သည္ေလာကႀကီးဟာေနထြက္မွေနဝင္
လိုက္မကုန္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းတရားဇာတ္စံုအဖံုဖံု႐ွိၾကၿပီးဆက္လည္း
႐ွိေနအုန္းမွာပါ။
သည္ဟာေတြထဲကမွကိုယ္သ႑ာန္မွာျဖစ္ေပၚလာတဲ့အေၾကာင္းဓမၼနဲ႔ဆီေလ်ာင္ေအာင္သင့္ျမတ္စြာေနတတ္ပါမွ
အေနျမတ္မယ္မဟုတ္လား။ျပည့္စံုမႈဆိုတာကေတာ့ဘယ္မွာမွမ႐ွိႏိုင္ဘူးထင္တာပဲေလ။
ကိုယ္ကေတာ့ကိုယ့္ဖာသာကိုယ့္စိတ္ရ႕ဲ
အလိုအတိုင့္းေနတာပါပဲ။ဒါေပသိ ကိုယ္မွအပ ကိုယ့္အနား ကိုယ့္ရ႕ဲအေဝးအားလံုးေသာ အားလံုးက ကိုယ့္ကို
နားမလည္ႏိုင္တာက ျဖစ္သင့္တာပဲလို႔
ေတြးမိပါတယ္။
ၾကည့္ၾကည့္လိုက္ေလ...
ကိုယ္ဆိုလ်င္..အေမေမြးၿပီးသည္မွ
အေမ့ရဲဆဲဆိုသံ အေဖ့ရဲ႕စည္းကမ္းေတြ ေမြးၿပီးထည္းကမႏွစ္သက္တဲ့အာ႐ုဏ္နဲ႔ နပမ္းလံုးလာခဲ့ရ တာ။
အရြယ္ေရာက္ျပန္ေတာ့ ရရာ ျမင္ရာ
ေတြ႔ရာ ေယာက္က်ားကို ေကာက္ယူ။
လင္ကုန္ရံွဳးေသာအခါမွာသာ သူ႔အျပစ္ကိုယ္အျပစ္ သူ႔ႏိုင္ ကိုယ့္အႏိုင္ လုယက္ၿပီးဆင္ေျခဆင္လက္လည္း
တက္ခ့ဲရတာက မသိခ့ဲ တရားမ့ဲခ့ဲ၍
လို႔အခုခ်ိန္ေတြးတတ္လာၿပီေလ။
သည္ဟာက ကိုယ္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို
နားလည္ေနတာ။
မွတ္မွတ္ရရေျပာရလ်င္ျဖင့္ သူ႔အေပၚစိတ္ကုန္တာဟာ ကေလးမ်ားငယ္စဥ္ထည္းက။ၾကံဳရတဲ့အဆင္ေျပမႈေတြကလည္း ေပါင္းစည္းၿပီးမွမညီ ၫြတ္ပါလားလို႔သိတာ။အားလံုးျခံဳငံုလိုက္လ်င္
မသိျခင္းဆိုေသာတရားတလံုးထည္းသာအေျဖထြက္ခ့ဲတယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသက္ေသ ခ်င္ေအာင္ျဖစ္ခ့ဲရတ့ဲခံစားမႈ အ႐ွဳးလို ဘာကိုမွမ႐ွက္ႏိုင္ေအာင္႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ၾကံဳခ့ဲရေနခ့ဲ
ရတာေတြ ကိုယ့္ကိုႏြယ္ၿပီး မိသားစုသားခ်င္းေတြထိခိုက္ခ့ဲရနစ္နာခ့ဲရတာကလည္း ကိုယ့္ကိုေနာက္ဆံုးေတာ့အယ္ဇိုင္းမား ျဖစ္လုလုအေျခအေနကိုတြန္းပို႔ခ့ဲတာ။
သည္လ္ုိသင္ခန္းစာေတြကပဲ
ကိုယ့္ကို တရား႐ွာရာစခန္းဆီ တြန္းပို႔ခဲ့တာမို႔ေနာက္ဆံုးတရားေရေအးရဲ႕
ေသြးေၾကာမ်ွင္ေတြကိုဆုပ္ကိုင္မိလာပါ
မွေျသာ္..ဒါေတြက..ငါတစ္ေယာက္တည္းၾကံဳရတာမွမဟုတ္ပဲ...
႐ုပ္ႏွင့္နာမ္ကို ရလာၿပီးသည္မွၾကံဳရသည့္ဒုကၡမို႔ ထပ္ရလ်င္ထပ္ခံရမည္ကို ဆရာသခင္တို႔၏ဆံုးမစကား အထပ္ထပ္ၾကားနာ၍
ဆင္ျခင္မိေသာ္မွသာ မရခ်င္မလိုခ်င္
ဆိုသည့္စိတ္ကို မတတ္သာ၍ ဆံုးရသည္။ ထိုမတတ္သာ၍ဆံုးရသည္ဆိုတာကိုက ကိုယ္ဟာတဏွာ၏ေစစားရာနယ္ေျမထဲမွာ
မလြတ္ႏိုင္ေသးပဲ သတိကင္းေသာအခါတိုင္း တဏွာ၏အခိုင္းကိုခံ၍
တဏွာ၏အလုပ္ကိုေပးဆပ္ေနတုန္းပါပဲ။
Next post...
SAWNAYCHYI
No comments:
Post a Comment