ကံတူ၍အက်ိဳးေပးသည္(၁)
%%%%%%%%%%
ေန႔တိုင္း ေန႔တိုင္း မွာေတာ့ကိုယ့္
အလုပ္အစဥ္တိုင္းလုပ္ျမဲေနျမဲေပါ့။
ဒါေပသည့္ ထူးျခားလွေသာေန႔မ်ား
လည္း႐ွိလာတတ္ပါရဲ႕။ကိုယ့္အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ခ့ဲၿပီဆို
ေတာ့ငါဟာရင့္က်က္ၿပီ အေတြ႔အၾကံဳကားအမ်ားထက္ပိုတယ္
ငါမသိေသးတာမ႐ွိသေလာက္လို႔
ကိုယ့္ဖာသာဘဝင္ျမင့္ေနမိခ့ဲ။
ထိုဘဝင္ကို တက္တက္စင္႐ိုက္ခ်ိဳးလိုက္သည့္ေလာကသခၤန္းစာက ကိုယ့္ကိုလက္မိႈင္ခ်ေစခ့ဲပါသည္။
ကိုယ္ဟာ ပစၥည္းပစၥယ်မ်ားကိုသိမ္းဆည္းရာတြင္စူပါစတား ခရီးသြားရင္ေတာင္မွ ကိုယ့္အထုပ္ဘယ္ႏွစ္ထုပ္ ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳး
မွတ္သား၍အျမဲသတိႀကီးႀကီးထားသူပါ။
ကိုယ့္ကအလွျပင္ဆိုင္နဲ႔စီးပြား႐ွာစားေနသူလူဝင္လူထြက္ကမ်ားမွမ်ား။
ကိုယ့္ရပ္ရြာမွာေတာ့ကိုယ္ကTOPပဲ။
သို႔ေသာ္လည္းပစၥည္းဥစၥာကေတာ့မ႐ွိမ႐ွားအဆင့္ေလာက္ပဲ။ကိုယ့္ဆႏၵမြတ္သိပ္လာရင္ကိုယ္ေတာင့္တရင္အခ်ိန္တန္ျပည့္စံုတဲ့ပါရမီေလးေတာ့႐ွိပါတယ္။ဒါေပမယ့္မတန္မရာေတာ့မေတာင့္တပါဘူးအနဲဆံုးခ်ယ္ရီကားျဖဴျဖဴအေသးေလးကိုကိုယ္တိုင္ေမာင္းစီးႏိုင္ရင္ကိုေတာ္ပါၿပီ...😁ဟီဟီ ။
အဲေျပာရင္ေျပာရင္းလမ္းကလြဲေတာ့မယ္..ေျပာျပခ်င္တာကဒီလိုပါ။ကိုယ္ဟာပစၥည္းဥစၥာကိုစည္းကမ္းနဲ႔ထိမ္းသိမ္းတယ္။ကိုယ့္ဆိုင္ကိုလာတဲ့ေကာင္မေလးေတြကိုသူတို႔ပိုင္ဆိုင္တ့ဲဖုန္းတို႔ပိုက္ဆံအိတ္တို႔ဆိုအျမဲသတိေပးေနက်။ဟဲ့..နင့္တို႔ဖုန္းကိုယူထားထားခ်မထားနဲ႔..။သူတို႔ျပန္လ်င္လည္း..
ဟဲ့ပစၥည္းေတြေမ့က်န္ခ့ဲမယ္စစ္အုန္း..
ေပါ့..အ့ဲသလိုကိုယ္ကသူမ်ားပစၥည္းကိုေတာက္လိုက္ၿပီးထိမ္းသိမ္းေပးေသးတယ္။
ဆိုင္မွာ႐ွိေနတဲ့သမီးတို႔တပည့္တို႔အေမတို႔ကိုဆိုလ်င္။ကိုယ့္ပစၥည္းကိုယ္သိမ္းၾကဧည့္သည္မေနတတ္တဲ့ကိုယ့္ဆိုင္ရဲ႕အတြင္းမွာသိမ္းအမ်ားထိုင္တဲ့ေနရာခ်မထားခ့ဲနဲ႔။
ေျပာလည္းသူတို႔ကခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲ
ဧည့္သည္ေတြေနတတ္တ့ဲခံုေပၚစားပြဲေပၚမွာခဏခဏသူတို႔ဖုန္းေတြျမင္ေနရတယ္ေနာက္ဆံုးအသည္းအူယားလာေတာ့..ေအးနင္တို႔ဖုန္းေပ်ာက္တယ္ဆိုလ်င္ေနာ္..ငါ့ကိုလာမေျပာနဲ႔..
ေဟာ့သလိုဟားဟားဟားရယ္ပစ္လိုက္မယ္သိလား...
ထိုအခါသူတို႔ကအေနာ့ကိုမ်က္ေစာင္းထိုးၾကပါ၏။ကိုယ္တို႔ၿမိဳ႕ကေတာၿမိဳ႕ေလးဆိုေတာ့ေအးေဆးပါလူစိမ္းမ႐ွိပါဘူးၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြကလည္းႏွပ္ေခ်းငပိလုပ္စားရေလာက္ေအာင္ကပ္ေစးနဲတာကလြဲလ်င္ကံငါးပါးကိုလံုသေလာက္႐ွိၾကပါတယ္။
အ့ဲခက္တာကတစ္ခါတစ္ခါလူစိမ္းေတြေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္။
ေရာက္လာမွျဖင့္အေနာ့ဆိုင္ကိုလည္းေခါင္းေလ်ာ္ရန္အလိုဆႏၵ႐ွိ၍လာတတ္ျပန္ေသးတယ္။အေနာ္ကလည္းေတာမူေတာက်င့္႐ွိေနသည့္အေလ်ာက္သူစိမ္းတစ္ဆံမ်ားႏွင့္မပတ္သက္မဆက္ဆံလိုပါ။သို႔ေသာ္လည္းအေနာ္ကားစီးပြား႐ွာစားေနရသူမဟုတ္ပါလား။သင့္တင္မ်ွတစြာဆက္ဆံရမည္ေပါ့။
ျဖစ္ပံုကသည္လိုပါ..အ့ဲသည္ေန႔ဟာ
ထူးျခားေန႔ေပါ့..မိန္းမတစ္ေယာက္.
ေရာက္လာတယ္အေနာ္သူ႔ကိုမျမင္ဖူးဘူး။အသက္က၃၇ႏွင့္၄၃အၾကားထင္ရပါသည္။အသားအေရကညိဳညိဳ၊ဆံပင္ကို
ေရႊေရာင္လိုလိုနီသလိုလိုနီက်င္က်င္ဆိုးထားပါသည္။ဆံပင္ဖားလ်ားေက်ာလယ္ခ်အဝတ္အစားကသပ္သပ္ရပ္ရပ္ဝတ္ထားသည္။
ေရႊေငြလက္ဝတ္လက္စားဝတ္မထားပါ
နားတြင္နားကပ္ပင္မ႐ွိ။အထည္ႀကီးပ်က္အိုက္တင္ပံုစံ၊ထံုးစံအတိုင္းအေနာ့ဆိုင္ကလူ႐ႈပ္ေနသည္။အေနာ့သမီးကားအေဝးသင္စာေျဖရန္
သြားပါသျဖင့္ဆိုင္တြင္အေနာ္ႏွင့္အေမသာ႐ွိေလသည္။တပည့္လည္းခုႏွစ္ေယာက္႐ွစ္ေယာက္ေမြးၿပီးအေတြ႔အၾကံဳအရ..ေအာ့ေက်ာပက္လက္လန္ေအာင္စိတ္ပ်က္သျဖင့္ေနာက္ထပ္တပည့္အသစ္ေမြးမထား..ႏိုင္သေလာပဲအလုပ္လုပ္မယ္ဆႏၵေၾကာင့္လူ႐ႈပ္ေသာအေနအထားတြင္အေမႏွင့္အေနာ္သာဆိုင္မွာ႐ွိပါ၏။
ထိုမိန္းမကအေနာ့ကိုေစ့ေစ့ငုငုၾကည့္လ်က္.''.အမ ေခါင္းေလ်ာ္ခ်င္လို႔..''
"ေျသာ္..ဟုတ္က့ဲ႐ွင့္..ခဏေလးထိုင္ေစာင့္ေပးပါေနာ္..ဒီတစ္ေခါင္းၿပီးလ်င္ေလ်ာ္ေပးပါမယ္ေနာ္''
ေလ်ာ္ဖြတ္၍ၿပီးေသာအခါထိုမိန္းမကမျပန္ေသးပဲ"အမေရခဏထိုင္အုန္းမယ္ေနာ္က်မကိုလာေခၚမယ့္အေဖာ္ကမလာေသးလို႔ပါ"
"ေျသာ္..ေအးေအး..ရပါတယ္ထိုင္ပါ"
ဆက္ေရးပါမည္
Sawnaychyi