သားကကိုယ့္အသက္။သားရန္ကုန္မွာ
သင္တန္္းတက္ေနစဥ္ကေပါ့၊ေငြျပတ္သြားၿပီတ့ဲ၊ညစာစားစရာပိုက္ဆံေတာင္မ႐ွိေတာ့ဘူးလို႔ေျပာေသာအခါကိုယ့္မွာ
အေတာင္ပံႏွင္ေလဟုန္စီးသြားရေကာင္းမလား၊ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ကား
တစ္စီးငွါး၍ခ်က္ခ်င္းလိုက္ေျပးခ်င္စိတ္
ျဖင့္ထူပူ၍ျဖစ္ဖူးသည္။
သား၏ဖုန္းကစက္ပိတ္ထားသည္ဟု
ေျဖလ်င္ေဆာက္တည္ရာမရ။ကမ႓ာပ်က္သလိုခံစားရသည္။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔သားဆီကိုဖုန္းဆက္ရ
သည့္အႀကိမ္ေရကမမွတ္မိေလာက္ေအာင္မ်ားျပားလွသည္။
သားလွ၏မ်က္ႏွာကိုစတင္ျမင္ရစဥ္ကပင္ၾကည့္မဝ၊လက္မွမခ်ပါးျပင္မ်ားခြက္ဝင္သြားမတတ္နမ္း႐ႈ့ံရသည္ကအႀကိမ္ႀကိမ္။
ႏို႔တိုက္ရင္းလည္းသား၏မ်က္ႏွာကို
ငံု၍ၾကည့္လြန္းသျဖင့္ဇက္အေၾကာမ်ားပင္နာဖူးခ့ဲသည္။
သားငယ္ငယ္ကအေမကိုသိပ္ခ်စ္ခ့ဲသည္။အေမကမေပါင္းန႔ဲဆိုေသာသူငယ္ခ်င္းကိုမေပါင္းပဲအေမစိတ္ႀကိဳက္ေနခဲ့သည္။အေမစကားတစ္ခြန္းေျမဝယ္မက်နားေထာင္ခ့ဲသည့္သားကကိုးတန္းႏွစ္သို႔ေရာက္ေသာ္ျပန္ခံေျပာတတ္လာစျပဳေလၿပီ။ကိုယ္သာအဆံုးမအသြန္သင္မတတ္ခ့ဲလို႔မွတ္ရေပမည္။တစ္ေန႔မွာသမီးကေျပာသည္"အေမ..ကိုကိုက..အေမ့အတြက္..ပဲကီးေလွာ္ဝယ္ခ့ဲတယ္တ့ဲ"
"ပဲႀကီးေလွာ္ ႀကီးကိုငါကဘာလုပ္ဖို႔တုန္း
စားခ်င္ေပါင္"
"ပါးစပ္န႔ဲစားရမွာမဟုတ္ဘူးနားနဲ႔စားရမွာအေမရအ့ဲသည္ကနားေထာင္ေန
ဖြင့္ျပမယ္"🎵🎶🎵မယားအတြက္စိန္နားကပ္ 🎵🎶အေမ့အတြက္ပဲႀကီးေလွာ္😁🎶🎵
"ေတာ္စမ္း...ပိတ္လိုက္..နားမေထာင္ခ်င္ဘူး"
သမီးကတဟားဟားရယ္ပါေတာ့သည္။
ကိုယ့္မွာသာငိုရခက္ရယ္ရခက္။
သူကအ့ဲသည္အခ်ိန္ထည္းကကိုယ့္ကိုပဲျကီးေလွာ္ပဲေကြၽးဖို႔ၾကံစည္ထားသူ။
ဖုန္းရ႕ဲကြန္တက္မွာသားဖုန္းကိုအေမ့သားလို႔ကြန္တက္ထည့္ထားတာကိုေတြ႔သြားေသာသမီးကသူ႔ဘဘႀကီး
ဆိုင္သို႔ေရာက္လာေသာအခါ
"ဘဘႀကီး..ဘဘႀကီး..အေမကေလ
သူ႔ဖုန္းထဲမွာသူ႔သားကိုကြန္တက္ေရးတာအေမ့သားတဲ့"
အေဖက..
"ေအးေလ..သူ႔သားမို႔..အေမ့သားလို႔ေရးတာမွားသလားဟ့ဲ"
"မမွားဘူး..ဒါေပမယ့္..မမ်ွတဘူး..
သမီးကိုက်ေတာ့ပြင့္ျမတ္ျဖဴတ့ဲ"
အေဖသည္ျပံဳးစိစိလုပ္၏သူ႔ျမည္းမကို
စေနာက္လိုသျဖင့္..
"ေအးေလ..အ့ဲဒါလည္းမွန္သားပဲ..
နင့္နာမည္ကပြင့္ျမတ္ျဖဴပဲေလ.."
သမီးသည္ရံႈ့မ့ဲသြားၿပီးလ်င္..
"သမီးကိုလည္းအေမ့သမီးလို႔ေရးရမွာေပါ့ခုေတာ့သူကသူ႔သားကိုပိုခ်စ္ေနတာေလ..အေဝးမွာေနရင္အခ်စ္ခံရတယ္..ေတြ႔မယ္..စာေမးပြဲေျဖၿပီးရင္ငါလည္းအလုပ္သြားလုပ္မယ္..သူ႔အနားမေနဘူး"
ထိုသို႔ေျပာဆို၍သမီးကေျခေစာင့္ကာထြက္သြားေလေတာ့သည္။
အေဝးသင္စာေမးပြဲေတြေျဖဆိုခ်ိန္နီးၿပီ
ဆိုေတာ့သားေတာ္ေမာင္အလုပ္မွခြင့္ယူကာျပန္လာသည့္ရက္ဝယ္..
"သားေရ..အေမ့ဆီကိုတမ္းလာေနာ္..
နင့္အေဖအိမ္ကိုအရင္မသြားန႔ဲ.."
သားကအင္း..အင္းဟုေျဖသျဖင့္ေျပာ
သည့္အတိုင္းျဖစ္မယ္အထင္ျဖင့္သားလာမည့္လမ္းကိုေမ်ွာ္ေငးေနခ့ဲသည္။
ဖုန္းဆက္သည္ဘယ္ေနရာေရာက္ၿပီလဲ
ဖုန္းဆက္သည္ပစၥည္းေတြေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ဖို႔ဖုန္းအတြင္တြင္ဆက္သည့္ၾကားမွ
သားလွသားေတာ္ေမာင္ကအေမဆီသို႔
အခ်ိန္တန္ေရာက္မလာ..သူ႔ရည္းစား႐ွိရာသိုေခ်ာ္ေတာေငါ၍အလ်င္ဦးစြာသြား
ေတြ႔ေလ၏။ဤသည္ကိုႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရျဖစ္ေသာကိုယ္ကသားေတာ္ေမာင္ေရာက္လာေသာ္
"ၾကည့္စမ္းၾကည့္စမ္း..မေအကသည္ေလာက္ဖုန္းဆက္ၿပီးမေအဆီတြင္တြင္လာဖို႔ေျပာေနတာကို နင္ကရည္းစားဆီအလ်င္သြားတယ္
ငါနင့္ကိုစိတ္နာတယ္သိလား"ဟုအငိုတပိုင္းႏွင့္ေျပာေသာအခါသားကတဖက္သို႔မ်က္ႏွာလႊဲေလ၏။အေဖကေတာ့
ရယ္စရာက့ဲသို႔ပံုမွာထား၍
"ဟ့ဲ..သူ႔ရည္းစားမ်က္ႏွာနဲ႔နင့္မ်က္ႏွာကတူလို႔လား..ဟိုကမ်က္ႏွာကအေမာေျပလို႔ဟိုကိုသြားတာေနမွာေပါ့တ့ဲ"
ဟုတ္ပါတယ္အေမကေတာ့သားတို႔႐ုပ္ရည္သီတာျမည္ေသာ္လည္းသားေတာ္ေမာင္ကေတာ့အေမ့မ်က္ႏွာမွာအေမာမေျပသည္။
ညအခါဝယ္ထြားႀကိဳင္းလွေသာသားကို
တစ္ႏွစ္ၾကာမွာတစ္ခါသာေတြ႔ရေသာသားကိုအေမ့ညာလက္တြင္ေခါင္းတင္ေစ၍ေပြ႔ဖက္ကာအိပ္သည္တြင္သား၏ခႏၶာက္ုေစ့ငုစြာၾကည့္လ်က္
သားငယ္ငယ္လသားအရြယ္အေမ့လက္ကိုေခါင္းအုန္း၍အေမ့ႏို႔ရည္ကိုစို႔ရင္းအိပ္စဥ္ကသားခႏၶာေသးေသးသည္အေမ့ရင္ခြင္၌လံုေလာက္စြာအေမ့သားကိုအေမပိုင္ခ့ဲသည္။
ယခုေသာ္..
သား၏ခႏၶာဖြံဖြ႔ံထြားကဖက္ထားေသာအေမ့လက္သည္မမွိမကန္းျဖစ္ရသလိုလံုေလာက္ေသာအေမ့၏ပိုင္ဆိုင္ျခင္းတို႔သည္လည္းပ့ဲေႂကြက်ျခင္းမ်ားျဖင့္
သားေတာ္ေမာင္အားတိုး၍ဖက္ကာအိပ္၍ေပ်ာ္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္းအိပ္စက္ရပါေတာ့သည္တကား။ ။
ေစာေနျခည္