ရွာမွရွားသကဲ့သို႔ ေတာသားတိုင္းလိုလိုပင္ လွည္းေမာင္း
တတ္ၾကေသာ္လည္း တကယ့္ကို က်က်နန လွည္းေမာင္း
တတ္သူကား ရွားလွေပသည္ ။ လကၤာေရးစပ္တတ္သူတိုင္း
ကို လကၤာဆရာဟု မေခၚႏူိင္သကဲ့သို႔ လွည္းေမာင္းတတ္သူ
တိုင္းကိုလည္း လွည္းဆရာဟူ၍ မေခၚႏူိင္ေပ ။ ေမြးကတည္း
က ဗီဇပါလာသူမွသာလွ်င္ လကၤာဆရာေက်ာ္ျဖစ္ႏူိင္သကဲ့သို႔
ေမြးကတည္းက ဗီဇပါလာသူမွသာလွ်င္ လွည္းဆရာေက်ာ္ျဖစ္
ႏူိင္ေလသည္ ။ "
( သိပၸံေမာင္ဝ - လွည္းသမား )
(၅) သာဓကေဆာင္ျပျခင္း
ထင္လြယ္ ျမင္လြယ္မျဖစ္ေသာ သေဘာတစ္ရပ္ကို ထင္လြယ္ ျမင္လြယ္ျဖစ္ေသာ ပံုစံမ်ားျဖင့္ သာဓကေဆာင္ျပေသာ ဖြဲ႔စည္းပံု ျဖစ္သည္။
ဥပမာ- ပံုစံ
" ကြမ္းတစ္ယာႏွင့္ လက္ဖက္တစ္ပြဲတြင္ အသီးသီးပစၥည္း
ေလးငါးခုေပါင္းမွ ဂုဏ္သတၲိေပၚသကဲ့သို႔ ဆိုရွယ္လစ္လူ႔
ေဘာင္သစ္သို႔ ခ်ီတက္ရာ၌လည္း ဝိဇၨာ ၊ သိပၸံ ၊ အက်င့္စာ
ရိတၲ ၊ ဇြဲလံုးလ ၊ မႏူိင္၍သည္းခံျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ေသာ ခႏၲီ ၊
ရက္စက္ျခင္းမပါေသာ စြမ္းပကားသတၲိမ်ား ေပါင္းစပ္၍
ဆိုရွယ္လစ္သတၲိေပၚလြင္ေအာင္ လူတိုင္းႀကိဳးစားရေပလိမ့္
မည္။ "
( ဆန္းထြန္း - ကြမ္းတစ္ယာႏွင့္လက္ဖက္တစ္ပြဲ )
(၆) အဓိကအေၾကာင္းအရာဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္းဆြဲယူေဖာ္ျပျခင္း
အဓိကက်ေသာ ၊ ေသာ့ခ်က္ျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို စာဆံုးခါနီးက်မွ ေဖာ္ျပအသိေပးျခင္းျဖင့္ စာဖတ္သူ၏ စိတ္ဝင္စားမႈကို တျဖည္းျဖည္း အရွိန္ျမွင့္ေပးေသာ ဖြဲ႔စည္းပံုျဖစ္သည္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" စာေရးသူသည္ ရြာအဝင္လမ္းေဘး ေညာင္ညိဳပင္ႀကီးေအာက္
ရွိ အုတ္ခံုရွည္တစ္လံုးေၾကာင္းကို စတင္ေရးဖြဲ႔သည္။ ခရီးသည္
အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ ထိုအုတ္ခံုရွည္ေပၚတြင္ အပန္းေျဖနားေနၾကပံုကို စီ
ကာစဥ္ကာ ေဖာ္ျပသည္။ အုတ္ခံုရွည္၏ ေက်းဇူးတရားကိုေဖာ္
ထုတ္သည္။ ထိုမွတစ္ဖန္ အုတ္ခံုအလွဴရွင္၏ ေကာင္းမႈႏွင့္ ေစ
တနာကို ေလးစားၾကည္ညိဳမိပံု ၊ အလွဴရွင္အမည္ကို သိလိုစိတ္
ေပၚလာ၍ အုတ္ခံုတြင္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ေရညိွမ်ားကို ပြတ္တိုက္
ကာ ရွာၾကည့္မိပံုတို႔ကို ေဖာ္ျပသည္။ ထို႔ေနာက္ စာေရးသူက
ဤသို႔ ဆက္လက္ေဖာ္ျပထားပါသည္။
အလွဴရွင္ကား ကြယ္လြန္သူ ဦးရာေက်ာ္ဆိုသူတည္း။ သည္
အုတ္ခံုကား အုတ္ခံုသက္သက္ မည္ကာမတၲမဟုတ္။ ဦးရာ
ေက်ာ္၏ အေလာင္းကိုျမွဳပ္ႏွံရာ သခ်ဳႋင္းဂူပင္တည္း ။
( မင္းယုေဝ - ဦးရာေက်ာ္ ေကာင္းမႈ )
(၇) အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္ေဖာ္ျပျခင္း
စာဖတ္သူလက္ခံယံုၾကည္ေစလိုသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးကို အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ဖြဲ႔စည္းျပေလ့ရွိသည္ ။ အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္ပံု ခိုင္မာေလေလ လက္ခံယံုၾကည္ဖြယ္ ျဖစ္ေလေလပင္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" ေလာက၌ ႀကီးပြားေရး ေအာင္ျမင္ေရးကေလးတို႔ကို မဆို
ထားဘိ။ အလံုးစံုေသာ အရာဟူသမွ်တို႔တြင္ ဘုရားျဖစ္ရန္
သည္ အခက္ဆံုးျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခက္ဆံုး ဘုရားျဖစ္
ရန္ပင္လွ်င္ လံု႔လဝီရိယျဖင့္ ထိုက္သင့္ေသာ အခ်ိန္ကစ၍
ပါရမီအသြယ္သြယ္တို႔ကို ျဖည့္ဆည္းသြားပါက ျဖစ္ႏူိင္
သည္သာတည္း။ ထို႔အတူ လိုအပ္ေသာ အမႈကိစၥတို႔၌ လို
အပ္ေသာ ျဖစ္ႏူိင္သည္သာတည္း ။ ထို႔အတူ လိုအပ္ေသာ
အမႈကိစၥတို႔၌ လိုအပ္ေသာ လံု႔လဝီရိယျဖင့္ စ,လယ္,ဆံုး
ႀကိဳးစားသြားပါက ေအာင္ျမင္ျပီးစီးႏူိင္ေလ၏ "
( ဦးပဂ်ီငို - လံု႔လဝီရိယ )
ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ စာတစ္ပုဒ္ထဲမွာပင္ ဖြဲ႔စည္းပံုတစ္မ်ိဳထက္ ပို၍ေရာေႏွာပါဝင္လ်က္ ရွိတတ္သည္ဟူေသာ အခ်က္ကိုမူ ဂရုျပဳသင့္ပါသည္ ။ ယခုေျပာျပခဲ့ေသာ အခ်က္မ်ားကို အေျချပဳၿပီး စကားေျပဖြဲ႔စည္းပံုမ်ားကို ဂ႐ုျပဳေလ့လာသင့္ပါသည္ ။ စကားေျပ ေရးေသာအခါတြင္လည္း ေရးမည့္အေၾကာင္းအရာႏွင့္ အလိုက္ဖက္ဆံုးျဖစ္မည့္ အထိမိဆံုး ေဖာ္ျပႏူိင္မည့္ ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ိဳးျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းေရးသားႏူိင္ရန္ ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္ပါသည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း(၇)
ျမန္မာအဘိဓါန္ အက်ဥ္း၌ " ဝတၳဳဆိုသည္မွာ ဇာတ္ေကာင္ တစ္စံုတစ္ဦး (သို႔မဟုတ္) အမ်ားကို အေျခခံထား၍ ျဖစ္ပ်က္ျခင္းရာတို႔ကို စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ဖြဲ႔ႏြဲ႕ေရးျခယ္ထားေသာ အေၾကာင္းအရာ " ဟု ဖြင့္ဆိုထာေပးသည္ ။
ကြ်န္ေတာ့္အေနျဖင့္ ဝတၳဳဆိုသည္မွာ စာေရးသူမွ စာဖတ္သူသို႔ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို အာေခါင္အာရင္းသန္သန္ျဖင့္ေျပာျပျခင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိအေတြး မိမိအေရးျဖင့္ မိမိတင္ျပလိုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ဇာတ္လမ္းဆင္၍ ဇာတ္ေကာင္မ်ားကို လႈပ္ရွားေစျပီး ထိထိမိမိ အသက္ဝင္ေအာင္ ေရးသား ဖန္တီးေသာ အႏုပညာတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။
ဝတၳဳတြင္ ဇာတ္လမ္းအသားေပးဝတၴဳႏွင့္ အေၾကာင္းအရာအသားေပး ဝတၳဳဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲႏူိင္သည္။ ထို႔အျပင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၊ အေၾကာင္းအရာ ၊ ဇာတ္ေကာင္ဟူ၍လည္း အပိုင္းသံုးပိုင္း ခြဲႏူိင္သည္ -
ဝတၳဳတစ္ပုဒ္၌
၁။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္အိမ္
၂။ အေရးအသား
၃။ အေတြးအေခၚ ဟူ၍ အဂၤါသံုးရပ္ ရွိပါသည္။
ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ ဝတၴဳတစ္ပုဒ္ ေရးေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ ဦးစြာအေၾကာင္းအရာကို စဥ္းစားရမည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာကို ဇာတ္လမ္း၊ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ရသည္။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္အိမ္ကို ေရးသားဖန္တီးရၿပီး မိမိေျပာလိုေသာ အေတြးအေခၚမ်ားက္ုိ လိုသလိုထည့္ေပးရေပသည္ ။
ဇာတ္သဘင္၌ -
၁။ အခင္း
၂။ အခက္
၃။ အေျဖ ဟူ၍ သံုးပိုင္းရွိသကဲ့သို႔ ဝတၳဳသည္လည္း ထိုနည္းတူ သံုးပိုင္းရွိသည္။
ဇာတ္သဘင္၌ မင္းသား ၊ မင္းသမီး ႏွစ္ပါးသြား ျပီးလွ်င္ ဝန္ႀကီးေလးပါး ထြက္လာျပီး တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ ၊ မည္သည့္တိုင္းျပည္မွာ မည္သည့္မင္းႀကီး ထီးနန္းစံ ၊ သားေတာ္ေလးက တကၠသိုလ္ျပည္သြား ပညာသင္ ၊ ထို႔ေနာက္ ပညာလည္းစံု ၾကင္ယာလည္းစံုလာျပီး မင္းသားေလး ျပည္ေတာ္ ျပန္လာ . . . စသည္ျဖင့္ ဇာတ္ခင္း၏ ။
ထိုေနာက္ နန္းတြင္း၌ မင္းသမီးေလးကို မလိုသူေတြက ကုန္းေခ်ာသျဖင့္ ျပႆနာေတြျဖစ္ႏွင့္ ဇာတ္လမ္း၏ အခက္အခဲမ်ားကို ျပသည္။
ႏွိပ္စက္သည့္သူကလည္း မင္းသား ၊ မင္းသမီးကို မခံႏူိင္ေအာင္ ႏွိပ္စက္ျပသည္။ ထို႔ေနာက္မင္းသား မင္းသမီး၏ ေခၚေဆာင္ရာသို႔ လိိုက္ပါသြားၾကရသည္။ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားက ရယ္ေစခ်င္လွ်င္ ရယ္ၾက ၊ ငိုေစလွ်င္ ငိုၾကျဖစ္ရသည္။ ဖန္တီးသူေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသေလာက္ ပရိတ္သတ္ခံစားရေပသည္။
အေျဖဆိုသည္မွာ ပရိသတ္ဆႏၵကို ျဖည့္ရန္အတြက္ ပရိတ္သတ္ ျဖစ္ေစလိုေသာ ဆႏၵကို ထုတ္ျပ၏။ သိၾကားေတြ ၊ နတ္ေတြ ၊ ေဇာ္ဂ်ီေတြ ၊ ရေသ့ေတြ သို႔မဟုတ္ ဘုရင္က ျပႆနာကို ဝင္ရွင္းမွျပႆနာ ေျပလည္ျပီး မင္းသား ၊ မင္းသမီး ဇာတ္ေပါင္းထုတ္ျခင္ကို ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။
ဝတၳဳမွာလည္း ယင္းကဲ့သို႔ပင္ အပိုင္းသံုးပိုင္း ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ ဇာတ္သဘင္ကဲ့သို႔ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္အိမ္ကို ႐ုိး႐ုိးမသြားဘဲ စာဖတ္သူကို အရသာအမ်ိဳးမ်ိဳး အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရသည္။
အခင္း ၊ အခက္ ၊ အေျဖ အတိုင္းေရးျခင္းမ်ိဳးရွိသကဲ့သို႔ အခက္ကိုစ၍ ေဖာ္ျပျပီးမွ ဇာတ္လမ္းျပန္ခင္းျပီး အေျဖထုတ္ျခင္းမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။ အေျဖကို ဦးစားေပး၍ ဇာတ္လမ္းခင္း ၊ ထို႔ေနာက္ အခက္ပိုင္းကို ပရိသတ္ စိတ္ဝင္စားေအာင္ ေရးျပီးမွ အေျဖျဖင့္ ျပန္ခ်ဳပ္သည္လည္း ရွိ၏ ။ စာေရးဆရာ၏ အႏုပညာ ကြ်မ္းက်င္မႈအေပၚ မူတည္၍ ႏူိင္နင္းသလို ေရးၾကျခင္းျဖစ္ေပသည္။
လူစိတ္မဝင္စားေသာ ဇာတ္လမ္းပင္ျဖစ္ေစ စာေရးဆရာက အျမင္တစ္မ်ိဳးျဖင့္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေအာင္ ေရးႏူိင္လွ်င္ ပရိတ္သတ္ ႀကိဳက္သြားတတ္၏။ ထူးဆန္းသည္ဆိုေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ားမွာလည္း စင္စစ္မည္သို႔မွ် မထူးေပ။ ေလာက၌ ျဖစ္တတ္ ပ်က္တတ္ေသာ သဘာဝ တရားမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ လည္းေကာင္းအခ်က္ကို သိဖို႔လိုသည္ ။
နိဂံုးခ်ဳပ္ဆိုရသည္ရွိေသာ္ ကဗ်ာႏွင့္စကားေျပေရးရာ၌ စာစည္းကမ္း ၊ သဒၵါစည္းကမ္း စသည္တို႔ရွိေသာ္လည္း ဝတၳဳ၌ကား ပံုေသနည္းမရွိေပ။ သို႔ေသာ္ ဝတၴဳေရးလိုသူ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔သည္ မိမိ မကြ်မ္းက်င္ ထဲထဲဝင္ဝင္ နားမလည္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို မေရးသင့္ဟု အႀကံျပဳ ရပ္နားပါရေစ ။
ေနဝန္းသစ္(အင္းစိန္)
က်မ္းကိုး -
ေခတ္စမ္းစာေပအေထြေထြ (သိပၸံေမာင္ဝ)
စာေရးဆရာႏွင့္စာေပေရးသားျခင္းအႏုပညာ (ေစတနာလႈိင္း ၊ ေရစႀကိဳ)
တကၠသိုလ္ျမန္မာစကားေျပေကာက္ႏႈတ္ခ်က္
စကားေျပသေဘာတရား စကားေျပအတတ္ပညာ (ေမာင္ခင္မင္-ဓႏုျဖဴ)
ဘာသာအျမင္ စာေပအျမင္ (ေမာင္ခင္မင္-ဓႏုျဖဴ)
ျမန္မာစာအဘိဓါန္က်မ္း
္
စာေရးျခင္းဆိုသည္မွာ စိတ္ကူးမ်ားကိုပံုေဖာ္ျခင္းသာျဖစ္သည္ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိသိရွိေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တစ္စံုတစ္ဦးထံ ေရာက္ေစခ်င္သည္ ။ သိေစခ်င္သည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္ စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ အကၡရာစာလံုးမ်ားျဖင့္ စကားေျပာဆိုၾကျခင္းကို စာေရးျခင္းဟု ဆိုခ်င္ပါသည္ ။
စာေရးသားၾကရာတြင္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ေရးသားၾကျပီး ကဗ်ာ ၊ ဝတၳဳ ၊ ေဆာင္းပါးႏွင့္ အျခားေရးသားသည့္ပံုစံမ်ားစြာရွိေပသည္ ။ ယခုေရးသားသည့္ ကြ်န္ေတာ့္ေဆာင္းပါးတြင္ ဝတၳဳေရးသားမည့္ ဝါသနာရွင္ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္မ်ားအတြက္ သိသင့္ သိထိုက္သည့္ သေဘာတရားမ်ားကို မိမိေလ့လာမိသမွ်အား ေျပာျပလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ေရးသားျခင္းသာျဖစ္ေပသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ စာေပပညာရွင္မဟုတ္သည့္အတြက္ ေဆာင္းပါးတြင္ပါရွိေသာ တစ္ခ်ိဳ႕အခ်က္မ်ားသည္ ျပည့္စံုမႈမရွိျခင္း ၊ လိုအပ္ခ်က္ရွိျခင္း ၊ မွားယြင္းေနျခင္းရွိပါက ေဝဖန္ေထာက္ျပေပးေစခ်င္ပါသည္ ။
စာေရးသားမည္ဆိုလွ်င္ ေဆာင္းပါးဘယ္လိုပံုစံေရးရသည္ ၊ ဝတၳဳ ဘယ္လိုမ်ိဳးေရး၍ရသည္ စသည့္တို႔ကို ေလ့လာသင္ယူႏူိင္ေသာ္လည္း စာေရးဆရာ/ဆရာမျဖစ္ရန္မလြယ္ကူေပ ။ စာေရးသားမည့္သူသည္ စာမ်ားမ်ားဖတ္ရန္လိုအပ္ျပီး စာေရးသားျခင္းကိုလဲ ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ရန္လိုပါသည္ ။ ဆရာႀကီးပီမိုးနင္းသည္လည္း စာဖတ္ဝါသနာႀကီး၏ ။ စိတ္ေလ၍ ဟိုဟိုသည္သည္သြားသည့္အခါမ်ိဳးမွာပင္လွ်င္ စာအုပ္ေသတၲာတစ္လံုး သူႏွင့္အတူ အျမဲကပ္ပါလွ်က္ စာဖတ္ မပ်က္ခဲ့ေပ ။ နည္းပညာထြန္းကားေသာ ယေန႔ေခတ္ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အေနႏွင့္ ဆရာႀကီးပီမိုးနင္းကဲ့သို႔ စာအုပ္ေသတၲာဆြဲစရာမလိုပါ ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိမိကိုင္ေဆာင္ေသာ စမတ္ဖုန္းမ်ားတြင္ Ebook စာအုပ္မ်ားကို အေျမာက္အမ်ားထည့္၍ ေလ့လာဖတ္ရႈ႕ႏူိင္သည္ ။ မိမိဖတ္ခ်င္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို အခမဲ့ေပးေသာ web page မ်ားတြင္ download လုပ္၍ ရွာေဖြရယူႏူိင္သည္ ။ စာဖတ္ခ်င္းႏွင့္ပါတ္သက္၍ ဆရာႀကီးေဇယ်ကလည္း " မည္မွ်ေကာင္းေသာဓါး ျဖစ္ေစကာမူ ဓါးေသြးေက်ာက္ေပၚသို႔ မတင္လွ်င္ ဓါးသြားမထက္၊ ဓါးေကာင္းတစ္လက္မျဖစ္ႏူိင္ ။ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္သည္ ဓားႏွင့္တူသည္ ။ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္မည္မွ်ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ စာဖတ္ျခင္းတည္းဟူေသာ ဓားေသြးေက်ာက္ေပၚသို႔ မတင္လွ်င္ ဓားေကာင္းမျဖစ္ႏူိင္ " ဟု သိေပးစကားဆိုခဲ့ေလသည္ ။
ဝတၳဳေရးသားမည့္သူသည္ စာဖတ္ေနရုံႏွင့္မျပီး မွတ္သင့္သည္ကို မွတ္၍ ေတြးသင့္သည္ကို ေတြးရေပမည္ ။ ထို႔အတူ ေရးဖို႔လည္း လိုအပ္သည္ ။ မိမိေရးေသာစာကို ခြန္အားရွိေသာစာျဖစ္ေစရန္ ႀကံ့ခိုင္က်စ္လစ္ေသာဝါက် တည္ေဆာက္ဖို႔လည္းလိုသည္ ။ သင့္ေလ်ာ္ေသာ စကားလံုးမ်ားေရြးခ်ယ္၍ အခ်က္က်က်လည္း ေရးတတ္ရမည္ ။ စာေရးသာရာ၌ ဝါက်ရွည္ႀကီးပဲ မေရးသင့္ ။ မလိုအပ္ပဲ ဝါက်ရွည္ေနလွ်င္ ဆိုလိုရင္းကိုေတာ္ေတာ္ႏွင့္္မေရာက္သည့္အျပင္ စာဖတ္သူျငီးေငြ႔သြားမည္ျဖစ္သည္ ။ ဝါက်အတိုေတြခ်ည္းလဲ မသံုးသင့္ ။ စာတစ္ပုဒ္၏ က်ိဳးေၾကာင္းဆက္စပ္မႈ တင္ျပပံုအေနအထားအေပၚ မူတည္၍ ဝါက်ကို ရွည္သင့္လွ်င္ ရွည္ျပီး တိုသင့္ပါလွ်င္ တိုဖို႔လိုအပ္သည္ ။
ဝတၳဳေရးလိုသူသည္ စာေရးရာ၌ စာလံုးေပါင္းမွန္ေအာင္ ၊ သဒၵါနည္းက်ေအာင္ ၊ဗဟုသုတစံုေအာင္ ၊ လူႏွင့္ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္စ႐ုိက္မ်ား နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္ ။ မိမိပတ္ဝန္းက်င္က အားေပးေကာင္း အားေပးမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ႀကိဳးပမ္းရမည္မွာ မိမိ၏တာဝန္အလုပ္ျဖစ္သည္ ။ ဝတၳဳေရးသားလွ်င္ စာဖတ္သူသိေစလိုေသာအေၾကာင္းကို သိလြယ္ေအာင္ ေရးႏူိင္ေလေလ စာေရးေကာင္းေလေလ ျဖစ္ျပီး စာဖတ္ပရိတ္သတ္ ႏွစ္သက္ေလေလျဖစ္သည္ ။ အခ်ိဳ႕က အထင္ႀကီးေအာင္ သေဘာမ်ိဳးျဖင့္ ပါ႒ိပါဌ္သားေတြထည့္ ၊ အဂၤလိပ္စကားလံုးေတြသံုးတတ္ၾကသည္ ။ အခ်ိဳ႕မွာ အရွိအတိုင္း အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ေရးသလို ဗဟုသုတမ်ားကို အရန္ကာေရား ျပြတ္သိပ္ထိုးထည့္တတ္ၾကသည္ ။ အခ်ိဳ႕မွာ လြမ္းဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ေရးၾကသည္ ။ မည္ကဲ့သို႔ ေရးၾကသည္ျဖစ္ေစ စာဖတ္သူနားလည္ဖို႔ႏွင့္ ေတြးေတာဆင္ျခင္စရာ မွတ္သားစရာျဖစ္ေနဖို႔က ဝတၳဳေရးသားသူတစ္ဦး၏ အဓိကအခ်က္ျဖစ္ေပသည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
္ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း (၂)
ဝတၳဳေရးလိုသူ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔ကို ပထမပိုင္းတြင္ စာဖတ္ဖို႔ႏွင့္ ေရးရန္ ေတြးရန္ မွတ္ရန္ စသည္တို႔ကို ေျပာခဲ့ျပီးျဖစ္သည္ ။ ယခုအခါ စာေပေလာက၌ စာေပပံုသဏၭာန္တစ္ခုအျဖစ္ အခိုင္အမာရပ္တည္ေနေသာ "စာတမ္းငယ္" အေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္ပါသည္။ ဝတၳဳေရးမွာ စာတမ္းငယ္ ဆိုတာကို ေလ့လာဖို႔လိုလို႔လားဟု ေမးစရာရွိပါလိမ့္မည္ ။ အျခားေသာ ဆရာမ်ားသည္ မည္သို႔ေကာက္ခ်က္ဆြဲမည္ကိုမူ မသိေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အေနျဖင့္ လိုသည္ဟုဆိုခ်င္ပါသည္။ အေၾကာင္းက စာတမ္းငယ္ဆိုသည္မွာ အျခားမဟုတ္ေပ ။ ၁၆ရာစုတြင္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ၌ ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္ အက္ေဆး (essai) ဟု စတင္အမည္ရခဲ့ျပီး မၾကာမီပင္ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ၌ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ အက္ေဆး (essay) ဟု ဆက္လက္အမည္တြင္ကာ တစ္စတစ္စ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေသာ စာေပအဖြဲ႔ ေရးသားနည္းတစ္ခုျဖစ္ပါသည္ ။ ျမန္မာစာေပေလာကတြင္ အခ်ိဳ႕က ေဆာင္းပါးႏွင့္မကြဲမျပားမွတ္ယူျပီး ေဆာင္းပါးဟုပင္ ေရာေႏွာေခၚဆိုၾကသည္ကို ေတြ႔ရွိရျပီး အမ်ားအားျဖင့္ ထိုစာေပေရးေသာစနစ္ကို "အစမ္းစာ ၊ စာတမ္း ၊ စာမြန္ ၊ စာတန္း ၊ အက္ေဆး ၊ ရသစာတမ္းငယ္ " ဟုေခၚဆိုၾကေပသည္ ။
အစမ္းစာ ၊ စာတမ္း ၊ စာမြန္ ၊ စာတန္း ၊ အက္ေဆး ၊ ရသစာတမ္းငယ္ ကြ်န္ေတာ္အထက္မွာေရးခဲ့သလို စာတမ္းငယ္ အစရွိသည္တို႔ကို ဘယ္လိုေခၚေခၚ ဘယ္လိုသတ္မွတ္သတ္မွတ္ ကိစၥမရွိေပ ။ စာတမ္းငယ္၏ ေနာက္ခံသမိုင္းအခ်ိဳ႕ကို ဗဟုသုတအလို႔ငွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပေပးခ်င္သည္ ။ ဝါသနာရွင္ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ ကိုယ္စီးေသာျမင္း အထီအမကြဲေစခ်င္သည့္ ဆႏၵျဖင့္ ထည့္သြင္းျခင္းလဲျဖစ္ပါသည္ ။
ေနာက္ခံသမိုင္းအက်ဥ္း
အက္ေဆးဟူေသာအမည္ မေပၚေပါက္မီ ဂရိ ေရာမေခတ္ကတည္းကပင္ အက္ေဆးအဖြဲ႔မ်ိဳး ေပၚေပါက္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ပညာရွင္တို႔က စူးစမ္းေဖာ္ထုတ္ျပၾကပါသည္။ ပေလတို (Plato) ၊ သီယိုဖရက္တပ္ (Theophrastus) ၊ ပလင္နီ (Pliny) ၊ ဆီေနကာ (Seneca) ၊ ပလူးတပ္ (Plutarch) ၊ ဆီဆ႐ုိ (Cicero) ၊ မားကပ္ေအာ္ေရးလီးယပ္ (Marcus Aurelius) ၊ အရစၥတိုတယ္ (Aristotle) စေသာ ဂရိ ေရာမပညာရွင္တို႔သည္ အက္ေဆးသေဘာေဆာင္ေသာ ေရးသားနည္းမ်ားကို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ၾကေၾကာင္း မိန္႔ဆိုၾကသည္ ။
ထိုစာေပေရးသားနည္း အဖြဲ႔ပံုစံကိုျပင္သစ္စာေရးဆရာ မြန္တိန္း ( Michael de Montaigne )က အက္ေဆးဟု အမည္ေပးျပီး ၁၅၈၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝရာမွ အက္ေဆးဟု အမည္ေပၚထြက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ မြန္တိန္း၏စာမ်ားသည္ သူ႔စ႐ုိက္သဘာဝ ၊ သူ႔အေတြးအျမင္ ခံစားမႈမ်ားကို အေျချပဳ၍ စကားေျပျဖင့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေရးဖြဲ႔ေသာ စာမ်ားျဖစ္သည္ ။ ( စကားေျပအေၾကာင္းကို ယခုေဆာင္းပါးတစ္ေနရာတြင္ သီးျခားေဖာ္ျပေပးပါမည္) ၁၅၉၇ ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလန္ႏူိင္ငံ ေဘကြန္ ( Francis Bacon) က အက္ေဆးဟူေသာအမည္ကိုခံယူအသံုးျပဳဳၿပီး သူ႔အေတြးျမင္မ်ားကို ေရးဖြဲ႔ခဲ့သည္ ။ ထိုပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦး၏ ေနာက္တြင္ ကမၻာ့စာေပ၌ အက္ေဆးအေျမာက္အမ်ားေပၚထြန္းလာခဲ့သည္မွာ ယခုဆိုလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀၀ နီးပါးပင္ သက္တမ္းရွိေပသည္ ။ အက္ေဆးကို စကားေျပျဖင့္ေရးဖြဲ႔သည္ဆိုေသာ္လည္း အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာ ပုပ္ ( Alexander Pope) က သူ႔၏ကဗ်ာရွည္မ်ားကို အက္ေဆးဟု တင္စားေခၚသည္အထိ အက္ေဆး၏ အသံုး က်ယ္ဝန္းလာေပသည္ ။ အက္ေဆး တစ္နည္းစာတမ္းငယ္ ဟူေသာနယ္ပယ္ထဲတြင္ တစ္ဖက္စြန္း၌ ဓမၼဓိ႒ာန္က်က် ပညာရပ္ဆန္ဆန္ ျပဳစုေသာ သုေတသနက်မ္းမ်ားအထိ ထည့္သြင္းျပီး အျခားတစ္ဖက္စြန္း၌ ပုဂၢလိကဓိ႒ာန္သေဘာျဖင့္ ရႊင္ရႊင္သြက္သြက္ ေရးဖြဲ႔ေသာ အက္ေဆးမ်ား ၊ သရုပ္ေဖာ္သေဘာပါေသာ အက္ေဆးမ်ားအထိ ထည့္သြင္းကာ ေခါင္းႀကီးပိုင္းမ်ား ၊ စာအုပ္စာေပ ေဝဖန္ခ်က္မ်ား ၊ သတင္းစာ ၊ မဂၢဇင္း ၊ ေဆာင္းပါးမ်ားအထိ ထည့္သြင္းၾကပါသည္ ။
ဤမွ်နယ္ပယ္က်ယ္ဝန္းေသာ အယ္ေဆးကို ဝတၴဳေရးလိုသူ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ ဦးစြာေလ့လာသင့္သည္ ။ အစမ္းေရးၾကည့္သင့္သည္ ။ ဖတ္ျခင္း မွတ္ျခင္း လုပ္သင့္ေပသည္ ။ သတိျပဳရမည္မွာ အက္ေဆးသည္ ဝတၳဳမဟုတ္သည္ကို သတိျပဳရန္ လိုေပမည္။ ထိုစကားသည္ နားလည္ခက္မည္ကို သိပါသည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္ အက္ေဆးႏွင့္ ဝတၴဳ ကြာျခားပံုကို ေနာက္ေရးမည့္အပိုဒ္မ်ားတြင္ အလွ်င္းသင့္သလို ေဖာ္ျပေပပါမည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း (၃)
အက္ေဆးဟုေခၚေသာ စာတမ္းငယ္ကို စာေပအဖြဲ႔အျဖစ္သာမက ေက်ာင္းတြင္းေလ့က်င့္ခန္းျဖစ္ေသာ စာစီစာကံုးအျဖစ္လည္း အမ်ားနားလည္ေနၾကသည္ကိုေတြ႔ရပါသည္ ။ ယခုအပိုင္းတြင္း အက္ေဆးႏွင့္စာစီစာကံုးကြဲျပားမႈကို ေလ့လာတင္ျပေပးမည္ျဖစ္ပါသည္။ စာစီစာကံုးဟူသည္ ေပးထားေသာ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္အညီ ေက်ာင္းသားမ်ားဆည္းပူးထားေသာဗဟုသုတမ်ား ၊ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို အစ ၊ အလယ္ ၊ အဆံုး အစီအစဥ္တက် ေရးသားတင္ျပတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးေသာ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ စည္းကမ္း အထိန္းအကြပ္ျဖင့္ေရးရေသာ သေဘာကိုေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ စင္စစ္ စာစီစာကံုးႏွင့္ အက္ေဆးသည္ အႏုအရင့္ကြာပါသည္။ စာစီစာကံုးသည္ ေလ့က်င့္ခန္းအဆင့္တြင္သာရွိ၍ ရသစာေပအဖြဲ႔တစ္ခုအျဖစ္ ေကာင္းမြန္ေသာ အဆင့္သို႔မေရာက္ေပ ။ အက္ေဆးေလာက္ ကေလာင္လူးလြန္႔ခြင့္မရ ။ စာေရးသူ၏ အေတြးအျမင္ ၊ ခံစားပံုမ်ားကို ထည့္ခ်င္တိုင္း ထည့္ခြင့္မရေပ ။
" ေက်ာင္းတြင္းမွ ေလ့က်င့္ေသာ စာစီစာကံုးမည္သည္ စာေပ အပ်ံသင္စ ေက်ာင္းသားလူမမယ္တို႔အတြက္ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳးရသည့္ စာစမ္းတစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ပါသည္။ အေလ့အက်င့္ခံသည့္ ၊ အမွားခံသည့္ ၊ အျပင္ခံသည့္ ၊ တန္ဖိုးျဖတ္ အမွတ္ေပးခံသည့္ စာစမ္းတစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသားလူငယ္တို႔ ေက်ာင္းသက္ကုန္ျပီး ေက်ာင္းျပင္ပေရာက္၍ စာေပေလာကတြင္ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ၊ ဒဂုန္တာရာသစ္ေတြ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏူိင္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းတြင္း၌မူ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ၊ ဒဂုန္တာရာအခ်ိဳးမ်ိဳးခ်ိဳး႐ုံမွ်ကိုပင္ လက္မခံႏူိင္ပါ " ဟူေသာ ပညာေရးပိုင္းဆိုင္ရာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ အဆိုအမိန္႔ကိုၾကည့္လွ်င္ အက္ေဆးအဆင့္ကို မေရာက္ေသးေသာ စာစီစာကံုးအေျခအေနကို နားလည္ႏူိင္ပါလိမ့္မည္။
ဆရာသိန္းေဖျမင့္ေရးသည့္ "အေမ" ဟူေသာ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္မွ အခ်ိဳ႕ကို ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပ၍ ထပ္မံသက္ေသထူလိုပါေသးသည္။
'အေမ' တြင္ ဆရာသိန္းေဖျမင့္က အေမ့အေၾကာင္းကို တရင္းတႏွီးေျပာျပသည္။ သူငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ႏုိ႔မျပတ္သျဖင့္ အေမက ႏွမ္းလံုးကေလးေတြေကြ်းျပီး ပါစပ္ထဲက ႏွမ္းလံုးကေလးတစ္လံုး ဆြဲယူျပကာ 'ၾကည့္စမ္း ငါ့သား ၊ ခုအရြယ္အထိ ႏုိ႔စို႔ေတာ့ သြားပိုးကေလးေတြက်ေနျပီ ။ ေနာက္ မစို႔နဲ႔ေတာ့ေနာ္ ' ဟုေျပာျပ၍ ႏုိ႔ျဖတ္ခိုင္းပံု ၊ သူက ႏွမ္းလံုးကေလးမွန္းသိေသာ္လည္း အေမ့ကို ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ႏုိ႔ျဖတ္လိုက္ပံုမ်ားလည္းပါသည္။ သူမံုရြာမွာ ေက်ာင္းသြားေနစဥ္ တစ္ခါတြင္ ဆရာ့ကို စာကူစစ္ေပးေနရသျဖင့္ ေက်ာင္းပိတ္ပိတ္ခ်င္း အိမ္ျပန္မလာႏုိင္ ။ အေမက ေန႔တိုင္းထြက္ေမွ်ာ္သည္။ သူျပန္လာေသာအခါ အေမက ခပ္ေသာ့ေသာ့ ထြက္ႀကိဳေသာ္လည္း မ်က္ႏွာမၾကည့္ ။ သူ႔ကိုလည္း စကားမေျပာ ။ ၾကည့္လည္း မၾကည့္ ။ မီးဖိုေပၚက ႏြားႏုိ႔အိုးကို ေယာက္မႀကီးႏွင့္ ေမႊေနသည္ ။ မ်က္ရည္ေဝ့ေနသည္။ သူတတြတ္တြတ္ရွင္းျပသည္ကို အေမေက်နပ္ပံုမရ။ ႏြားႏုိ႔ကို ပန္းကန္ထဲေလာင္းထည့္သည္။ ဆရာသိန္းေဖျမင့္က ဤအေၾကာင္းကို ေျပာျပျပီး ဤသို႔ဆက္ဖြဲ႔ပါသည္ ။
အေမရယ္ . . . ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းေျပးရင္ အေမ စိတ္ေကာက္ႏုိင္တယ္။ အခုဘာလို႔ စိတ္ေကာက္တာလဲဟု ေၾကကြဲသံႏွင့္ ေမးလိုက္ေလသည္။
အေမက ကြ်န္ေတာ္ေရွ႔ ႏြားႏုိ႔ပန္းကန္ခ်ေပးျပီး ေရာ့ေသာက္ဟု ဆိုပါသည္။ ၎ေနာက္ အေမ့မ်က္ႏွာမွာ စမ္းေရလို ၾကည္လင္လာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အား လျပည့္ဝန္းႀကီးလို ျပံဳး၍ၾကည့္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို အေမ့အား ဖက္ခ်င္၏။ နမ္းခ်င္၏။ အေမ့ရင္ခြင္ဝယ္ ရင္ေငြ႔လႈံလို၏ ။
ဤအဖြဲ႔တြင္ စာဖတ္သူက အေမ့ကိုလည္း ျမင္လိုက္ရပါသည္ ။ အေမ့အေၾကာင္းကိုေျပာေသာ သားကိုလည္း ျမင္လိုက္ရပါသည္။ စိတ္ကို လွစ္ခနဲျမင္လိုက္ရသကဲ့သို႔ ေရးႏူိင္သည္။ ေက်ာင္းမွာ အေမ့အေၾကာင္း စာစီစာကံုးေရးသည့္ ေက်ာင္းသားသည္ ဆရာသိန္းေဖျမင့္ကဲ့သို႔ ေရးႏူိင္ဖို႔ရန္မလြယ္ေပ ။ ထို႔ေၾကာင့္ စာစီစာကံုးႏွင့္ စာတမ္းငယ္ (အက္ေဆး)သည္ ရသေပးႏူိင္ေသာ အတိုင္းအဆလည္း အႏုအရင့္ကြာျခားသြားမည္သာျဖစ္ပါသည္ ။
စာစီစာကံုးႏွင့္ အက္ေဆး ကြဲျပားသကဲ့သို႔ အက္ေဆးႏွင့္ ဝတၳဳသည္လဲ ကြဲျပားေပသည္ ။ သို႔ေသာ္ ဝတၳဳေရးလိုသူ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ စာေပသည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု အခ်ိတ္အဆက္ရွိသည္ကို သိရွိေစလိုသည္ ။ ေလွကားကို တစ္ဆင့္ျခင္း တက္ရသကဲ့သို႔ စာေပေရးသားရာတြင္လဲ စာစီစာကံုး ၊ အက္ေဆး ၊ ဝတၳဳတို ၊ ဝတၴဳရွည္ဟု အဆင့္ဆင့္ေလ့လာ၍ ေရးေစခ်င္ပါသည္ ။ ျမန္မာ့စကားပံုတြင္ " အလွမ္းက်ယ္ အလယ္လတ္ " ဆိုေသာစကားအတိုင္း စာစတင္ေရးသားရာ၌ ဝတၳဳကိုေရးပါက အစီအစဥ္မက် ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ႏွင့္ အခ်ိတ္အဆက္ေပ်ာက္တတ္ပါသည္ ။ ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္မ်ားအေနျဖင့္ အက္ေဆးမွအစျပဳ၍ တစ္ဆင့္ခ်င္း လွမ္းတက္ ေရးသားၾကေစလ္ိုပါသည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပုိင္း (၄)
အထက္တြင္ဆိုခဲ့ေသာ စာတမ္းငယ္ ( အက္ေဆး ) ႏွင့္ ဝတၴဳ ျခားနားပံုကို ယခုအပိုင္းမွာ ေျပာျပေပးမွာျဖစ္ပါတယ္ ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဝတၳဳတိုသည္ စိတ္ကူးတီထြင္ထားေသာ စာေပအဖြဲ႔ ( ထိုးဇာတ္အဖြဲ႔ ) မ်ိဳးျဖစ္၍ အက္ေဆးမွာမူ ထိုမွအပျဖစ္ေသာ စာေပအဖြဲ႕ ( ထိုးဇာတ္မဟုတ္ေသာအဖြဲ႔) မ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု ပညာရွင္တို႔ ခြဲျခားျပေလ့ရွိၾကပါသည္။ *( ထိုးဇာတ္ ၊ န - ႀကံဖန္တီထြင္ ေရးသားေသာ ဇာတ္ )*
၎အဆိုရ အက္ေဆးႏွင့္ ဝတၳဳတိုသည္ စည္းျခားျပီးျဖစ္၍ ေရာေထြးဖြယ္မရွိဟု ဆိုႏူိင္ပါလိမ့္မည္ ။ သို႔ေသာ္ အက္ေဆးတြင္ စိတ္ကူးဥာဏ္ကြန္႔သည့္သေဘာလည္း ပါႏူိင္သည့္အတြက္ ဝတၳဳတိုႏွင့္ ေရာေထြးဖြယ္ရွိႏူိင္ပါသည္ ။ ဝတၳဳတိုဆိုသည္မွာ ေရးတဲ့သူက ေရးခ်င္တာ ေရးလိုက္ျခင္းသည္ ဝတၳဳတိုျဖစ္သည္ ။ ထိုသို႔ဆို၍ ဝတၳဳတို၏ နယ္နိမိတ္ကိုခ်ဲ႕ျဖန္႔လိုက္ျခင္းျဖင့္လည္း အက္ေဆးႏွင့္ေရာေထြးဖြယ္ရွိပါသည္။ အက္ေဆးတြင္လည္း ဝတၳဳတိုမွာကဲ့သို႔ ျဖစ္စဥ္မ်ားပါႏူိင္သည့္အတြက္ ျဖစ္စဥ္ပါမႈ ၊ မပါမႈကိုၾကည့္ျပီး ခြဲျခား၍မခိုင္လံုပါ ။
အက္ေဆးႏွင့္ ဝတၳဳတို၏ ျခားနားခ်က္မွာ စာေရးသူႏွင့္ စာဖတ္သူတို႔၏ အေနအထားျဖစ္သည္။ အက္ေဆးတြင္ စာေရးသူက တကယ္ရွိေသာ လူတစ္ေယာက္အေနအထားျဖင့္ သူ႔အေတြးအျမင္ ၊ အေတြ႔ႀကံဳမ်ားကို စာဖတ္သူအား တိုက္႐ုိက္ဆက္သြယ္ေျပာျပေနဟန္ ေရးသည္။ ဝတၳဳတိုတြင္ စိတ္ကူးတီထြင္ ဖန္တီးေသာဇာတ္လမ္း ၊ ဇာတ္ေဆာင္တို႔ကို အားျပဳ၍ေရးသည္ ။ အက္ေဆးႏွင့္ အျခားအေရးသားမ်ား ျခားနားပံုကို ျခံဳ၍ဆိုရပါလွ်င္ အျခားအေရးသားမ်ားတြင္ ေရးဖြဲ႔သည့္ အေၾကာင္းအရာကို အားျပဳေလ့ရွိသည္ ။ အက္ေဆးတြင္ အေၾကာင္းအရာထက္ ထိုအေၾကာင္းအရာကို ေျပာျပေနသည့္ စာေရးသူႏွင့္စာဖတ္သူတို႔၏ စိတ္ခ်င္းတိုက္႐ုိက္ထိေတြ႔ ဆက္သြယ္မႈကို အားျပဳသည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္ ။ ဝတၳဳႏွင့္အက္ေဆး မတူညီဟု ဆိုခဲ့ျခင္းကို နားလည္ႏူိင္မည္ဟု ထင္ပါသည္ ။
ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္၊ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခခံအရည္အခ်င္းကို သိရွိထားဖို႔လိုမည္ထင္သည္ ။ထိုအေၾကာင္းကို ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အတြက္ အနည္းငယ္မွ် ေျပာျပခ်င္သည္ ။
၁။ All round Education (ဘက္စံုပညာေရး)
၂။ Aesthetic ( ရသ ပညာ )
၃။ Philosophical Competence ( အေတြးအျမင္ ဒႆန ) ဟူေသာ အခ်က္သံုးခ်က္သည္ စာေရးဆရာတိုင္းအတြက္ မရွိမျဖစ္အရည္အခ်င္းမ်ားလို႔ " အက္တမားေတာ့(ဖ္)က ဆိုထားသည္ ။
All Around Education
ဘက္စံုပညာေရး
ေက်ာင္းပညာကိုခ်ည္းေျပာေနျခင္းမဟုတ္ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳစံုဖို႔
လည္းလိုသည္။ စာဖတ္လည္း မ်ားဖို႔လိုသည္ ။
Aesthetic
ရသ ပညာ
အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို အေျခခံ၍ ရသပညာကို ဖန္တီးယူျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ဖန္တီးရာ၌ မိမိေရးေသာစာသည္ မိမိခံစားရသကဲ့သို႔ စာဖတ္သူမွာလည္း ခံစားရသည္ဆိုလွ်င္ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ ရသေျမာက္သည္ဟု ဆိုႏူိင္သည္။ စာဖတ္သူသည္ လြတ္လပ္စြာေတြးေခၚ ဆံုးျဖတ္ႏူိင္ခြင့္ရွိျခင္းေၾကာင့္ မိမိထင္ျမင္ ယူဆခ်က္အတိုင္း စာဖတ္သူ၌ ရွိခ်င္မွရွိေပမည္ ။
Philosophical Competence
အေတြးအျမင္ ဒႆန
ရသစာေပတစ္ခု၌ ဒႆနပါရေပသည္ ။ ဒႆနမပါလွ်င္ အဓိပၸါယ္မရွိေပ ။ ဒႆနဆိုသည္မွာ အျမင္ျဖစ္သည္ ။ ထိုအျမင္သည္ မွန္ခ်င္လည္းမွန္မည္ ။ မွားခ်င္လည္းမွားမည္။ ေဖာက္ျပန္ခ်င္လည္း ေဖာက္ျပန္မည္ ။ မည္သို႔ျဖစ္ေစ စာတစ္ပုဒ္ ၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၌ ဒႆန ( အျမင္) တစ္ခုခုေတာ့ ပါရေပမည္ ။
အက္တမားေတာ့(ဖ္)က စာေရးဆရာအရည္အခ်င္းကို ေဖာ္ျပပါအတိုင္း ညႊန္ျပခဲ့သည္ ။ အရည္အခ်င္းရွိေနယံုႏွင့္ စာေရးဆရာမျဖစ္ႏူိင္ ။ ေစတနာ ၊ ဝါသနာ ၊ အနစ္နာ ၊ နည္းနာ ဟုဆိုေသာ နာေလးနာ လိုအပ္ေပသည္ ။ နည္းနာဆိုသည္မွာ စည္းကမ္း ၊ ဥပေဒသ ၊ လိုက္နာဖြယ္မ်ားကို ေျပာခ်င္ျဖစ္သည္ ။
ေနာက္လာမည့္အပိုင္းတြင္ ဝါက် တိုရွည္အေၾကာင္း ေဖာ္ျပေပပါမည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း(၅)
ဝါက်ထည္ေဆာက္ ေရးသားရာ၌ တိုသင့္သည္ကိုတို၍ ရွည္သင့္သည္ကို ရွည္ရမည္ဟု အထက္၌ဆိုခဲ့ပါသည္။ ညီငယ္တစ္ဦးသည္ message box မွာ ေမးလာသည္မွာ " အကို ဘယ္လိုဝါက်က တိုသင့္ျပီး ဘယ္လိုဝါက်က ရွည္သင့္လဲ " ဟုဆိုသည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရးသားေဖာ္ျပရန္ အေၾကာင္းဖန္လာေပသည္ ။ ဝတၳဳေရးမည့္ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္မ်ားအတြက္ ရသတစ္ခုကို သတိမူမိေစရန္ ဝါက်တိုရွည္ ဘယ္လိုရွိသည္ကို ေခတ္စမ္းစာေပအေထြေထြမွ ဆရာသိပၸံေမာင္ဝ၏ စာေပေဝဖန္ေရးေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ျဖင့္ ဥပမာထုတ္၍ ေဝဖန္ေရးရသကိုပါ ေဖာ္ျပခ်င္ပါသည္ ။
" ေမလ ၁၂ရက္ေန႔ထုတ္ သူရိယ ေန႔စဥ္သတင္းစာတြင္ ပုဇြန္ေတာင္ ေမာင္ထြန္းစိန္ဆိုသူက ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို ၃တန္း ၄တန္းသား ကေလးမ်ားပင္ ေရးသားႏူိင္ေသာေၾကာင့္ အသံုးမက် ။ ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို အသံုးျပဳလွ်က္ ျမန္မာစာေပ ကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားမည္ဟု ေရးသားလိုက္သည္ကို ဖတ္လိုက္ရေသာအခါ ေတာ္ေတာ္ပင္ အံ့ၾသမိပါသည္ ။ အမွတ္တမဲ့ ေရးသားလိုက္မိဟန္ တူေပသည္ ။ "
ဆရာသိပၸံေမာင္ဝသည္ ေဆာင္းပါးအစတြင္ ယခုကဲ့သို႔ အစခ်ီျပီး ေဆာင္းပါးတစ္ေနရာတြင္ -
" ဝါက်တိုတိုကေလးမ်ားကို ၃တန္း ၄တန္းသား ကေလးမ်ား ေရးသားႏူိင္သည္ကား မွန္လွေပ၏။ သို႔ရာတြင္ ထိုဝါက်တိုကေလးမ်ားကို ေနရာတက် သင့္ေတာ္ေအာင္ သံုးသြားရန္ကား ေမာင္ထြန္းစိန္ ထင္သေလာက္ လြယ္ကူမည္မဟုတ္ေပ ။ ေမာင္ထြန္းစိန္က ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို ေရးလွ်င္ ျမန္မာစာေပကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားမည္ဟု ဆိုျပန္၏။ အသို႔ဆိုပါသနည္း ။ မွန္နန္းရာဇဝင္ ၊ ဦးကုလားရာဇဝင္ ၊ လႊတ္ေတာ္ အမွတ္အသားမ်ားကို မဖတ္မိပါသေလာ ။ ၎ရာဇဝင္အမွတ္အသားတို႔တြင္ ေနရာအေလ်ာက္ ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို အသံုးျပဳထားေသာ ေနရာမ်ားကို ဖတ္ရပါလိမ့္မည္ ။ တစ္ခါေလာက္ ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါဘိ ။ ၎ရာဇဝင္ဆရာႀကီးမ်ားသည္ ဝါက်တိုကေလးမ်ားကို ေရးသားေသာေၾကာင့္ ျမန္မာစာေပကို ကေမာက္ကမျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကသည္ဟူ၍ မစြပ္စြဲႏူိင္ေပ။ "
ဤအခ်က္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေဝဖန္ေရးသားသူသည္ အခ်က္က်က် ပိုင္ပိုင္ႏူိင္ ေထာက္ျပတတ္ရမည္ကို ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔ သတိျပဳရမည္ျဖစ္သည္ ။
ဆရာသိပၸံေမာင္ဝ၏ ေဆာင္းပါး၌ ဝါက်အတိုမ်ားျဖင့္ ေရးသားျခင္းကို ယခုလိုေဖာ္ျပထားပါေသးသည္ ။
" ေခတ္စမ္း စာမ်က္ႏွာ ၅၂ 'ေမာင္သံ' ဆိုေသာ ေဆာင္းပါးတြင္ ဤသို႔ေရးသားထားေပသည္ ( လက္ဦးတစ္ခ်က္ ၾကား၏။ နားစြင့္ကာ ေထာင္ေလသည္။ ၂ခ်က္ ၾကား၏ ။ ထ၍ ထိုင္ေလသည္ ။ ၃ခ်က္ ၾကား၏။ ဦးဘေမာ္ကိုေခၚေလသည္ ။ ၄ခ်က္ၾကား၏ ။ ဦးဘေမာ္မွ ထူးေလသည္။ ၅ခ်က္ၾကား၏ ။ အိပ္ရာမွ ထေလသည္။ ၆ခ်က္ၾကား၏ ။ တစ္အိမ္လံုး ႏုိးေလျပီ။ ေနာက္ ေမာင္းအခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာပင္ ။ အေရးမလုပ္ႏူိင္။ ေသနတ္ထုတ္သူ ထုတ္။ ေဘာင္းဘီဝတ္သူဝတ္ ။ ယမ္းေတာင့္ ရွာသူရွာ ။ မီးထြန္းသူ ထြန္း ။ ဖိနပ္စီးသူ စီး ။ အိမ္ႏွင့္ တ္ိုက္မိသူ တိုက္မိ ။ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး ထုတ္သူထုတ္ ။ ) ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔သည္ အထက္စာပိုဒ္ကို ဂ႐ုျပဳသင့္သည္ ။ ေရးသားခ်က္တြင္ ဝါက်တိုေတြခ်ည္းျဖစ္သည္ ။ ဓားျပတိုက္ေသာအခါ ေမာင္းထုေသာေၾကာင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေပြေနၾကပံုကို အျဖစ္အပ်က္ တစ္ကြက္စီေရးသားသြားသည္မွာ လြန္စြာေကာင္းလွေပသည္။ ဆရာသိပၸံေမာင္ဝသည္ ဝါက်အတို၏ အသံုးဝင္ပံုကို ထုတ္ႏူတ္ျပ၍ " ဤလိုအခါမ်ိဳးတြင္ မဂၤလာေဆာင္ ၾသဘာစာ ေရးသကဲ့သို႔ အသိုင္းအဝိုင္း အဖြဲ႔အႏြဲ႕ေတြႏွင့္ ေရးမည္ဆိုပါက ရယ္စရာပင္ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ " ဟု ပိုင္ႏူိင္စြာ ေဝဖန္ေထာက္ျပသြားသည္မွာ အတုယူဖြယ္ျဖစ္သည္ဟုဆိုက လြန္မည္မထင္ ။
သြား ၊ လာ ၊ ထိုင္ စသည္ျဖင့္ ကတၲားျမွဳပ္ကာ ႀကိယာတစ္ခုတည္းျဖင့္ ေျပာဆိုေရးသားရေသာ ဝါက်တိုကေလးမွသည္ အတိုင္းအဆမရွိေအာင္ အလြန္႔အလြန္ရွည္လ်ားသည့္ ဝါက်ရွည္ႀကီးအထိ အတိုအရွည္ပမာဏ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိႏူိင္ပါသည္။ ဝါက်တိုထဲက နာမ္ကိုလည္း အထူးျပဳႏူိင္ပါသည္။ ႀကိယာကိုလည္း အထူးျပဳႏူိင္ပါသည္။ ထိုသို႔ အထူးျပဳျခင္းျဖင့္ ဝါက်တိုသည္ တျဖည္းျဖည္း ရွည္သြားႏူိင္ပါသည္။ ဥပမာထုတ္ျပပါမည္ ။
" ကေလး ငိုေနသည္ "ဆိုေသာ ဝါက်သည္ ဝါက်တိုသာျဖစ္ပါသည္ ။ ဤဝါက်ထဲမွ 'ကေလး' ဆိုေသာ နာမ္ႏွင့္ 'ငို' ဟူေသာ ႀကိယာကို အထူးျပဳစကားမ်ားဆင့္ကာ ထည့္လိုက္မည္ဆိုပါက -
( ေစ်းထဲမွာ ဘဲဥေရာင္းေနေသာ အဘြားႀကီး၏ ေျမး ဟင္းရြက္သည္ မေလး၏သား ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး တစ္တစ္ရစ္ရစ္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သံုးလအရြယ္ ကေလးငယ္သည္ သူလိုခ်င္သည့္ ကစားစရာကို မရသည့္အတြက္ ေျမႀကီးေပၚတြင္ လူးလွိမ့္ျပီး ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကိုပြတ္ကာ အာေခါင္ကို ျခစ္၍ က်ယ္ေလာင္စြာ ငိုေနသည္ ) ကေလးဆိုေသာ နာမ္ကို ဝိေသသနအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အထူးျပဳျခင္း ၊ ငို ဟူေသာႀကိယာကို ငိုသည့္အေၾကာင္း ၊ ငိုသည့္ေနရာ ၊ ငိုသည့္အမူအရာ စသည္တို႔ျဖင့္ အထူးျပဳျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဝါက် ရွည္သြားရျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။
ဝါက် အတိုအရွည္ကိစၥကို ေခတ္ႏွင့္ယွဥ္၍ ဆင္ျခင္စရာတစ္ခု ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ေရွးေခတ္စကားေျပမ်ားတြင္ ဝါက်ရွည္ အေတြ႔ရမ်ားျပီး ယခုေခတ္စကားေျပမ်ားတြင္ ေရွးကေလာက္ဝါက်မရွည္ေတာ့ဟု ေယဘုယ်အားျဖင့္ဆိုႏူိင္ပါသည္။ အခ်ိန္လုျပီး သြက္သြက္ျမန္ျမန္ ျပဳမူလႈပ္ရွာရေသာ ယခုေခတ္တြင္ ဝါက်ရွည္အသံုးနည္းသြားျခင္းသည္လည္း ေခတ္ကာလႏွင့္ လိုက္ဖက္ဆီေလ်ာ္ေသာ လကၡဏာတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏူိင္မည္ထင္ပါသည္ ။ ဝါက် တိုရွည္သည္ ေရးသူ၏ စိတ္ကူးႀကံစည္မႈျဖင့္သာ သက္ဆိုင္ျခင္းေၾကာင့္ တိုသင့္ပါလွ်င္ တို၍ ရွည္သင့္ပါလွ်င္ ရွည္ရမည္ဟု ဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္ ။
ယခုေဆာင္းပါးတြင္ ဝါက်အတိုအရွည္ ကိစၥကို ဤမွ်ေလာက္သာ ေရးသားပါရေစ ။ အခါအခြင့္သင့္ပါလွ်င္ သီးသန္႔ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ပိုမိုျပည့္ေအာင္ ေရးသားေပးပါမည္ ။ ေမးခြန္ရွင္ ညီငယ္လည္း ေက်နပ္ႏူိင္မည္ထင္ပါသည္ ။
ေနာက္အပိုင္းတြင္ စကားေျပအေၾကာင္းကို ေရးသားေပးပါမည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း(၆)
ဝတၳဳေရးသားျခင္းသည္ စကားေျပအေရးအသားျဖစ္သည္ ။ စကားေျပ ေရးသားရာတြင္ သုတစကားေျပႏွင့္ ရသစကားေျပဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္ ။ အမ်ားအားျဖင့္ သုတ ၊ ရသကို မကြဲျပားပဲ ေရာေယာင္ေျပာဆိုေနသည္ကို ေတြ႔ရေပသည္ ။ ထိုသို႔ျဖစ္ျခင္းမွာ စာေပဝမ္းစာ မျပည့္ဝ၍ဟု ဆိုႏူိင္မည္ထင္သည္ ။ သုတ စကားေျပသည္ အဘယ္နည္း ။ ရသစကားေျပသည္ အဘယ္နည္း ။ အေျခခံအားျဖင့္ စာေရးသားရာတြင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္ဟု ပညာရွင္မ်ားဆိုၾကပါသည္ ။ တစ္မ်ိဳးသည္ စာေရးသူ သိထားေသာ အေၾကာင္းအရာ ၊ အခ်က္အလက္တို႔ကို စာဖတ္သူလည္း သိလာေအာင္ အသိပညာဗဟုသုတ ေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ "အသိေပး ရည္ရြယ္ခ်က္"
ဟု ေခၚႏူိင္ပါသည္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးမွာ စာေရးသူ၏စိတ္တြင္ ေပၚေပါက္လာေသာ ခ်စ္ခင္မႈ ၊ ရႊင္ျမဴးသနားမႈ ၊ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈစသည့္ ေစတနာတို႔ကို အေျခခံ၍ စာဖတ္သူ၏စိတ္တြင္ အလားတူ ေစတနာမ်ိဳး ေပၚေပါက္လာေအာင္ ႏႈိးေဆာ္ေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္ ။ ထိုသည္ကို "ေစတနာရည္ရြယ္ခ်က္"ဟု ေခၚႏူိင္ပါသည္ ။
အသိေပးရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေရးေသာစာကို "သုတစကားေျပ" ဟုေခၚ၍ ေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ေရးေသာ စာကို " ရသစကားေျပ" ဟုေခၚပါသည္ ။ သုတစကားေျပထဲတြင္ ေဆးပညာ ၊ သိပၸံ ပညာ ၊ ပထဝီဝင္ ၊ ေဘာဂေဗဒ ၊ ဥပေဒပညာ ၊ ေဗဒင္နကၡတ္ပညာ ၊ ဥယ်ာဥ္စိုက္ပ်ိဳးနည္း ၊ အလွျပင္နည္း စသည္ျဖင့္ သိမွတ္စရာမ်ားကို ေရးသားေသာ စကားေျပအားလံုး အက်ံဳးဝင္ပါသည္ ။ ရသစကားေျပထဲတြင္ အဓိကအားျဖင့္ ဝတၳဳျပဇာတ္တို႔အက်ံဳးဝင္သည္ ။ ဝတၳဳ ၊ ျပဇာတ္တို႔ကဲ့သို႔ စာဖတ္သူကို ရသ (ႏွစ္သက္မႈ) ေပးႏုိင္ေသာ စာတမ္း ၊ အတၳဳပၸတၲိ ၊ မွတ္တမ္း စသည္တို႔ကို ရသစကားေျပထဲတြင္ ထည့္ႏူိင္ပါသည္ ။
ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္၊ညီမငယ္မ်ားသည္ သုတစကားေျပ ၊ ရသစကားေျပကို သိရွိျပီးျဖစ္ရာ စကားေျပဖြဲ႔စည္းပံုကို ဆက္၍ေျပာျပေပးပါမည္ ။ စကားေျပ ဖြဲ႔စည္းပံုကို (၁) အခ်ိန္ကာလ အစဥ္အတိုင္း စီစဥ္ေဖာ္ျပျခင္း ၊ (၂) အႏုစိတ္မႈန္းျပျခင္း ၊ (၃) အဓိကအခ်က္မ်ား တစ္ခ်က္စီခြဲကာ ရွင္းျပျခင္း ၊ (၄) ႏႈိင္းယွဥ္ေဖာ္ျပျခင္း ၊ (၅) သာဓကေဆာင္ျပျခင္း ၊ (၆) အဓိက အေၾကာင္းအရာဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္း ဆြဲယူေဖာ္ျပျခင္း ၊ (၇) အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ေဖာ္ျပျခင္းစသည္တို႔ျဖစ္ၾကေပသည္ ။ ပိုမိုရွင္းလင္းနားလည္ေစရန္ ေအာက္တြင္ တစ္ခ်က္ျခင္းကိုေရးသားေပးပါမည္ ။
(၁) အခ်ိန္ကာလ အစဥ္အတိုင္း စီစဥ္ေဖာ္ျပျခင္း
အခ်ိန္ကာလေရြ႕လ်ားေနေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား ၊ အမူအရာမ်ား ၊ သေဘာမ်ားကို ေဖာ္ျပလိုေသာအခါ ျဖစ္ပ်က္ ေရြ႕လ်ားေနသည့္ ကာလအစဥ္အတိုင္း ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိသည္ ။ ဝတၴဳ ၊ ပံုျပင္ ၊ ျဖစ္ရပ္တို႔ကို အစီအစဥ္အတိုင္း ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိသည္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတာင္ေျခရင္းဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြား
ၾကတယ္ ။ ေတာင္ေျခမွ ဆင္ေျခေလွ်ာလမ္းက်ယ္အတိုင္း
ေတာင္ေပၚသို႔တက္သည္ ။ လမ္းခုလတ္ အုတ္ေက်ာင္းဇရပ္
တစ္ေထာက္နားသည္ ။ ေရေအးေအးၾကည္ၾကည္ကို ေရအို
စင္မွ ယူေသာက္သည္ ။ တစ္ဖန္ ဆက္၍ လူသြားလမ္းအ
တိုင္း ေတာင္ေပၚသို႔ တက္ၾကသည္ ။ ေတာင္ရုိးေတာင္ထိပ္
ကို ျမင္ရသည္ ။ "
(တကၠသိုလ္ေမာင္ေမာင္ႀကီး - ျမကန္ )
(၂) အႏုစိတ္မႈန္းျပျခင္း
ပံုပန္းသြင္ျပင္တို႔ကိုေပၚေအာင္ ေဖာ္ျပလိုေသာအခါ ဤနည္းျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိသည္။ အေသးစိတ္အခ်က္လက္မ်ားပါေလေလ ၊ ပံုေပၚေလေလျဖစ္သည္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" ဆရာေစာ၏ ပံုပန္းကား အသားနက္နက္ ၊ မ်က္ခံုးက်ယ္
က်ယ္ ၊ ႏႈတ္ခမ္းတြဲတြဲ ၊ ႏွာတံေကာက္ေကာက္ ၊ သို႔ေသာ္
ေၾကာက္စရာကားမေကာင္းေပ ။ တစ္ထြာခန္႔ရွည္ေသာ
ဆံတိုမ်ားကို သိမ္း႐ုံးကာ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါျဖင့္ ေပါင္း၍
ထား၏ ။ အက်ႌကား မရွိ ။ လံုကြင္းမွာ လက္ႏွီးေရာင္ ၊ ဖာ
ေထးရာေတြမွာ အနႏၲ ၊ ေအာက္ဖက္အစတြင္ အကြဲက
ႏွစ္ကြဲ ၊ လက္ထဲတြင္ကား ႀကိမ္လံုးတစ္လံုးကိုင္လ်က္ ပါး
စပ္တြင္မူ ေဆးတံႀကီးကို ခဲထားေလသည္ ။
( သိပၸံေမာင္ဝ - ရြာ႔က်က္သေရ )
(၃) အဓိကအခ်က္မ်ား တစ္ခ်က္စီခြဲကာ ရွင္းျပျခင္း
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း(၇)
(၃) အဓိကအခ်က္မ်ား တစ္ခ်က္စီခြဲကာ ရွင္းျပျခင္း
အဂၤါလကၡဏာမ်ား ၊ အက်ိဳးတရားမ်ား စသည္ျဖင့္အခ်က္အလက္မ်ား ေပါင္းဖြဲ႔ေနသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးအတြက္ ပထမဦးစြာ အဓိကအခ်က္မ်ားကို တစ္ခ်က္စီ ခြဲျခားေဖာ္ျပျပီးမွ ထိုအခ်က္မ်ားကို အစဥ္အတိုင္း အက်ယ္ရွင္းျပမည့္နည္းျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိသည္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" ခြန္အားရွိေသာ စာမ်ိဳးေရးတတ္ဖို႔မွာ (၁)ေရးလိုသည့္အ
ေၾကာင္းအရာကို ေကာင္းစြာနားလည္ျခင္း ။ (၂) အခ်က္
က်က်ေရးတတ္ျခင္း (ဝါ) သင့္ေတာ္ေသာ စကားလံုးကိုေရြး
ခ်ယ္တတ္ျခင္း ။ (၃) ႀကံ့ခိုင္က်စ္လစ္ေသာဝါက်မ်ိဳးတည္
ေဆာက္ျခင္းတို႔ လိုအပ္ေပသည္ ။ "
( ေရႊဥေဒါင္း - ခြန္အားရွိေသာစာ )
(၄) ႏႈိင္းယွဥ္ေဖာ္ျပျခင္း
တူညီပံု ၊ ျခားနားပံုမ်ား ထင္ရွားေစလိုေသာအခါ ႏႈိင္းယွဥ္ေဖာ္ျပေလ့ရွိသည္ ။ အစီအစဥ္တက်ႏႈိင္းယွဥ္ျပျခင္းျဖင့္ တူညီမႈ ျခားနားမႈမ်ား ထင္ရွားေစႏူိင္ပါသည္။
ဥပမာ - ပံုစံ
" အမ်ားအားျဖင့္ လကၤာျဖစ္႐ုံေလာက္ ေရးသားစပ္ဆိုတတ္
ၾကေသာ္လည္း လကၤာေကာင္းျဖစ္ရန္ ဖြဲ႔ဆိုတတ္သူကား
ရွာမွရွားသကဲ့သို႔ ေတာသားတိုင္းလိုလိုပင္ လွည္းေမာင္း
တတ္ၾကေသာ္လည္း တကယ့္ကို က်က်နန လွည္းေမာင္း
တတ္သူကား ရွားလွေပသည္ ။ လကၤာေရးစပ္တတ္သူတိုင္း
ကို လကၤာဆရာဟု မေခၚႏူိင္သကဲ့သို႔ လွည္းေမာင္းတတ္သူ
တိုင္းကိုလည္း လွည္းဆရာဟူ၍ မေခၚႏူိင္ေပ ။ ေမြးကတည္း
က ဗီဇပါလာသူမွသာလွ်င္ လကၤာဆရာေက်ာ္ျဖစ္ႏူိင္သကဲ့သို႔
ေမြးကတည္းက ဗီဇပါလာသူမွသာလွ်င္ လွည္းဆရာေက်ာ္ျဖစ္
ႏူိင္ေလသည္ ။ "
( သိပၸံေမာင္ဝ - လွည္းသမား )
(၅) သာဓကေဆာင္ျပျခင္း
ထင္လြယ္ ျမင္လြယ္မျဖစ္ေသာ သေဘာတစ္ရပ္ကို ထင္လြယ္ ျမင္လြယ္ျဖစ္ေသာ ပံုစံမ်ားျဖင့္ သာဓကေဆာင္ျပေသာ ဖြဲ႔စည္းပံု ျဖစ္သည္။
ဥပမာ- ပံုစံ
" ကြမ္းတစ္ယာႏွင့္ လက္ဖက္တစ္ပြဲတြင္ အသီးသီးပစၥည္း
ေလးငါးခုေပါင္းမွ ဂုဏ္သတၲိေပၚသကဲ့သို႔ ဆိုရွယ္လစ္လူ႔
ေဘာင္သစ္သို႔ ခ်ီတက္ရာ၌လည္း ဝိဇၨာ ၊ သိပၸံ ၊ အက်င့္စာ
ရိတၲ ၊ ဇြဲလံုးလ ၊ မႏူိင္၍သည္းခံျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ေသာ ခႏၲီ ၊
ရက္စက္ျခင္းမပါေသာ စြမ္းပကားသတၲိမ်ား ေပါင္းစပ္၍
ဆိုရွယ္လစ္သတၲိေပၚလြင္ေအာင္ လူတိုင္းႀကိဳးစားရေပလိမ့္
မည္။ "
( ဆန္းထြန္း - ကြမ္းတစ္ယာႏွင့္လက္ဖက္တစ္ပြဲ )
(၆) အဓိကအေၾကာင္းအရာဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္းဆြဲယူေဖာ္ျပျခင္း
အဓိကက်ေသာ ၊ ေသာ့ခ်က္ျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို စာဆံုးခါနီးက်မွ ေဖာ္ျပအသိေပးျခင္းျဖင့္ စာဖတ္သူ၏ စိတ္ဝင္စားမႈကို တျဖည္းျဖည္း အရွိန္ျမွင့္ေပးေသာ ဖြဲ႔စည္းပံုျဖစ္သည္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" စာေရးသူသည္ ရြာအဝင္လမ္းေဘး ေညာင္ညိဳပင္ႀကီးေအာက္
ရွိ အုတ္ခံုရွည္တစ္လံုးေၾကာင္းကို စတင္ေရးဖြဲ႔သည္။ ခရီးသည္
အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ ထိုအုတ္ခံုရွည္ေပၚတြင္ အပန္းေျဖနားေနၾကပံုကို စီ
ကာစဥ္ကာ ေဖာ္ျပသည္။ အုတ္ခံုရွည္၏ ေက်းဇူးတရားကိုေဖာ္
ထုတ္သည္။ ထိုမွတစ္ဖန္ အုတ္ခံုအလွဴရွင္၏ ေကာင္းမႈႏွင့္ ေစ
တနာကို ေလးစားၾကည္ညိဳမိပံု ၊ အလွဴရွင္အမည္ကို သိလိုစိတ္
ေပၚလာ၍ အုတ္ခံုတြင္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ေရညိွမ်ားကို ပြတ္တိုက္
ကာ ရွာၾကည့္မိပံုတို႔ကို ေဖာ္ျပသည္။ ထို႔ေနာက္ စာေရးသူက
ဤသို႔ ဆက္လက္ေဖာ္ျပထားပါသည္။
အလွဴရွင္ကား ကြယ္လြန္သူ ဦးရာေက်ာ္ဆိုသူတည္း။ သည္
အုတ္ခံုကား အုတ္ခံုသက္သက္ မည္ကာမတၲမဟုတ္။ ဦးရာ
ေက်ာ္၏ အေလာင္းကိုျမွဳပ္ႏွံရာ သခ်ဳႋင္းဂူပင္တည္း ။
( မင္းယုေဝ - ဦးရာေက်ာ္ ေကာင္းမႈ )
(၇) အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္ေဖာ္ျပျခင္း
စာဖတ္သူလက္ခံယံုၾကည္ေစလိုသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးကို အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ဖြဲ႔စည္းျပေလ့ရွိသည္ ။ အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္ပံု ခိုင္မာေလေလ လက္ခံယံုၾကည္ဖြယ္ ျဖစ္ေလေလပင္ ။
ဥပမာ - ပံုစံ
" ေလာက၌ ႀကီးပြားေရး ေအာင္ျမင္ေရးကေလးတို႔ကို မဆို
ထားဘိ။ အလံုးစံုေသာ အရာဟူသမွ်တို႔တြင္ ဘုရားျဖစ္ရန္
သည္ အခက္ဆံုးျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခက္ဆံုး ဘုရားျဖစ္
ရန္ပင္လွ်င္ လံု႔လဝီရိယျဖင့္ ထိုက္သင့္ေသာ အခ်ိန္ကစ၍
ပါရမီအသြယ္သြယ္တို႔ကို ျဖည့္ဆည္းသြားပါက ျဖစ္ႏူိင္
သည္သာတည္း။ ထို႔အတူ လိုအပ္ေသာ အမႈကိစၥတို႔၌ လို
အပ္ေသာ ျဖစ္ႏူိင္သည္သာတည္း ။ ထို႔အတူ လိုအပ္ေသာ
အမႈကိစၥတို႔၌ လိုအပ္ေသာ လံု႔လဝီရိယျဖင့္ စ,လယ္,ဆံုး
ႀကိဳးစားသြားပါက ေအာင္ျမင္ျပီးစီးႏူိင္ေလ၏ "
( ဦးပဂ်ီငို - လံု႔လဝီရိယ )
ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ စာတစ္ပုဒ္ထဲမွာပင္ ဖြဲ႔စည္းပံုတစ္မ်ိဳထက္ ပို၍ေရာေႏွာပါဝင္လ်က္ ရွိတတ္သည္ဟူေသာ အခ်က္ကိုမူ ဂရုျပဳသင့္ပါသည္ ။ ယခုေျပာျပခဲ့ေသာ အခ်က္မ်ားကို အေျချပဳၿပီး စကားေျပဖြဲ႔စည္းပံုမ်ားကို ဂ႐ုျပဳေလ့လာသင့္ပါသည္ ။ စကားေျပ ေရးေသာအခါတြင္လည္း ေရးမည့္အေၾကာင္းအရာႏွင့္ အလိုက္ဖက္ဆံုးျဖစ္မည့္ အထိမိဆံုး ေဖာ္ျပႏူိင္မည့္ ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ိဳးျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းေရးသားႏူိင္ရန္ ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္ပါသည္ ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ >>>
ဝတၳဳေရးမည္ဆိုပါလွ်င္ အပိုင္း(၇)
ျမန္မာအဘိဓါန္ အက်ဥ္း၌ " ဝတၳဳဆိုသည္မွာ ဇာတ္ေကာင္ တစ္စံုတစ္ဦး (သို႔မဟုတ္) အမ်ားကို အေျခခံထား၍ ျဖစ္ပ်က္ျခင္းရာတို႔ကို စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ဖြဲ႔ႏြဲ႕ေရးျခယ္ထားေသာ အေၾကာင္းအရာ " ဟု ဖြင့္ဆိုထာေပးသည္ ။
ကြ်န္ေတာ့္အေနျဖင့္ ဝတၳဳဆိုသည္မွာ စာေရးသူမွ စာဖတ္သူသို႔ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို အာေခါင္အာရင္းသန္သန္ျဖင့္ေျပာျပျခင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိအေတြး မိမိအေရးျဖင့္ မိမိတင္ျပလိုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ဇာတ္လမ္းဆင္၍ ဇာတ္ေကာင္မ်ားကို လႈပ္ရွားေစျပီး ထိထိမိမိ အသက္ဝင္ေအာင္ ေရးသား ဖန္တီးေသာ အႏုပညာတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။
ဝတၳဳတြင္ ဇာတ္လမ္းအသားေပးဝတၴဳႏွင့္ အေၾကာင္းအရာအသားေပး ဝတၳဳဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲႏူိင္သည္။ ထို႔အျပင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၊ အေၾကာင္းအရာ ၊ ဇာတ္ေကာင္ဟူ၍လည္း အပိုင္းသံုးပိုင္း ခြဲႏူိင္သည္ -
ဝတၳဳတစ္ပုဒ္၌
၁။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္အိမ္
၂။ အေရးအသား
၃။ အေတြးအေခၚ ဟူ၍ အဂၤါသံုးရပ္ ရွိပါသည္။
ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ၊ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ ဝတၴဳတစ္ပုဒ္ ေရးေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ ဦးစြာအေၾကာင္းအရာကို စဥ္းစားရမည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာကို ဇာတ္လမ္း၊ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ရသည္။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္အိမ္ကို ေရးသားဖန္တီးရၿပီး မိမိေျပာလိုေသာ အေတြးအေခၚမ်ားက္ုိ လိုသလိုထည့္ေပးရေပသည္ ။
ဇာတ္သဘင္၌ -
၁။ အခင္း
၂။ အခက္
၃။ အေျဖ ဟူ၍ သံုးပိုင္းရွိသကဲ့သို႔ ဝတၳဳသည္လည္း ထိုနည္းတူ သံုးပိုင္းရွိသည္။
ဇာတ္သဘင္၌ မင္းသား ၊ မင္းသမီး ႏွစ္ပါးသြား ျပီးလွ်င္ ဝန္ႀကီးေလးပါး ထြက္လာျပီး တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ ၊ မည္သည့္တိုင္းျပည္မွာ မည္သည့္မင္းႀကီး ထီးနန္းစံ ၊ သားေတာ္ေလးက တကၠသိုလ္ျပည္သြား ပညာသင္ ၊ ထို႔ေနာက္ ပညာလည္းစံု ၾကင္ယာလည္းစံုလာျပီး မင္းသားေလး ျပည္ေတာ္ ျပန္လာ . . . စသည္ျဖင့္ ဇာတ္ခင္း၏ ။
ထိုေနာက္ နန္းတြင္း၌ မင္းသမီးေလးကို မလိုသူေတြက ကုန္းေခ်ာသျဖင့္ ျပႆနာေတြျဖစ္ႏွင့္ ဇာတ္လမ္း၏ အခက္အခဲမ်ားကို ျပသည္။
ႏွိပ္စက္သည့္သူကလည္း မင္းသား ၊ မင္းသမီးကို မခံႏူိင္ေအာင္ ႏွိပ္စက္ျပသည္။ ထို႔ေနာက္မင္းသား မင္းသမီး၏ ေခၚေဆာင္ရာသို႔ လိိုက္ပါသြားၾကရသည္။ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားက ရယ္ေစခ်င္လွ်င္ ရယ္ၾက ၊ ငိုေစလွ်င္ ငိုၾကျဖစ္ရသည္။ ဖန္တီးသူေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသေလာက္ ပရိတ္သတ္ခံစားရေပသည္။
အေျဖဆိုသည္မွာ ပရိသတ္ဆႏၵကို ျဖည့္ရန္အတြက္ ပရိတ္သတ္ ျဖစ္ေစလိုေသာ ဆႏၵကို ထုတ္ျပ၏။ သိၾကားေတြ ၊ နတ္ေတြ ၊ ေဇာ္ဂ်ီေတြ ၊ ရေသ့ေတြ သို႔မဟုတ္ ဘုရင္က ျပႆနာကို ဝင္ရွင္းမွျပႆနာ ေျပလည္ျပီး မင္းသား ၊ မင္းသမီး ဇာတ္ေပါင္းထုတ္ျခင္ကို ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။
ဝတၳဳမွာလည္း ယင္းကဲ့သို႔ပင္ အပိုင္းသံုးပိုင္း ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ ဇာတ္သဘင္ကဲ့သို႔ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္အိမ္ကို ႐ုိး႐ုိးမသြားဘဲ စာဖတ္သူကို အရသာအမ်ိဳးမ်ိဳး အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရသည္။
အခင္း ၊ အခက္ ၊ အေျဖ အတိုင္းေရးျခင္းမ်ိဳးရွိသကဲ့သို႔ အခက္ကိုစ၍ ေဖာ္ျပျပီးမွ ဇာတ္လမ္းျပန္ခင္းျပီး အေျဖထုတ္ျခင္းမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။ အေျဖကို ဦးစားေပး၍ ဇာတ္လမ္းခင္း ၊ ထို႔ေနာက္ အခက္ပိုင္းကို ပရိသတ္ စိတ္ဝင္စားေအာင္ ေရးျပီးမွ အေျဖျဖင့္ ျပန္ခ်ဳပ္သည္လည္း ရွိ၏ ။ စာေရးဆရာ၏ အႏုပညာ ကြ်မ္းက်င္မႈအေပၚ မူတည္၍ ႏူိင္နင္းသလို ေရးၾကျခင္းျဖစ္ေပသည္။
လူစိတ္မဝင္စားေသာ ဇာတ္လမ္းပင္ျဖစ္ေစ စာေရးဆရာက အျမင္တစ္မ်ိဳးျဖင့္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေအာင္ ေရးႏူိင္လွ်င္ ပရိတ္သတ္ ႀကိဳက္သြားတတ္၏။ ထူးဆန္းသည္ဆိုေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ားမွာလည္း စင္စစ္မည္သို႔မွ် မထူးေပ။ ေလာက၌ ျဖစ္တတ္ ပ်က္တတ္ေသာ သဘာဝ တရားမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ဝတၳဳေရးလိုေသာ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔အေနျဖင့္ လည္းေကာင္းအခ်က္ကို သိဖို႔လိုသည္ ။
နိဂံုးခ်ဳပ္ဆိုရသည္ရွိေသာ္ ကဗ်ာႏွင့္စကားေျပေရးရာ၌ စာစည္းကမ္း ၊ သဒၵါစည္းကမ္း စသည္တို႔ရွိေသာ္လည္း ဝတၳဳ၌ကား ပံုေသနည္းမရွိေပ။ သို႔ေသာ္ ဝတၴဳေရးလိုသူ ညီငယ္ ညီမငယ္တို႔သည္ မိမိ မကြ်မ္းက်င္ ထဲထဲဝင္ဝင္ နားမလည္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို မေရးသင့္ဟု အႀကံျပဳ ရပ္နားပါရေစ ။
ေနဝန္းသစ္(အင္းစိန္)
က်မ္းကိုး -
ေခတ္စမ္းစာေပအေထြေထြ (သိပၸံေမာင္ဝ)
စာေရးဆရာႏွင့္စာေပေရးသားျခင္းအႏုပညာ (ေစတနာလႈိင္း ၊ ေရစႀကိဳ)
တကၠသိုလ္ျမန္မာစကားေျပေကာက္ႏႈတ္ခ်က္
စကားေျပသေဘာတရား စကားေျပအတတ္ပညာ (ေမာင္ခင္မင္-ဓႏုျဖဴ)
ဘာသာအျမင္ စာေပအျမင္ (ေမာင္ခင္မင္-ဓႏုျဖဴ)
ျမန္မာစာအဘိဓါန္က်မ္း
္